“อื้อ ข้ามึนหัว ปล่อยข้านะ อื้อปล่อย เร็วเข้า” เรือที่โคลงเคลงไปมาเริ่มทำให้หลิวฟางอี้รู้สึกเหมือนราวถูกจับหมุนไปหมุนมาจนไม่อาจจะทนไหวอีกต่อไป หากแต่เมื่อขืนตัวออกจากอ้อมกอดของคนที่ประคองกอดนางแน่นอยู่ในตอนนี้ ก็ทำเอาคิ้วงามนิ่วขมวดอย่างนึกรำคาญใจ แ...