ตอนที่ 19 

ผู้โดยสารประหลาด

        ร่างของผีหนุ่มถูกยันต์ตรึงไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ เหลือเพียงหัวโดดเดี่ยวที่กลิ้งอยู่บนพื้น ดวงตาถลึงมองด้วยความโกรธแค้นจนตาขาวแทบจะพลิกกลับด้าน

        ไอ้มนุษย์หน้าไม่อาย! ทำเป็๲ห่วงความปลอดภัยผู้โดยสาร แล้วไอ้คนที่เพิ่งใช้กรรไกรฉับหัวคนขับขาดแล้วโยนทิ้งออกนอกรถนั่นมันใครกันฮะ?

        ถุย! นังคนสองมาตรฐาน!

        “นังผู้หญิงเ๽้าเล่ห์! ฉันขอเตือนให้แกรีบคืนร่างกายให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะฉีกมึงเป็๲ชิ้นๆ จะกัดกินเนื้อทีละคำๆ จนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก!” มันแยกเขี้ยวคำราม ใบหน้าเน่าเฟะบิดเบี้ยวจนดูเหมือนก้อนเนื้อเละๆ น่าสะอิดสะเอียนเป็๲ที่สุด

        [ ไอ้ผีตัวนี้ในหัวมันบรรจุขี้ไว้หรือเปล่าเนี่ย สถานการณ์ขนาดนี้ยังกล้าข่มขู่อีก ] 

        [ สมน้ำหน้า! บังเอิญไปล้อเลียนว่ายัยหนูบ้านนอกเป็๲นักขับหญิงงี่เง่าเองนี่นา ตาถั่วจริงๆ นั่นมัน ‘เพชฌฆาตสาวหลังพวงมาลัย’ ชัดๆ ] 

        [ เ๹ื่๪๫ขี้ผงน่า ยังไงก็ตายเป็๞ผีไปแล้ว ตายอีกรอบจะเป็๞ไรไป แต่มาดูถูกทักษะการขับรถของยัยหนูเรานี่มันยอมไม่ได้จริงๆ นะ ]

        ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันคอมเมนต์แซะอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นสภาพอนาถของผีหนุ่ม

        ชิงหลี่แคะหูพลางเอ่ยอย่างเกียจคร้าน: “คนล่าสุดที่พูดกับฉันแบบนี้ ทั้งหัวทั้งตัวปลิวออกไปข้างนอกหมดแล้วนะ”

        ผีหนุ่มกัดฟันกรอด การสูญเสียอำนาจควบคุมร่างกายทำให้มันเป็๲ได้แค่เนื้อเน่าบนเขียงที่รอคนมาสับ แววตาที่แทบจะหลุดจากเบ้าเต็มไปด้วยความแค้นใจ

        ในโลกสยองขวัญ มนุษย์คือขยะชั้นต่ำ คืออาหาร! แต่ตอนนี้เขากลับถูกยัยมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่งปั่นหัวเล่น

        “ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ นังผู้หญิงสารเลว ฉันจะ... พลั๊ววววว~”

        คำขู่ยังไม่ทันจบ ชิงหลี่ก็จัดการเตะหัวของมันกระเด็นออกนอกรถไปรวมกลุ่มกับคนขับรถเรียบร้อย

        “ค่อยสงบหูหน่อย” ชิงหลี่เดินกลับมานั่งที่ตำแหน่งคนขับ

        การกระทำนี้ทำเอาผีทั้งรถบัสพากันอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ

        “ทุกคนไม่ต้องกังวลนะคะ สำหรับผู้โดยสารที่ว่านอนสอนง่าย ฉันอ่อนโยนมากค่ะ รับรองว่าจะส่งทุกคนถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพแน่นอน” ชิงหลี่ไม่ลืมที่จะเอ่ยปลอบขวัญผู้โดยสาร

        พวกผี: “......” เป็๞ครั้งแรกเลยที่โดนมนุษย์ข่มขู่!

        มีผีบางตัวเริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ แต่พอสบตาเข้ากับ "รัศมีอำมหิต" ของฉู่ฉือ ทุกตนก็ต้องก้มหน้าก้มตาสงบเสงี่ยมกันต่อไป

        ไป๋เยว่เยว่ที่เห็นชิงหลี่ใช้ยันต์แผ่นเดียวสยบผีได้ก็ตาสว่าง แววตาฉายแววทึ่ง เธอสบตากับหลี่เถ๋าและหวังเกอ ราวกับจะถามว่า หรือยัยหมอผีนี่จะมีวิชาอาคมจริงๆ?

        เมื่อนึกถึงยันต์คุ้มครองราคา 100,000 แต้ม ทั้งสามคนเริ่มคิดหนักในใจ ไป๋เยว่เยว่กำลังจะอ้าปากขอซื้อยันต์ แต่ยังไม่ทันได้พูด รถบัสก็เร่งความเร็วพรวดพราดจนเธอเกือบกระเด็นตกเบาะ

        ระบบนำทาง: “ความเร็วปัจจุบัน 250 กม./ชม. ท่านขับเร็วเกินกำหนดแล้วนะคะ กรุณาลดความเร็วด้วย มิฉะนั้นหากเกิดอุบัติเหตุตายขึ้นมา ประกันไม่รับเคลมนะ”

        “หมายเลข 91 เบาหน่อย! ขับช้าลงหน่อย... อ๊ากกกก! ——”

        หวังเกอร้องโหยหวน รถบัสที่พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงส่ายไปมาอย่างรุนแรง แม้เขาจะรัดเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น แต่เขาก็กันพวก "ผู้โดยสารผี" ที่เหวี่ยงมาทับตัวไม่ได้!

        ผีหญิงแก่ผมเผ้ารุงรังใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยเน่าเฟะถูกเหวี่ยงมาทับหวังเกอ เธอหัวเราะเสียงแหลม: “พ่อหนุ่มน้อย ผิวเนียนละเอียดแบบนี้ ท่าทางจะอร่อยน่าดูเลยนะ เคี๊ยกๆๆ”

        วินาทีนั้น หวังเกอน้ำตาไหลพราก แถมรู้สึกเย็นวาบที่เป้ากางเกง

        ช่วยด้วยโว้ยยยย ——

        “ไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้ห้าทุ่มครึ่งแล้ว ตามคู่มือพนักงานคนขับรถบัส อีกครึ่งชั่วโมงฉันก็จะเลิกงานแล้ว วันแรกที่เข้าทำงานจะให้ฉันทำงานล่วงเวลาได้ยังไงล่ะคะ!” ชิงหลี่พูดด้วยสีหน้าจริงจังสุดๆ

        คำด่าเป็๲หมื่นคำของหวังเกอจุกอยู่ที่คอ สุดท้ายกลายเป็๲เสียงกรีดร้องลั่นรถ

        “อ๊ากกกก! ——” ไปตายซะเถอะไอ้คู่มือพนักงานนั่นน่ะ!

        แต่ชิงหลี่ไม่ได้โกหก เพราะตอนที่เธอรับตำแหน่งคนขับ ในหน้าข้อมูลส่วนตัวของเธอมี "อาชีพ" เพิ่มขึ้นมาจริงๆ

        อาชีพ: พนักงานขับรถบัสกะกลางคืน เวลาทำงาน: 18:00 – 24:00 น. ค่าตอบแทน: 0 เหอะ! ค่าแรงสลึงเดียวก็ไม่ได้ อย่าหวังว่าหนูจะยอมทำ OT ให้ทุนนิยมหน้าเ๧ื๪๨เลย

        ชิงหลี่เหยียบคันเร่งมิดเท้า ตั้งใจว่าจะต้องเลิกงานให้ตรงเวลาให้ได้

        สภาพภายในรถตอนนี้ นอกจากฉู่ฉือที่นั่งนิ่งสงบราวกับภูผาแล้ว บรรดาผีสางทั้งหลายต่างโดนเหวี่ยงจนชิ้นส่วนร่างกายกระจัดกระจาย ส่วนผู้เล่นอีกสามคนสภาพดูไม่ได้เลย

        “แขนฉันอยู่ไหน” 

        “ใครเอาแขนฉันไป เอาคืนมาเดี๋ยวนี้” 

        “ลูกตาฉันล่ะ? ลูกตาฉันหลุดไปแล้ว ใครก็ได้ช่วยหาหน่อย ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย”

        หลี่เถ๋าที่นั่งติดหน้าต่างเวียนหัวจนแทบอ้วก ทันใดนั้นเขารู้สึกว่ามีบางอย่างกระเด็นเข้าปาก พร้อมกับความรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรง เขาเดินรีบถ่มออกมา สิ่งที่เห็นคือ ลูกตาขนาดเท่าลูกปิงปอง ที่กำลังกลอกไปมาอยู่บนฝ่ามือเขา

        “เฮ้ พ่อหนุ่ม ที่แท้ลูกตาฉันก็มาอยู่ที่เธอนี่เอง”

        ใบหน้าผีตนหนึ่งพุ่งเข้ามาประชิดหน้าเขาอย่างกะทันหัน ตรงเบ้าตาทั้งสองข้างมีเพียงรูดำโบ๋ที่มีเ๧ื๪๨สีดำคล้ำไหลซึมออกมา กลิ่นเหม็นเน่าพุ่งเข้าปะทะจมูกเต็มๆ

        “คืน... คืนมา... คืน...”

        คืนให้แกแน่! หลี่เถ๋าตัวสั่นพั่บๆ เหมือนคนเป็๞ลมบ้าหมู ก่อนจะตาค้างแล้วสลบเหมือดไปทันที

        หวังเกอที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าไม่ดี เขาฝืนความกลัวตบหน้าหลี่เถ๋าฉาดใหญ่ “ปัง! ปัง!”

        เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น: “พี่ชาย พี่จะมาสลบตอนนี้ไม่ได้นะ! ทิ้งให้ผมเผชิญหน้ากับความสยองนี่คนเดียว หัวใจผมจะวายตายแล้ว”

        “ไม่เป็๲ไรจ้ะพ่อหนุ่ม เดี๋ยวยายอยู่เป็๲เพื่อนเอง เคี๊ยกๆๆ” ผีหญิงแก่ที่เกาะไหล่หวังเกอเอ่ยอย่างเมตตาปรานี

        “พลั๊ววววว~”

        หวังเกอหายใจไม่ทั่วท้อง ทันใดนั้นเขาก็ตาเหลือกแล้วสลบตามหลี่เถ๋าไปอีกคน

        ไป๋เยว่เยว่เห็นผู้ชายสองคนไม่ได้เ๹ื่๪๫ชิงสลบไปก่อน เธอเลยตัดสินใจหลับตาปี๋ แกล้งสลบตามไปซะเลย

        จังหวะนั้น ระบบนำทางแจ้งเตือนอย่างเป็๲มิตร: “อีก 100 เมตรข้างหน้ามีผู้โดยสารรอรถอยู่ คุณจะเลือกจอดรับ หรือจะเลือกเหยียบมิดไมล์ชนมันให้เละไปเลยก็ได้นะ”

        “มีผู้โดยสารเหรอคะ?”

        ชิงหลี่หูผึ่ง (พร้อมกับผมชี้โด่เด่) เธอเหยียบเบรกจนมิดเท้าทันที

        แรงกระชากทำเอาในรถบัสปั่นป่วนวุ่นวายอีกรอบ สภาพดูไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม

        ตอนนี้รถบัสขับออกมาถึงชานเมืองแล้ว รอบข้างมืดสนิท มีเพียงไฟหน้ารถที่ส่องสว่างบนถนนลาดยาง เห็นรอยซากศพแบนๆ ที่ถูกรถทับจนกลายเป็๲ส่วนหนึ่งของถนน

        “เอี๊ยดดดด! ——”

        ประตูรถเปิดออก

        ที่ริมถนนสลัวๆ มีเงานดำร่างหนึ่งยืนนิ่งไม่ไหวติง ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาทางหน้ารถที่ไร้กระจก ทำเอาผมของชิงหลี่ปลิวว่อนไปมา

        “ไฮ้! พ่อรูปหล่อ จะขึ้นรถไหมจ๊ะ?” ชิงหลี่ทักทายอย่างกระตือรือร้น

        มีผู้โดยสารขึ้นรถ เดี๋ยวฉันเรียกเก็บค่าโดยสารนิดๆ หน่อยคงไม่ว่ากันนะ!

        ชิงหลี่ตาเป็๲ประกายวาววับ มองเงานั้นราวกับเป็๲ "แกะอ้วน" ตัวใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาติดกับ

        เงานั้นเริ่มขยับ มันค่อยๆ เดินขึ้นมาบนรถบัสอย่างช้าๆ เมื่อแสงไฟในรถส่องถึง ชิงหลี่จึงเห็นรูปร่างหน้าตามันชัดๆ

        ใบหน้าของมันไม่มีตา ไม่มีจมูก ไม่มีหู... แต่ตรงกลางใบหน้านั้น กลับมีอวัยวะรูปร่างเหมือน "ดอกดาวเรือง" หรือคล้ายรูทวารกำลังขยับยิบๆ อยู่