“เป็ไปได้ยังไง!” จูชิงมองประตูทองสัมฤทธิ์ที่ถูกกระแทกเป็ช่องขนาดใหญ่
แม้ว่าจะไม่ได้ลองมาก่อน ทว่าจูชิงก็ััได้ถึงความแข็งแกร่งของประตูทองสัมฤทธิ์ กระทั่งขั้นหลอมลมปราณก็ยังไม่สามารถทิ้งรอยขีดข่วนเอาไว้บนประตู
ทว่าเพลานี้ประตูทองสัมฤทธิ์กลับถูกตราประทับหินฟ้าทะมึนกระแทกเสียแหลกละเอียดราวกับกระจก
“เฒ่าปีศาจนี่มันอะไรกัน?” จูชิงรีบถาม
“เ้าคิดว่าตัวเองถืออะไรอยู่ นั่นมันตราประทับหินฟ้าทะมึน!” เฒ่าปีศาจเบะปาก
วัสดุที่ใช้ในการทำตราประทับหินฟ้าทะมึนก็คือหินมืด ซึ่งเป็ของล้ำค่าฟ้าดินระดับเดียวกันกับทองสัมฤทธิ์บริสุทธิ์ฉสุริยา
ถ้าหินมืดปะทะกับทองสัมฤทธิ์บริสุทธิ์ฉสุริยา ผลที่เกิดขึ้นก็คือสูญเสียด้วยกันทั้งสองฝั่ง
แต่ผู้ที่สร้างตราประทับหินฟ้าทะมึนนั้นเก่งกาจยิ่งกว่าหลายเท่า อย่างน้อยก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดที่ใช้ทองสัมฤทธิ์บริสุทธิ์ฉสุริยาหลอมเป็ประตู ด้วยเหตุนั้นประตูทองสัมฤทธิ์ถึงพังทลายลงอย่างง่ายดาย
“ทำลายให้หมดแล้วเก็บชิ้นส่วนพวกนั้นมา หลังจากออกไปจากที่นี่ ข้าจะสอนเ้าหลอมธนูหลัวโหวกับลูกธนูยิงตะวัน” เฒ่าปีศาจกล่าว
เฒ่าปีศาจไม่ต้องพูด จูชิงก็จะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว เขายกตราประทับหินฟ้าทะมึนกระแทกลงบนประตูติดต่อกันหลายครั้ง พริบตาเดียวประตูทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่พลันแหลกลาญไม่เป็ชิ้นดี ถ้ำขนาดมหึมาพลันปรากฏต่อหน้าหมู่ชน
ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเอง พวกซินต้าซานก็คงไม่คิดว่าเมื่อหนึ่งถ้วยชาก่อนหน้านี้มีประตูบานใหญ่อยู่
“อย่ามัวแต่อึ้ง รีบเข้าไปเถอะ ถ้าพวกเขาตามมาทันจบเห่กันหมดแน่” จูชิงเร่งเร้าและโจนทะยานเข้าไปในเทือกเขา
ระหว่างที่ฮว๋างจ้านโยนพวกจูชิงลงไปในทะเล ขณะนั้นในสายตาของฮว๋างจ้านมองว่าพวกจูชิงไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว และแม้ว่าพวกเขาจะรอดชีวิตจากกระแสนน้ำวนมาได้ สุดท้ายฮว๋างจ้านก็คงปล่อยให้พวกเขาตายอยู่ดี
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขาเข้ามาในคลังสมบัติลับก่อน ฮว๋างจ้านไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน
“เ้าของคลังสมบัติลับเป็ผู้เยี่ยมยุทธ์อย่างนั้นหรือ?” จูชิงถามอย่างอดไม่ได้
“พอใช้ได้” เฒ่าปีศาจพูดอย่างไม่แยแส
ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในคลังสมบัติ พวกจูชิงทั้งสี่คนก็ถูกปกคลุมด้วยความมืดโดยพลันทันใด!
ท่ามกลางความมืดมิด จูชิงรู้สึกว่าตัวเองกำลังเคลื่อนไหว เขา้าหยุด ทว่าร่างกายกลับไม่ฟังเขาเลย
เขาะโเรียกชื่อซินิจูและคนอื่นๆ หากไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ
ครั้นความมืดหายไปจูชิงก็พบว่าตัวเองอยู่บนทะเลทราย!
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงมาโผล่ในทะเลทรายล่ะ?” จูชิงใมาก ดวงอาทิตย์สองดวงผลาญเผากลางท้องฟ้า อุณหภูมิสูงลิบจนแทบละลาย
คลังสมบัติลับตั้งอยู่ในเทือกเขา ทว่าจะมีทะเลทรายอยู่ในเทือกเขาได้อย่างไร
“จอมยุทธ์ขั้น์ปฐี ไม่รู้ว่ากี่ชั้นฟ้า” เฒ่าปีศาจยิ้มเล็กน้อย
“ขั้น์ปฐี...” จูชิงรู้ว่าเ้าของคลังสมบัติลับนั้นแข็งแกร่ง แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็จอมยุทธ์ขั้น์ปฐี
ในทวีปเฉียนหยวน จอมยุทธ์ขั้นเหินนภาก็นับว่าเป็ผู้เยี่ยมยุทธ์แล้ว พวกเขาสามารถดำรงตำแหน่งผู้าุโของขุมพลังอำนาจ มีสถานะสูงศักดิ์เป็ที่เคารพนับถืออย่างยวดยิ่ง
ทว่าจอมยุทธ์ขั้น์ปฐีนั้นอยู่สูงยิ่งกว่าจอมยุทธ์ขั้นเหินนภา เรียกได้ว่ายืนอยู่บนจุดสูงสุดของเส้นทางบำเพ็ญเพียร!
พวกเขามีเอกภพอยู่ในกายา สามารถสร้างเอกภพได้!
“เดาว่าน่าจะเป็ผู้ฝึกฝนวิชายุทธ์ธาตุไฟ ดังนั้นจึงวิวัฒน์ทะเลทรายอยู่ในกายา” เฒ่าปีศาจพูดเสียงราบเรียบ
“ร่างกายมนุษย์สร้างอะไรแบบนี้ได้ด้วยหรือ?” จูชิงถามด้วยความประหลาดใจ การสร้างทะเลทรายในร่างกายนั้นอยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ของจูชิง
แม้ว่าโลกบำเพ็ญเพียรจะน่าพรั่นพรึง มีหลายสิ่งที่เป็ไปไม่ได้ แต่ก็ไม่น่าถึงขนาดที่จะสร้างูเาสร้างแม่น้ำได้กระมัง
“ไม่มีอะไรที่เป็ไปไม่ได้ หลังจากที่พวกเขาดับสิ้นวายชีวา ร่างกายก็จะสามารถวิวัฒน์เป็เอกภพอีกแห่งหนึ่ง สถานที่ที่เ้าอยู่ในตอนนี้น่าจักเป็เอกภพที่สร้างขึ้นหลังจากที่เ้าของคลังสมบัติลับตายไปแล้ว” เฒ่าปีศาจหัวเราะ
“ไม่มีทาง เป็ไปไม่ได้ อย่ามาโกหกข้าซะให้ยาก” จูชิงไม่เชื่อว่ามีเื่ประหลาดเฉกเช่นนี้อยู่จริง
“ประเดี๋ยวฝึกฝนถึงขั้น์ปฐีเ้าก็จะรู้เอง หากเอกภพที่เ้าสร้างสมบูรณ์เพียงพอ สิ่งมีชีวิตมากมายก็จะสามารถอาศัยอยู่ในนั้นได้” เฒ่าปีศาจพูด
แม้แต่สิ่งมีชีวิตก็อาศัยอยู่ได้อย่างนั้นรึ จูชิงไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ไม่อย่างนั้นเ้าคิดว่าคลังสมบัติลับมาจากที่ไหนล่ะ?” เฒ่าปีศาจเหลือบมองจูชิง
ถึงก่อนหน้านี้หมู่ชนจะพบคลังสมบัติลับจำนวนไม่น้อยใกล้กับเมืองสมุทร์ ทว่าเ้าของคลังสมบัติลับมิใช่ขั้น์ปฐี พื้นที่ในร่างกายยังไม่ถูกวิวัฒน์ ดังนั้นคลังสมบัติลับที่ว่าถือว่าเป็คลังสมบัติลับปลอมเท่านั้น
อย่างน้อยก็ต้องเป็จอมยุทธ์ขั้น์ปฐีจึงจักสามารถสร้างคลังสมบัติลับที่แท้จริงได้ หลังจากจอมยุทธ์ขั้น์ปฐีตาย เอกภพที่อยู่ในกายาของพวกเขาจึงค่อยๆ ประจักษ์ก่อตัวกลายเป็พื้นที่ขนาดใหญ่
เพลานี้พวกจูชิงได้พบเข้ากับคลังสมบัติลับที่แท้จริง เห็นได้ชัดว่าเ้าของคลังสมบัติลับนี้เป็ผู้บำเพ็ญเพียรที่ฝึกฝนวิชายุทธ์เกี่ยวกับไฟ หลังจากที่ตาย เอกภพในกายาจึงปรากฏกลายเป็ทะเลทรายท่ามกลางเทือกเขาใต้ก้นทะเล
สิ่งที่เฒ่าปีศาจพูดนั้นช่างเหลือเชื่อเกินพรรณนา กระทั่งจูชิงเองก็ยังไม่อยากเชื่อว่าตัวเองอยู่ในร่างกายของจอมยุทธ์
“เอกภพของผู้ฝึกวิชายุทธ์ธาตุไฟน่าจะมีสมบัติล้ำค่าเกี่ยวกับธาตุไฟอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าเขาวิวัฒนาการเอกภพถึงขั้นไหนแล้ว ไม่รู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตอื่นอาศัยอยู่หรือไม่” เฒ่าปีศาจพูดพึมพำ
“เอกภพนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ” จูชิงตะลึงจังงัน
“จะเป็ไปได้อย่างไรล่ะ ขั้น์ปฐีมีพลังแบบนั้นเสียที่ไหน” เฒ่าปีศาจพูด
“อย่างนั้นก็ดี” จูชิงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะนำสิ่งมีชีวิตอื่นๆ มาไว้ในเอกภพของตัวเองไม่ได้” เฒ่าปีศาจกล่าว
ระหว่างที่เฒ่าปีศาจกับจูชิงกำลังโต้เถียงกัน เวลาก็ผ่านไปสองชั่วยามแล้ว ในที่สุดพวกจอมยุทธ์สมุทร์ก็ค้นพบความลับของกระแสน้ำวน เดินตามเส้นทางมาถึงเทือกเขา
“ให้ตายสิ กลายเป็ว่าไอ้พวกนั้นเข้ามาก่อนเสียได้ อย่าให้หาพวกมันเจอ ข้าจักฉีกร่างพวกมันให้แหลกเป็ชิ้นๆ” สีหน้าของฮว๋างจ้านพลันเขียวคล้ำเมื่อเห็นถ้ำขนาดใหญ่เหนือกำแพงูเา
ตระกูลฮว๋างเป็ผู้แลกเปลี่ยนตำแหน่งคลังสมบัติลับ เดิมทีพวกเขาควรเป็ฝ่ายเข้ามาที่นี่เป็คนแรก!
มีจอมยุทธ์บางคนไม่เต็มใจให้ตระกูลฮว๋างเข้าไปเพียงลำพัง ทว่าพวกที่มีปากมีเสียงนั้นถูกโยนลงทะเลกลายเป็อาหารของสัตว์อสูรไปจนหมดแล้ว
บนเรือล่าสัตว์ตระกูลฮว๋างไม่มีใครสามารถฝ่าฝืนคำสั่งของตระกูลฮว๋างได้ แม้เป็จอมยุทธ์ขั้นหลอมลมปราณก็ตาม พวกเขาเห็นจอมยุทธ์ขั้นหลอมลมปราณถูกคันศรั์ยิงทะลวงเป็สิบดอกต่อหน้าต่อตา น่าสยดสยองเกินจะเอ่ย
“เข้าไปก่อนไม่ได้หมายความว่าจะได้ของดีสักหน่อย” เฉียนหย่งเฟิงแสยะยิ้ม
ตระกูลฮว๋างเป็ตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดแห่งเมืองสมุทร์ รองลงมาจากตระกูลฮว๋างก็คือตระกูลเฉียนกับตระกูลหลี่ ถึงแม้ทั้งสองตระกูลจะแข็งแกร่งไม่เท่าตระกูลฮว๋าง ทว่าก็ห่างชั้นกันไม่มากเท่าไหร่นัก พวกเขามีผู้าุโดำรงตำแหน่งสำคัญในวังิญญาสมุทรเช่นกัน กระทั่งตระกูลฮว๋างเองก็มิอาจหาญกล้าล่วงเกินทั้งสองตระกูลในเวลาเดียวกัน
“นายน้อย พวกเราต้องรอหนึ่งชั่วยามจึงจักเข้าไปได้อย่างนั้นหรือ?” จอมยุทธ์ตระกูลเฉียนคนหนึ่งเอ่ยถาม
“หนึ่งชั่วยามก็คือหนึ่งชั่วยาม นั่นคือกฎของเมืองสมุทร์ กฎที่ทุกคนต้องปฏิบัติตาม ผู้ที่ฝ่าฝืนล้วนต้องจบสิ้นวายชีวาน่าสังเวชอย่างหาที่สุดไม่ได้” เฉียนหย่งเฟิงลุกขึ้นยืนมองดูกระแสน้ำวน
หลายปีที่ผ่านมานี้เมืองสมุทร์พัฒนาขึ้นมาก ความสมดุลก่อตัวขึ้นในตระกูลต่างๆ ใครก็ตามที่้าทำลายความสมดุลนี้ต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาล กระทั่งตระกูลฮว๋าง ตระกูลเฉียน ตระกูลหลี่ยังจ่ายไม่ไหว
เพราะจูชิงทำลายประตูไปก่อนหน้านี้ พวกฮว๋างจ้านจึงไม่ได้สังเกตว่าเดิมทีตรงนี้เคยมีประตูทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่อยู่ ทั้งยังเป็ประตูที่สร้างขึ้นจากทองสัมฤทธิ์บริสุทธิ์ฉสุริยา ถ้าพวกเขารู้ว่าของล้ำค่าฟ้าดินเฉกเช่นนั้นถูกจูชิง่ชิงไป เกรงว่าคงต้องเป็โทสะจนเืไหลผ่านตาอาบพรากสองพวงแก้มเป็แน่แท้
“นี่มันเอกภพ จอมยุทธ์ขั้น์ปฐีอย่างนั้นรึ!” ทันทีที่พวกเขาก้าวเข้าไปในถ้ำก็พลันััได้ถึงแสงแดดสาดส่องจากดวงอาทิตย์สองดวงแผดเผาอยู่เหนือศีรษะ
ตามตำนานเอกภพมีเพียงจอมยุทธ์ขั้น์ปฐีเท่านั้นที่สร้างได้ จอมยุทธ์ผู้นี้ฝึกฝนวิชายุทธ์ธาตุไฟ ดวงอาทิตย์ทั้งสองที่ผลาญเผาบ่งบอกว่าเ้าของคลังสมบัติลับนั้นเป็ขั้น์ปฐีสองชั้นฟ้า
จอมยุทธ์ขั้น์ปฐีสองชั้นฟ้า อย่าว่าแต่เมืองสมุทร์เลย แม้เแต่ประวัติศาสตร์วังิญญาสมุทรก็ไม่เคยมีจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่งเฉกเช่นนี้มาก่อน!
“ต้องมีของล้ำค่าอยู่แน่ คลังสมบัติลับนี้ต้องมีของล้ำค่าอยู่แน่!” ฮว๋างจ้านคำรามด้วยความตื่นเต้น จอมยุทธ์์ปฐี ถึงจักเป็ของล้ำค่าเล็กน้อยทว่าประโยชน์นั้นย่อมต้องเหลือล้ำแสนหยั่งถึง
“จอมยุทธ์ที่อยู่ข้างนอกให้ทำอย่างไร?” จอมยุทธ์คนหนึ่งที่อยู่ข้างกายของฮว๋างจ้านถาม จิตสังหารเดือดดาลท่วมท้น
“ถ้าพวกมันกล้าเข้ามา ฆ่าพวกมันทิ้งให้หมดซะ!” ฮว๋างจ้านเป็คนเด็ดขาด สิ่งที่สำคัญที่สุดในเพลานี้ก็คือคลังสมบัติลับ ถ้าใครอาจหาญกล้าเข้ามา จุดจบต้องตายสถานเดียว
ถึงการตัดสินใจนี้นั้นจักสร้างความบาดหมางให้กับจอมยุทธ์เมืองสมุทร์ ทว่าขอแค่พวกเขาได้ของล้ำค่าในคลังสมบัติลับ ใครเล่าจักสนใจโทสะของคนพวกนั้น?
เบื้องหน้าจอมยุทธ์ขั้น์ปฐี ถึงเป็วังิญญาสมุทรก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก ขอแค่พวกเขาได้ของล้ำค่าในคลังสมบัติลับมา ฐานพลังของตระกูลฮว๋างจักต้องพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างก้าวะโ ถึงเวลานั้นตระกูลฮว๋างก็ไม่ต้องเป็บริพารของวังิญญาสมุทรอีกต่อไป แต่จะเป็วังิญญาสมุทรที่ต้องกลายเป็บริพารของตระกูลฮว๋างแทน
“พวกเ้าคุ้มกันอยู่ข้างนอก ห้ามให้ใครเข้ามาเด็ดขาด” ฮว๋างจ้านพูดกับจอมยุทธ์สองคนที่อยู่ข้างกาย
จอมยุทธ์ทั้งสองเป็ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลฮว๋าง ขั้นหลอมลมปราณเจ็ดชั้นฟ้า คนในเมืองสมุทร์ ผู้ที่สามารถเอาชนะพวกเขาได้นั้นมีไม่เพียงสิบคน ถ้ามีพวกเขาคอยคุ้มกันอยู่ข้างนอกก็ไม่จำเป็ต้องกังวล
กล่าวจบฮว๋างจ้านก็สืบเท้าเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับจอมยุทธ์ที่เหลืออีกสิบคน
“แยกกันไปหาสมบัติล้ำค่า หามาให้ได้มากที่สุดเท่าจะที่ทำได้!” ฮว๋างจ้านะโ
