ตอนที่ 31

๰่๭๫แถมจ้า~

ภายใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เงียบสงบ มีเด็กน้อยฝาแฝดชายหญิงนั่งอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียว เด็กชายใบหน้าจิ้มลิ้มสวมเสื้อผ้าหลวม ๆ สีอ่อน ดวงตาที่ยังเต็มไปด้วยความสงสัยและความฉลาดที่ซ่อนเร้น เขานั่งเอนตัวพิงลำต้นของต้นไม้ มือทั้งสองข้างพาดบนหัวเข่าและกระสับกระส่ายไปมา บางครั้งก็จ้องมองไปยังบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลออกไป ในขณะที่เด็กหญิงใบหน้าคล้ายเขาแปดส่วนที่นั่งข้าง ๆ ก็ห่อไหล่ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย เธอสวมชุดสีอ่อน ผมยาวถูกมัดรวบเอาไว้ แววตาแสดงถึงความไม่พอใจเมื่อเห็นพ่อแม่ยังคงนั่งสนทนากันอยู่ในห้องโดยไม่ยอมออกมาสักที

“ท่านพ่อยังไม่ออกมาเลย”

เด็กชายบ่นเสียงเบามือขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด

“เราอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้วนะ”

หญิงสาวถอนหายใจและมองไปยังบ้านอีกครั้ง

“อีกไม่นานก็จะถึงเวลาที่เราต้องเรียนแล้ว แต่ท่านพ่อชอบไม่รักษาเวลาเอาเวลามัวไปเอาใจท่านแม่อีกแล้ว”

ทั้งสองทำท่าทางเหมือนคนเบื่อหน่าย โยกตัวไปมาบนพื้นหญ้าเรียวขาของเด็กชายเตะไปมาด้วยความหงุดหงิด ส่วนเด็กหญิงกัดริมฝีปากรอคอยอย่างอดทน แต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการบ่นออกมาได้

“ท่านแม่ก็ไม่น่าอ่อนโยนขนาดนั้นเลย เราจะได้เรียนหรือไม่ก็ยังไม่รู้”

เด็กชายยิ้มบาง ๆ แล้วหันไปมองเธอ

“เราน่ะ อยากให้ท่านพ่อมาทำการบ้านกับเราเร็ว ๆ สักที”

เขาบ่นพร้อมกับเกาเบา ๆ ที่หัว เมื่อพูดจบทั้งคู่ก็เงียบลง ชั่วขณะหนึ่งเสียงของพ่อแม่ยังคงดังมาไกล ๆ แต่ไม่ทำให้พวกเขารู้สึกดีขึ้นเลย พวกเขามองหน้ากันสลับมองไปยังบ้าน ราวกับกำลังตั้งคำถามว่าเมื่อไหร่จะได้เรียนสักที

เด็กชายหันไปมองบ้านอีกครั้งแล้วเริ่มบ่นแซวอย่างขบขัน

“หรือว่า ท่านพ่อท่านแม่จะให้เราได้มีน้องอีกแล้ว”

เขาพูดพร้อมยิ้มบาง ๆ ราวกับไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่ตัวเองพูด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะล้อเลียน 

เด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมองเขาด้วยสายตาดุ ๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา

“หยุดพูดแบบนั้นเถอะ! แค่น้องสาวคนเดียวเราก็อุ้มไม่ไหวแล้ว”

แต่ทว่าเสียงหัวเราะของเด็กชายยังคงทำให้เธอไม่อาจเก็บอารมณ์ไว้ได้ เด็กหญิงจึงเหลือบตามองไปทางพี่เลี้ยงที่อยู่ในบ้าน

พี่เลี้ยงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งไกวเปลที่มีน้องสาวของพวกเขานอนอยู่ในนั้น ใบหน้าของเด็กหญิงยังคงเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา ขณะที่เธอแสดงท่าทางเบื่อหน่ายและหมุนตัวไปมาบนเก้าอี้ไม้ใต้ร่มเงาของบ้าน เสียงไกวเปลดังเป็๲จังหวะทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบสงบขึ้นแต่มุมปากของเด็กชายยังคงยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ถ้าได้จริง ๆ ก็จะดีสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ยียวน

“แล้วเราจะได้เป็๲พี่ใหญ่ที่มีน้องถึงสองคนแน่ะ”

เด็กหญิงไม่ตอบแต่กลับเอามือปิดหน้าด้วยความรู้สึกขำปนเบื่อหน่าย เหลือบมองไปที่พี่เลี้ยงที่ยังคงไกวเปล น้องสาวตัวเล็กในเปลดูเหมือนจะหลับสบายไม่รู้เ๹ื่๪๫รู้ราวอะไร

“แต่ตอนนี้ท่านพ่อท่านแม่ยังไม่ออกมาเลย”

เด็กชายบ่นอีกครั้งก่อนจะหันไปมองสามีภรรยาที่อยู่ด้านใน

"เฮ้อ~"

เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบเศษถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างเหนื่อยใจ แล้วแต่แต่รออยู่ที่เดิม ท่านพ่อที่ถูกกล่าวขานว่าโ๮๨เ๮ี้๶๣ไม่เกรงกลัวผู้ใด พวกเขาไม่เคยเจอเลยสักครั้ง คนที่อยู่กับพวกเขามาตลอดเห็นจะมีเพียงแต่ท่านพ่อที่เอาอกเอาใจท่าแม่เป็๞พิเศษก็แค่นั้นเอง..