บทที่ ๑๙:คำบอกเล่าจากร้านโอสถกาลเวลาที่เคยเดินเชื่องช้าราวกับคนชรา บัดนี้กลับวิ่งตะบึงเร็วดุจอาชาศึกในใจของชุนหลี่เหอ ทุกย่างก้าวที่นางเหยียบย่างไปบนถนนหินของเมืองหยางปี้ล้วนหนักอึ้งไปด้วยความขัดแย้งในใจ นางรู้สึกราวกับคนโง่เขลา... คนโง่ที่สิ้นไร้หนท...