หลายชั่วโมงผ่านไป ความปั่นป่วนภายในม่านป้องกันของระบบค่อย ๆ สงบลง เหลือเพียงความนิ่งเงียบที่หนักแน่นราวกับผืนน้ำลึก จางเหวินลืมตาขึ้นช้า ๆ ร่างกายของเขาในตอนนี้กลับคืนสู่สภาพที่เคยเป็เมื่อไม่กี่วันก่อน หากแต่แตกต่างโดยสิ้นเชิง เพราะทุกส่วนแข็งแกร่งกว่าเดิมอย่างเทียบไม่ได้ กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และกระดูกแ่าราวกับถูกหลอมด้วยเหล็ก์ ความรู้สึกสบายตัวไหลเวียนอยู่ทั่วร่างกายจนเขาแทบไม่ต้องใช้พลังใดก็ััได้ถึงอำนาจที่ซ่อนอยู่ภายใน
เขาค่อย ๆ ตรวจสอบสภาพร่างกายของตนเองอย่างละเอียด ปรับฐานพลังที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วให้มั่นคง ก่อนจะส่งน้ำหลุดพ้น์ทั้งหมดที่เหลือประมาณ 9.4 ลิตร กลับเข้าไปเก็บไว้ในพื้นที่ของระบบอย่างระมัดระวัง สมบัติล้ำค่าระดับจักรพรรดิชนิดนี้ เขาไม่คิดจะปล่อยให้มันสูญเปล่าแม้เพียงหยดเดียว
เมื่อทุกอย่างเข้าที่ จางเหวินจึงหลับตาลงอีกครั้ง ออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างในยามนี้แตกต่างจากก่อนหน้าโดยสิ้นเชิงราวกับมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง เขาขยับร่างกายเพียงเล็กน้อย เสียงกระดูกเสียดสีกันเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนจะลองหมุนเวียนพลังในร่างกายอย่างต่อเนื่อง ทุกเส้นทางลมปราณไหลลื่นไร้อุปสรรค พลังวารีหมุนวนอย่างสมดุล ไม่มีการต่อต้านหรือสะดุดแม้แต่น้อย
ขณะเดียวกัน เขาก็รับรู้ได้ถึงสิ่งสำคัญยิ่งกว่า การฟื้นฟูอายุขัย
ผู้บ่มเพาะระดับนิพพานโดยทั่วไปมีอายุยืนยาวราวสามหมื่นปี แต่เขาเคยเผาอายุขัยของตนเองไปเกือบทั้งหมดในการดิ้นรนเอาชีวิตรอดก่อนหน้านี้ ทว่าบัดนี้ ด้วยการหลอมรวมพลังของน้ำหลุดพ้น์ อายุขัยของเขากลับคืนมาอย่างน่าอัศจรรย์ แม้ไม่อาจเทียบคนที่ไม่เคยสูญเสียมาก่อน แต่เขายังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกเกือบสองหมื่นปีอย่างสบาย ๆ
จางเหวินพ่นลมหายใจยาวออกมาเบา ๆ ราวกับปลดภาระที่กดทับมานาน
ทว่าในวินาทีถัดมา คลื่นพลังอีกสายหนึ่งก็ปะทุขึ้นภายในห้องอย่างฉับพลัน ออร่าที่แปลกประหลาดและบิดเบี้ยวพุ่งทะยานขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ จางเหวินหันหน้าไปมองทันที เมื่อััได้ถึงความผิดปกตินั้น
มันมาจากิหยวน
พลังสีคล้ำทะมึนกำลังไหลซึมออกมาจากาแเดิมของเขา กลิ่นอายชั่วร้ายที่น่ารังเกียจแผ่กระจายออกมา จางเหวินเพ่งมองอย่างละเอียด ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย พลังนั้นคล้ายกับวิชาดูดน้ำของเขาเล็กน้อยในผลลัพธ์ของวิชาแต่ต่างกันที่กระบวนการดึงพลังออกมา
“วิชากลืนกินต้นกำเนิด… พลังปีศาจ…”
จางเหวินพึมพำในใจ สีหน้าของเขาหนักแน่นขึ้นทันที
ในเสี้ยววินาทีนั้น เมื่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ถูกดูดกลืนไปโดยิหยวนแล้ว เขาก็พ่นเืสีดำออกมาทันที ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป
“อ๊าาาาาาาา!”
เสียงร้องสะท้อนก้องภายในม่านป้องกัน ราวกับจิติญญากำลังถูกฉีกออกจากร่าง
จางเหวินไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ระบบ เอาน้ำหลุดพ้น์ออกมา ปริมาตร 0.1 ลิตร!”
แทบจะในทันที ช่องมิติก็เปิดออก น้ำหลุดพ้น์ไหลออกมาอย่างนิ่งสงบ แม้เพียงเล็กน้อยก็ทำให้อากาศโดยรอบสั่นไหว จางเหวินยกมือขึ้นควบแน่นมันให้กลายเป็สายธารบางใส ก่อนจะส่งเข้าสู่ร่างของิหยวนในทันที
เมื่อของเหลวนั้นไหลผ่านร่างกายของิหยวน พลังปีศาจภายในร่างิหยวนก็ส่งเสียงแตกสลายราวกับถูกกรด์กัดกร่อน กลิ่นคาวที่ชั่วร้ายสลายหายไปในพริบตา ต้นกำเนิดพลังปีศาจถูกชำระล้างอย่างหมดจด โดยไม่มีแรงต้าน ไม่มีการดิ้นรนใดๆ
น้ำหลุดพ้น์ยังคงไหลเวียนต่อไป ซ่อมแซมเส้นลมปราณที่ถูกกัดกิน ฟื้นฟูต้นกำเนิดร่างกาย เชื่อมประสานพลังชีวิตที่ขาดสะบั้น กระดูก เื กล้ามเนื้อ ในส่วนที่น้ำศักดิ์สิทธิ์ทำไม่ได้ และจิติญญาของิหยวนถูกหล่อเลี้ยงพร้อมกันในคราเดียว
ออร่าที่ปั่นป่วนค่อย ๆ สงบลง เสียงกรีดร้องแ่เบาลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็เหลือเพียงลมหายใจที่มั่นคงและสม่ำเสมอ
เมื่อน้ำหลุดพ้น์หยดสุดท้ายไหลซึมเข้าสู่ร่างของิหยวน พลังที่นิ่งสงบราวผืนน้ำลึกก็พลันปะทุขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของเขาเริ่มปรับตัวในทันที กล้ามเนื้อที่เคยฝ่อลีบค่อย ๆ เต่งตึง ิัที่ซีดขาวกลับมามีสีเืฝาด เนื้อหนังงอกคืนอย่างเห็นได้ชัด โครงหน้าที่เคยตอบย่นเพราะความตายค่อย ๆ ฟื้นคืนสู่ความสมบูรณ์ราวกับเวลาถูกดึงย้อนกลับ
ลมหายใจของิหยวนมั่นคงขึ้นทุกขณะ เส้นลมปราณที่เคยถูกกัดกินถูกหลอมประสานใหม่ พลังชีวิตไหลเวียนอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่การบ่มเพาะซึ่งสูญสลายไปนานจะเริ่มฝืนตื่นขึ้นอีกครั้ง
การควบคุมชี่… การสร้างรากฐาน… แกนทองคำ… ิญญาแรกเริ่ม… ก่อตั้งจิติญญา…
พลังการบ่มเพาะของิหยวนยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น มันพุ่งทะยานต่อเนื่องจนกระทั่งหลอมรวมกายและจิตเข้าด้วยกัน ก่อนจะหยุดลงอย่างฉับพลัน ณ ระดับการรวมร่าง ขั้นที่หนึ่ง
คลื่นพลังค่อย ๆ สงบ ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง จางเหวินมองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งสงบ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความพอใจ แล้วหันไปมองแผงข้อมูลที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ชื่อ: ิหยวน]
[ระดับการบ่มเพาะ: การรวมร่าง ขั้นที่ 1]
[ร่างกายพิเศษ: ร่างกายต้นกำเนิดดวงดาว (ระดับศักดิ์สิทธิ์) ]
[โชค: ดำ]
[ความชื่นชอบ: 100]
ไม่นานนัก ร่างกายของิหยวนก็เริ่มเข้าที่มากขึ้น รูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จากชายใกล้ตายกลับกลายเป็เด็กหนุ่มวัยราวสิบแปดปี ใบหน้าคมชัด ผิวขาวเนียนสะอาด กล้ามเนื้อแน่นกำยำอย่างพอเหมาะ ผมสั้นสีดำสนิททำให้เขาดูสงบและมีเสน่ห์
ทันทีที่สติของิหยวนกลับคืนมาเต็มที่ สิ่งแรกที่ิหยวนทำไม่ใช่การตรวจสอบพลัง ไม่ใช่ความยินดีในร่างใหม่ หากแต่เป็การคุกเข่าลงต่อหน้าจางเหวินอย่างไม่ลังเล ร่างของเขาทรุดลงกับพื้น เสียงศีรษะกระแทกพื้นหินดัง
ปัง!!
“ข้า… ข้าขอบคุณเ้า…จริงๆ จางเหวิน”
เขาก้มศีรษะลงอีกครั้ง เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบแตกสลาย
“บุญคุณในครั้งนี้ ข้าไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนเ้าได้เลยแม้แต่น้อย… ข้าขอบคุณเ้าจริง ๆ”
น้ำเสียงของิหยวนเริ่มขาดห้วง ลมหายใจสั่นสะท้าน ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้นมันไว้ได้ ภาพวันคืนแห่งความสิ้นหวังผุดขึ้นในหัว วันที่เขาอยู่ห่างจากความตายเพียงก้าวเดียว คนที่เขาเคยรู้จักล้มตายต่อหน้า บางคนจากไปโดยไม่หันกลับมา บางคนลืมการมีอยู่ของเขา และบางคน… จงใจทิ้งเขาไว้เื้ั
หลังจากที่ร่างกายของเขาพิการลงไปและทำได้เพียงนอนติดเตียงไปตลอด่ชีวิตที่เหลือโดยไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเหลือแม้แต่น้อย ความรู้สึกที่โดดเดี่ยวและหนาวเหน็บมันถาโถมเข้ามาหาอย่างไร้ความปรานีใดๆ แต่ในวันที่มืดมนที่สุด วันที่แม้แต่์ยังไม่เหลียวแล ชายเพียงคนเดียวที่เดินเข้ามาในชีวิตของเขา ก็คือจางเหวิน
ิหยวนไม่สนว่าชายผู้นี้มีจุดประสงค์ใด ไม่สนว่าการช่วยเหลือนี้ในอนาคตเขาจะต้องแลกมาด้วยสิ่งใด เขารู้เพียงอย่างเดียวว่าคนที่ดึงเขากลับขึ้นมาจากขุมนรก ก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้
“ั้แ่วินาทีนี้เป็ต้นไป… ชีวิตของข้า… เป็ของเ้า หากเ้าสั่งให้ข้าก้าวลงเหว ข้าจะไม่ลังเลแม้แต่น้อย”
จางเหวินจ้องมองร่างของิหยวนที่ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้นอยู่นาน ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ มือของเขายื่นออกไปคว้าบ่าของอีกฝ่ายอย่างมั่นคง แล้วดึงขึ้นมาเบา ๆ
“ลุกขึ้นเถอะ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ
ิหยวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ น้ำตายังคงไหลไม่หยุด แม้ร่างกายจะฟื้นคืนมาแข็งแรงแล้ว แต่หัวใจที่แตกสลายกลับยังไม่อาจสมานได้ในชั่วข้ามคืน จางเหวินมองภาพนั้นอย่างเงียบงัน ก่อนจะพูดต่อ
“ตอนนี้การบ่มเพาะของพวกเรากลับมาแล้ว แต่ยังไม่มั่นคง เ้าต้องปรับสภาพร่างกายและรากฐานให้เสถียรก่อน ไม่อย่างนั้นพลังที่เพิ่มขึ้นเร็วเกินไปจะย้อนทำร้ายตัวเอง”
ิหยวนพยักหน้าเล็กน้อย แต่เสียงสะอื้นยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด น้ำตาไหลอาบใบหน้าของเขาไม่ต่างจากเขื่อนที่แตก ความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน ความสูญเสีย ความหวาดกลัว และความรู้สึกผิด ทั้งหมดหลอมรวมอยู่ในหยดน้ำตาเ่าั้ เขาไม่อาจกลั้นมันได้อีกต่อไป
จางเหวินไม่ได้เร่งเร้า ไม่ได้กล่าวปลอบโยนเกินจำเป็ เพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างใจเย็น และพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความเข้าใจ
ิหยวนในโลกนี้ มีอายุราวสิบแปดปีเท่ากับเขา ทว่าในวัยเดียวกัน เขากลับต้องเผชิญเหตุการณ์ที่โหดร้ายเกินกว่าคนใน่วัยเดียวกันส่วนใหญ่จะรับไหว ครอบครัวล่มสลาย ผู้คนที่รักล้มหายจากไป หากจางเหวินไม่ได้เดินทางมายังเมืองใบเหลืองในวันนี้ อีกไม่นานิหยวนคงตายลงอย่างเงียบงัน ไม่มีผู้ใดรับรู้
ในอีกด้านหนึ่ง จางเหวินเองก็โชคดีเช่นกัน การพบิหยวนครั้งนี้ไม่ใช่เื่บังเอิญ แม้ภาพตรงหน้าจะต่างจากที่เขาเคยคาดคิดไว้มาก เขามาที่นี่เพราะในความทรงจำ ิหยวนคือคนที่ควรมีโชคสีทอง เนื่องจากว่ามันมีบางอย่างที่เขารู้สึกคล้ายคลึงกันอย่างบอกไม่ถูกระหว่างจางหลินและิหยวน เขาก็เลยคิดว่าิหยวนน่าจะเป็ผู้มีโชคที่หาได้ยาก แต่สิ่งที่พบกลับเป็ชายผู้ถูก์ตีตราด้วยโชคสีดำจนเกือบตาย
ทันใดนั้นเสียงของระบบก็ดึงขึ้น
[โฮสต์ ม่านหลังป้องกันของระบบกำลังจะหมดในอีกไม่นาน เตรียมรับแรงกระแทก]
