เอาล่ะเรามาดูทางด้าน ลุค กันบ้าง
เมื่อเวลาผ่านไป ลุค... ก็เหมือนจะลืมเื่ของมาเรียไปแล้ว
ไม่สิ เื่แบบนั้น จะไปลืมลงได้ยังไงกัน
แค่... เหมือนมันถูกดันไปอยู่มุมไกล ๆ ของใจโดยไม่รู้ตัวมากกว่า
มันยังอยู่ตรงนั้น แค่ถูกคลุมด้วยเงาอะไรบางอย่าง เงาที่ฟุ้งไหวด้วยเื่อื่นที่เข้ามาแทนที่
ฟีน่า
ผู้กล้าหญิงที่งดงาม ร่างเพรียวระหง มีบางอย่างในตัวเธอที่สะดุดตาเกินไปสำหรับชายหนุ่มที่ยัง “ว่างเปล่า” อยู่ข้างในอย่างลุค
แน่นอน จะมีอะไรเบี่ยงเบนความสนใจจากความเ็ป ความรู้สึกผิด หรือความอยากรู้อยากเห็นในตัวมาเรียได้ดีไปกว่าสาวสวยอย่างฟีน่าล่ะ
และก็ใช่... หลังจาก “การปลอบใจ” แบบพิเศษในวันนั้น
ทุกอย่างก็ดูจะเปลี่ยนไปชั่วคราว
วันถัดมา ฟีน่าทำเหมือนเื่วันนั้นไม่เคยเกิดขึ้น ลุคเองก็ทำได้แค่เก็บคำถามไว้ในใจ
เขาไม่กล้าพูด ไม่กล้าทวงถาม
เขาเป็ใครกันล่ะ แค่คนธรรมดา
เขาจะไปกล้าเอ่ยปากอะไรกับผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างเธอได้อย่างไร
เขาเลยเลือกเงียบ เสมือนว่ามันคือความลับร่วมกันระหว่างเธอกับเขา
และมันก็ได้ผลอยู่บ้าง
เพราะหลังจากนั้น ความคิดถึง เื่มาเรียที่เคยโหมกระหน่ำในหัวใจเขา
มันก็ซาลงอย่างเงียบ ๆ
ไม่หายไป... แต่เบาลง
ความอยากรู้ลดลง ความใฝ่ฝันแปลก ๆ ก็เริ่มจาง แม้แต่ความรู้สึกผิดที่เคยหน่วงหนักก็เหมือนจะถูกทับถมด้วยความเงียบในแต่ละวัน
ทุกอย่างเหมือนจะ... เบาลง
เบาจนไม่รู้ว่าเป็เพราะยอมรับ หรือแค่ทำใจได้
ก็นะเขาเป็แค่คนธรรมดา จะไปช่วยอะไรได้ อีกอย่าง มาเรียเองก็บอกว่า เธอไม่เป็อะไร
ท้ายที่สุด ลุคก็คิดว่ามันคงดีแล้ว
ที่เขาไม่ต้องคิดถึงเื่ของ มาเรียอีก
ไม่ใช่เพราะเขาลืม
แค่เพราะ... แบบนี้มันง่ายกว่าแค่นั้นเอง
