“ได้สิ… เอามาให้หน่อย วันนี้ผมอยากกินเหล้า”
คำสั่งของคุณหนูลูกชายเ้าของคฤหาสน์ ทำให้ลุงจอห์นขัดไม่ได้ แกเดินมาที่ป้อมยาม อึดใจสั้นๆ ก็กลับมาพร้อมกับเหล้า ยื่นให้คุณหนู
ชายหนุ่ม ยกขึ้นกระดกพรวด กรอกน้ำสีอำพันลงคอ ท่าทางเหมือน้าประชดชีวิต เอื้อมมือมาเปิดเพลงจากเครื่องเสียงหน้าคอนโซล
ช่างบังเอิญที่คลื่นวิทยุเปิดเพลงเศร้า มีเนื้อหาเกี่ยวกับคนอกหัก บาดอารมณ์จนคุณหนูยกเหล้าขึ้นซดพลางปาดน้ำตาด้วยหลังมืออีกข้าง ก่อนจะหันมาถามลุงจอห์น
“วันนี้คุณพ่อไม่อยู่ใช่ไหมครับ”
ถามขณะทอดสายตามองไปยังบ้านหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ของตัวเอง ตั้งอยู่ท่ามกลางสนามหญ้ากว้างขวาง เนื้อที่หลายสิบไร่
“วันนี้นายท่านไม่อยู่ครับคุณหนู”
จอห์นตอบ ‘นายท่าน’ ที่ถูกเอ่ยถึงก็คือนักการเมืองชื่อดังคนหนึ่ง รวยเข้าขั้นเศรษฐีหมื่นล้าน มีธุรกิจให้ต้องดูแลจนไม่มีเวลาให้กับลูกชายคนเดียวอย่างริว
“แล้วคุณแม่ล่ะ”
ริวถามถึงมารดา
“วันนี้คุณหญิงไปงานการกุศลครับ”
ลุงจอห์นตอบ ชายหนุ่มคิดด้วยความสะทกสะท้อนใจ มารดาของตนมีเวลาออกงานสังคมแทบไม่เว้นวัน แต่ไม่มีเวลาให้กับลูกชายคนเดียวอย่างตน
ริวยกกระป๋องเหล้าสเตนเลสขึ้นกระดกอั่กๆ
“โอ้ว… เดี๋ยวเมานะครับคุณหนู… พอเถอะครับ”
ลุงจอห์นห้าม เมื่อเห็นคุณหนูริวยกเหล้าในกระป๋องขึ้นดื่มติดๆ กันหลายครั้ง ตอนนี้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้แก้มของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็สีชมพูอมแดง
