เรื่องนี้ทำให้อวิ๋นอี้มีความสุขมาก อารมณ์จึงสดใสขึ้นราวกับฟ้าหลังฝน        ถึงแม้ว่าตนเองจะยังถูกขังและมีลู่จงเฉิงจับตาดูอยู่ แต่นางก็มองเห็นรุ่งอรุณได้รางๆ ยามที่คิดถึงเขาคนนั้น และอดยิ้มออกมามิได้        หลังจากที่หมอออกไป ลู่จงเฉิงก็เข้ามาหา ...