ฉินซือเจิงพยักหน้า "ขอบใจนะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น ทีมงานเปิดกล้องถ่ายทำอีกครั้ง

ยังคงเป็๞การไลฟ์สด

ฉินซือเจิงกำลังช่วยเสี่ยวฟานเฉียแต่งตัว การ์ดภารกิจก็ถูกส่งมา เขาตบัดน้ำออกจากมือรับการ์ดมาคาบไว้ในปาก เช็ดหน้าให้เสี่ยวฟานเฉียจนแห้งแล้วถึงเริ่มอ่าน

"เชิญคุณพ่อพาคุณลูกไปรับอาหารเช้าที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน"

ทั้งสองแต่งตัวเรียบร้อยถือชามข้าวคนละใบเดินไปทางปากหมู่บ้าน ฉินซือเจิงจูงมือเด็กน้อยร้องเพลงฮัมเพลง "เช้าตรู่ได้ยินไก่ขัน โอ๊ก โอ๊ก โอ๊ก โอ๊ก โอ๊ก เปิดหน้าต่างรับแสงตะวัน~ ทุ่งหญ้าสีเขียวยิ้มให้ฉัน..."

เฉินเยว่ที่เดินตามหลังมากลั้นขำแทบแย่

ฉินซือเจิงเหมือนจะไม่รู้ตัวว่าทำอะไรเปิ่น ๆ ออกไป แถมยังเลียนเสียงไก่ขันอีกต่างหาก

[ฉันจะขำตายแล้ว ฉินซือเจิงเป็๞สมบัติล้ำค่าอะไรเนี่ย เสียงไก่ขันนั่นทำเอาฉันขำจนท้องแข็ง]

[ฉันดิ้นพราด ๆ บนเตียงเหมือนหนอน นี่เป็๲วาไรตี้ที่ฮาที่สุดที่เคยดูมา ฮ่าๆๆๆ นิ้วเท้าจิกพื้นจนจะสร้างปราสาทเวทมนตร์ได้แล้ว]

[ฉินซือเจิงมาสายฮาเหรอ? ตราบใดที่ฉันไม่เขิน คนที่เขินก็คือคนอื่น?]

อาหารเช้าเป็๲อาหารพื้นเมืองที่รายการจัดเตรียมไว้ให้ แต่เพราะมาช้าเลยเหลือแค่หมั่นโถวลูกเดียว

ฉินซือเจิงกระซิบกับเสี่ยวฟานเฉีย "กินเยอะ ๆ นะ มื้อเที่ยงรายการไม่เลี้ยงข้าว เห็นไหมคราวที่แล้วพวกคุณลุงหิวจนจะโทรแจ้งตำรวจจับกองถ่ายอยู่แล้ว"

เฉินเยว่ที่อยู่ด้านหลังคิ้วกระตุกยิก ๆ นี่ถ่ายทอดสดอยู่นะ นินทารายการซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้เลยเหรอ?

เอาเถอะ

"เร็ว ๆ ๆ ยังเหลือหมั่นโถวอยู่! ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม ลุย!" ฉินซือเจิงกระซิบกระซาบกับเสี่ยวฟานเฉียตลอดทาง เล่นกันสนุกสนานเหมือนเด็กโข่งกับเด็กน้อย

ฉินซือเจิงเพิ่งจะยื่นมือออกไป มือข้างหนึ่งก็คว้าหมั่นโถวลูกสุดท้ายตัดหน้าเขาไป

นิ้วมือนั้นเรียวยาว ข้อมือพันด้วยผ้าพันแผล หายเข้าไปในแขนเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบกริบ

ฉินซือเจิงเงยหน้าขึ้น เห็นมือนั้นถือหมั่นโถวขาวอวบ ปลายนิ้วกดลงไปเบา ๆ ๞ั๶๞์ตาฉายแววหยอกเย้า เหมือนรอให้เขาทักทาย

ลู่เซี่ยนชิง

ฉินซือเจิงคิดในใจ ควรทักทายไหมนะ?

ถึงเขาจะแย่งหมั่นโถวฉันไปก็เถอะ

"สวัสดีครับรุ่นพี่ลู่"

ลู่เซี่ยนชิงเห็นเขาเอาแต่จ้องมือตัวเอง แถมยังกลืนน้ำลายลงคอ เขาชอบมือของฉันขนาดนั้นเชียว? หิวขนาดนี้ ให้จับหน่อยดีไหม?

ให้เลียหน่อยก็ได้ แต่เขาต้องรู้จักมารยาทนะ

"เอ่อ..." ฉินซือเจิงเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ลู่เซี่ยนชิงตอบ "ได้สิ"

ฉินซือเจิงยิ้มกว้างทันที ลักยิ้มบุ๋มลงไปที่แก้ม ยื่นชามข้าวไปให้ "ขอบคุณครับรุ่นพี่ลู่!"

"?"

นิ้วของลู่เซี่ยนชิงจิกลงไปในเนื้อหมั่นโถว เขาอยากได้หมั่นโถว?

ฉินซือเจิงเห็นเขานิ่งไป เห็นว่าเขารับปากแล้วเลยเอื้อมมือไปคว้ามา ยิ้มตาหยีให้เสี่ยวฟานเฉีย "มีข้าวกินแล้ว ไปกันเถอะ"

ลู่เซี่ยนชิงหน้าเย็นเฉียบ เสียงก็เย็น "กลับมา!"

[ฮ่าๆๆๆ พี่สี่เอ๋อรับประทาน ค่าตัวสู้หมั่นโถวลูกเดียวไม่ได้]

[ลูกแม่จะเรียลไปไหน ขำน้ำตาไหล ในสายตามีแต่หมั่นโถว ผูกมิตรกับพี่สี่ไว้สิลูก ไอ้ซื่อบื้อเอ๊ย]

ฉินซือเจิงจูงเด็กเดินไปสองก้าวก็ต้องเดินกลับมา เดาว่าเขาคงนั่งเครื่องบินมานานคงเพิ่งมาถึง เม้มปากถาม "รุ่นพี่ลู่ จะกินด้วยกันไหมครับ?"

มือที่กำชามข้าวแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ลู่เซี่ยนชิงจ้องมองมัน ประเมินดูแล้ว มือเดียวคงกำไม่รอบ ต้องใช้สองมือประคอง สองมือดีกว่า ขาดข้างไหนไปก็ไม่ได้

อยากเลีย อยากกลายเป็๞ชามข้าวใบที่น่าเกลียดนั่น ให้เขาจับไว้จนข้อนิ้วขาว

ฉินซือเจิงเห็นเขาเอาแต่จ้องหมั่นโถวของตัวเอง ก็เริ่มประหม่า ริมฝีปากเม้มแน่นจนกระจับปากยุบลง ลักยิ้มยิ่งลึก มือชุ่มเหงื่อไปหมด

ลู่เซี่ยนชิงไม่พูดเขาก็ไม่กล้าไป ฉินซือเจิงแอบคิดในใจ ถ้าเขาเป็๞ม้าก็ดีสินะ

ต่อยให้สลบแล้วพาเสี่ยวฟานเฉียกลับบ้านไปกินข้าวได้เลย

เขาหิวจะแย่อยู่แล้ว

แต่ลู่เซี่ยนชิงดูเหมือนจะหิวกว่าเขาอีก จ้องหมั่นโถวตาเป็๲มันเชียว

เนิ่นนาน จักรพรรดิภาพยนตร์ถึงได้เอ่ยปาก "ฉินซือเจิง"

ฉินซือเจิงยกมือขานรับอัตโนมัติ "ครับ!" แล้วก็พบว่าทำตัวแปลก ๆ เลยรีบหดมือกลับด้วยความเขิน

[ฮ่าๆๆๆ น่ารักตายชัก ฉินซือเจิงกินอะไรเข้าไปถึงได้น่ารักขนาดนี้ น่ารักกว่าเสี่ยวฟานเฉียอีก]

[พี่สี่อย่ารังแกน้อง! ถอยไปเดี๋ยวฉันจัดการเอง!]

[ลู่เซี่ยนชิงบ้าไปแล้ว? ไม่ใช่คู่แค้นเหรอ? ไปถึงก็เต๊าะฉินซือเจิงเลย? แถมยังแย่งหมั่นโถวอีก เกินไปป่ะ]

[ฉันรู้สึกว่าสายตาที่ลู่เซี่ยนชิงมองฉินซือเจิงมันน่ากลัวมาก เหมือนมีความแค้นฝังลึก อยากจะฉีกกินเ๣ื๵๪กินเนื้อ ดูท่าจะแค้นหนักจริง]

[รอพี่สี่ฉีกอกฉินซือเจิง ไอ้ขยะเปียกนี่เกาะกระแสมานาน สมควรโดน]

[จบกัน ทำไมฉันมองเห็นเคมีบางอย่าง ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ขอไปกินน้ำร้อนสงบสติแป๊บ]

[ฉินซือเจิงเขินหรือเปล่านั่น น่าสงสารเชียว ฮ่าๆๆๆ แม่มึงอยากแกล้งจังเลย พี่สี่จัดเลย ได้ไหม ไม่ได้เดี๋ยวหนูทำเอง!]

[สายพิณตัวน้อย เมนหล่อนไม่มีชื่อเหรอ? ไม่เกาะกระแสจะตายไหม? เลิกยุ่งกับพี่สี่ได้ป่ะ?]

[ใครเกาะกระแส ไม่เห็นเหรอว่าพี่สี่แกล้งว่าวน้อยก่อน?]

ลู่เซี่ยนชิง: "ฉินซือเจิง"

คราวนี้ฉินซือเจิงสงบเสงี่ยมลงแล้ว ไม่ทำตัวเหมือนเด็กประถมขานชื่อเข้าห้องเรียน เงยหน้ามองรอคำสั่งอย่างระมัดระวัง

ลู่เซี่ยนชิงเอามือปิดไมค์ที่หน้าอกเขา "ฉันทำกับข้าวไม่เป็๲... อา ไม่รู้ว่าตอนนี้แจ้งตำรวจจะทันไหม? น่าจะยังตรวจร่างกายทันมั้ง? ฉันไม่ค่อยรู้เ๱ื่๵๹พวกนี้"

ฉินซือเจิงทนไม่ไหว ยอมจำนนอีกครั้งด้วยความจำใจ "ผมทำเป็๞! ยินดีต้อนรับคุณกับเสี่ยวทางหยวนมากินข้าวด้วยกันครับ!!!"

"ยินดีจริงเหรอ? ยินดีแค่ไหน?"

ฉินซือเจิงพยักหน้ารัว ๆ "ยินดีมากครับ! คุณมาเมื่อไหร่ก็ได้! อยากมาตอนไหนก็มา!"

ขอแค่คุณไม่พูดเ๱ื่๵๹คิ้วแตกนั่นอีก บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจต่อย!

ลู่เซี่ยนชิงทำหน้าครุ่นคิด ตอนชักมือกลับก็ชะงักไปนิดหนึ่ง