ชายชราเห็นคนในหมู่บ้านจำนวนมากจึงไม่พอใจเล็กน้อย เมื่อพวกผู้เฒ่าหลี่เข้ามาทักทายกลับมามีท่าทางช่างพูดอีกครั้ง

        นางหลิวก็ตามมาด้วย เมื่อเห็นกล่องที่วางอยู่ในห้อง ดวงตาก็เป็๞ประกาย

        กล่องเหล่านี้ดูสวยงามมาก ของข้างในต้องล้ำค่ายิ่งกว่าแน่

        นางถูมือ เดินไปถามหลี่ชิงหลิงเสียงเบา “เสี่ยวหลิง ท่านหมอเอาของกลับมาเยอะขนาดนี้ ให้เ๯้าหรือ”

        หากเป็๲ของหลี่ชิงหลิง นางก็… รวยแล้ว

        หลี่ชิงหลิงไม่มองก็รู้แล้วว่านางคิดอะไร

        เด็กสาวยิ้มจางๆ ส่ายหัว และบอกว่าไม่ใช่

        เมื่อนางหลิวได้ยินก็ถลึงตาจ้องหลี่ชิงหลิงด้วยความไม่เชื่อ เอาของกลับมาเยอะขนาดนี้ จะมีแต่สัมภาระได้อย่างไร ต้องมีของเ๯้าหลี่ชิงหลิงด้วยแน่

        เด็กนี่ฉลาด นางคงไม่ได้รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างในใช่ไหม?

        นางกระแอม คุยกับหลี่ชิงหลิงอย่างสนิทสนม "รอบนี้ท่านหมอกลับมาเพราะเ๹ื่๪๫แต่งงานของเ๯้าใช่ไหม?” ไม่เช่นนั้นเขาจะกลับมาโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร

        ว่ากันว่ากลับจากเมืองหลวงใช้เวลานานพอสมควร

        นางไม่เคยไปเมืองหลวง จึงไม่รู้ว่าใช่หรือไม่

        หลี่ชิงหลิงยิ่งไม่สามารถตอบได้ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ปู่เซวียกลับมายังไม่ได้พูดอะไร พวกท่านก็มาแล้ว ถ้าท่านย่าอยากรู้ก็ถามปู่เซวียสิ!"

        ปู่เซวียกลับมาคราวนี้ ไม่รู้จะขัดขวางเ๹ื่๪๫สินสอด ทำให้ครอบครัวนางหลิวสั่นคลอนได้หรือไม่

        นางหลิวจ้องหลี่ชิงหลิงเงียบๆ รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก นังเด็กนี่ไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเลย

        แต่นางย่อมไม่กล้าหาเ๹ื่๪๫ตรงๆ กลัวว่าหลี่ชิงหลิงจะโมโหแล้วไล่นางออกไป

        นางยังไม่เห็นสิ่งที่อยู่ในกล่องเลย จะให้จากไปได้อย่างไร

        นางพูดคุยกับหลี่ชิงหลิงอีกเล็กน้อย จากนั้นหลบไปข้างๆ เงียบๆ

        หลี่ชิงหลิงชำเลืองมองและคอยสังเกต นางรู้ว่านางหลิวจะไม่ปล่อยความคิดในใจไปง่ายๆ นางจะหาโอกาสเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ในกล่องอย่างแน่นอน

        นางไม่กล้าพูดว่าตนเข้าใจย่าอย่างถ่องแท้ แต่ก็นับว่าเจ็ดสิบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ได้!

        แค่ยกหาง นางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร

        นางหลิวเหลือบมองกล่องด้วยความโลภ เงยหน้าขึ้นเห็นพวกหลี่ชิงหลิงไม่ได้สนใจนางก็กลืนน้ำลาย วางมือลงบนกล่องอย่างระมัดระวัง ขณะที่นางกำลังจะเปิดก็ถูกหลี่ชิงหนิงจับไว้

        "ท่านย่าทำอะไร นี่เป็๲ของปู่เซวีย อย่าไปจับนะ ถ้าพังขึ้นมาต้องชดใช้นะ” หลี่ชิงหนิงพูดเสียงดังจนทุกคนในห้องได้ยิน พวกเขาทั้งหมดหันไปมองนางหลิว

        เด็กน้อยคอยจ้องย่าแสนโลภคนนี้นานแล้ว กลัวว่านางจะเอาอะไรของบ้านนางไป ไม่คิดเลยว่าจะลงมือจริงๆ

        นางรู้สึกว่าย่าของนางชวนขายหน้า

        คนมากมายมองนางหลิวด้วยสายตาแปลกๆ ไม่ว่านางจะหน้าหนาขนาดไหนก็อดหน้าร้อนขึ้นมาไม่ได้ นางถลึงจ้องหลี่ชิงหนิงอย่างหนัก พึมพำเสียงดัง “ตาไหนของเ๯้าเห็นข้าจับ? ข้าแค่เห็นฝุ่นเลยเช็ดออก”

        เหตุผลนี้แข็งทื่อเหลือเกิน ฟังก็รู้สึกปลอมแล้ว

        บนกล่องไม่มีฝุ่น ทุกคนก็มีตากันทั้งนั้น

        หลี่ชิงหนิงเพิ่งอายุยังน้อยไร้ความกลัว “ท่านย่าล้อเล่นเก่งจัง ข้าเพิ่งปิดกล่องนี้เอง จะมีฝุ่นได้อย่างไร"

        นางมองนางหลิวด้วยสายตาที่ดูถูกเล็กน้อย เหลือแค่พูดตรงๆ ว่านางหลิวไร้ยางอาย

        นางหลิวไม่สามารถยอมรับได้อย่างแน่นอน หากยอมรับจะเสียหน้าแย่

        นางเท้าสะเอว เบิกตากว้าง เถียงหัวชนฝา “อาจเป็๞เพราะมือเ๯้ามีฝุ่นเลยติดไปนั่นแหละ!" จะมาโทษนางที่ไม่ชอบพี่น้องทั้งสามไม่ได้ ไม่มีใครมีไหวพริบเลย ใครจะไปชอบพวกเขาได้

        ผู้เฒ่าหลี่เห็นนางหลิวกำลังโต้เถียงกับหลานสาวตัวน้อย สีหน้าของเขาก็น่าเกลียดมาก เขาไปจับมือนางหลิวลากออกจากบ้าน

        นางไม่ขายหน้า แต่เขาขายหน้า

        ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาเสียหน้าจริงๆ

        เขาว่าจะสร้างสัมพันธ์กับหมอเซวียเสียหน่อย ทว่าโดนนางทำลายจนหมด

        แค่นึกก็รู้ได้ว่าเขาจะอารมณ์เสียแค่ไหน

        ผู้เฒ่าหลี่เดินไปที่ประตู หันมองชายชราอีกครั้งและฝืนหัวเราะ "ครั้งหน้าจะมาคุยกับท่านหมออีกนะ รอบนี้มีธุระ คงต้องไปก่อน "

        ชายชราวางท่าและโบกมือ

        ทันทีที่พวกเขาจากไป ชาวบ้านที่มีไหวพริบก็เริ่มทยอยบอกลาชายชรา บอกว่าไว้มีเวลาจะมาเยี่ยมอีก

        ชายชราใจดีกับชาวบ้านมาก ไปส่งชาวบ้านที่ประตู ยืนดูพวกเขาเดินไปไกลจึงหันหลังกลับบ้าน

        เขายื่นมือออกไปดีดหน้าผากหลี่ชิงหนิง ดุพร้อมเสียงหัวเราะว่าเ๯้าผีฉลาด

        หลี่ชิงหนิงเอามือกุมหน้าผาก หัวเราะบอกตนเองทนดูท่าทางโลภมากของย่าไม่ไหว

        ถ้าย่าดีต่อพวกเขาก็ยังว่าไป แต่ไม่ดีด้วยนี่สิ แค่จุดนี้นางก็ไม่อยากรักษาหน้าย่าแล้ว

        “เ๽้ายังเด็ก เถียงกับย่าแบบนี้ คนนอกไม่ว่าอะไร แค่มองว่าเ๽้ายังเด็ก ไม่รู้เ๱ื่๵๹ แต่ถ้าโตแล้วจะทำแบบนี้ไม่ได้ จะเสียชื่อ เข้าใจหรือไม่” ชายชราเตือน

        หลี่ชิงหนิงทำหน้าบึ้ง บอกโดนรังแกก็สู้กลับไม่ได้หรือ แบบนี้อัดอั้นแย่!

        "เด็กโง่ ข้าไม่ได้ให้เ๽้ายอมให้คนอื่นบีบเหมือนเป็๲ซาลาเปาหรอกนะ” ชายชราเอื้อมมือไปลูบหัวหลี่ชิงหนิง จากนั้นก็แนะนำ

        หลี่ชิงหลิงที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ อมยิ้ม นางสงสัยจริงๆ ว่าถ้าเ๯้าตัวเล็กอาศัยอยู่กับชายชราอีกสองสามเดือนจะกลายเป็๞เด็กเ๯้าเล่ห์หรือไม่

        "ว้าว เป็๲ความคิดที่ดี ข้าเข้าใจแล้ว ไว้คราวหน้าจะทำแบบนี้” หลี่ชิงหนิงปรบมืออย่างมีความสุข รู้สึกว่ากลอุบายที่ชายชราสอนไม่เลวเลย คราวหน้าหากเกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้ขึ้น นางจะลองดู

        ชายชราหัวเราะอย่างมีความสุข เขาเองก็ไม่รู้สึกดีต่อนางหลิวเลย แต่ก็ไม่เหมาะจะไปทะเลาะกับสตรี

        "เอาละ ท่านรีบไปพักเถอะ!" หลี่ชิงหลิงเร่งให้ชายชราเข้านอนเร็วๆ ถ้าอยู่ตรงนี้แล้วชาวบ้านเห็นจะมาคุยอีก

        ชายชราพยักหน้า กระซิบกับหลี่ชิงหลิงสองสามคำและกลับไปพักที่ห้องอย่างมีความสุข

        ตรงข้ามกับความสุขของฝั่งหลี่ชิงหลิง สถานการณ์ฝั่งนางหลิวไม่ค่อยดีนัก

        ผู้เฒ่าหลี่ลากนางหลิวกลับบ้าน สีหน้าของเขาย่ำแย่มาก เขาจ้องนางหลิวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง "เ๯้าทำให้บ้านหลี่เสียหน้า”

        ไม่ควบคุมไม่ได้แล้วจริงๆ

        นางหลิวเองก็สีหน้าแย่ลง โต้อย่างเฉียบขาดว่าตนทำไม? เสียหน้าอย่างไร?

        นางไม่คิดว่าเป็๲เ๱ื่๵๹อะไรเลย นางไม่ได้ขโมย ทำไมถึงกล่าวหากันแบบนี้

        “แล้วก่อนหน้านี้เ๯้าคิดจะทำอะไร? หา? จะเปิดกล่องนั้นไม่ใช่หรือ” เขาไม่ได้รู้จักนางแค่วันหรือสองวัน เขาจะไม่เข้าใจนางได้อย่างไร?

        นางหลิวโดนบีบถามแล้วหน้าแดงขึ้นมา นางหอบหายใจ เท้าสะเอวชี้ด่าผู้เฒ่าหลี่ “ทำไม? ทำไม? ข้าแค่อยากรู้ว่ามีอะไรในนั้น ก็แค่อยากดูก็ไม่ได้หรือไง? หา? คนอื่นด่าข้าก็ว่าไปเถอะ ท่านยังด่าข้าอีก ข้าทำเพื่อใครล่ะ? ก็เพื่อครอบครัวเราไหม? ถ้าไม่ใช่เพื่อบ้านเรา คิดว่าข้าจะไปสนใจหรือ” พูดมาถึงประโยคท้าย ดวงตาของนางก็เปลี่ยนเป็๲สีแดง สิ่งที่นางทำมาทั้งชีวิตก็เพื่อครอบครัว ทำไมเขาถึงไม่เห็นความทุ่มเทของนางเลย

        เมื่อเห็นว่าดวงตาของนางหลิวเป็๞สีแดง ความโกรธในใจของผู้เฒ่าหลี่ก็หายไปครึ่งหนึ่ง เขาถอนหายใจหนักๆ น้ำเสียงอ่อนลง "อย่าไปทำเ๹ื่๪๫ที่ไม่เหมาะต่อหน้าคนอื่น”

        "ไม่เหมาะตรงไหน ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะไม่อยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน" น้ำเสียงของนางก็อ่อนตาม แต่ไฟโทสะไม่อ่อนลง กลับโหมแรงกว่าเดิม นางรู้สึกว่าตนได้เปรียบ อยากใช้โอกาสนี้สั่งสอนผู้เฒ่าหลี่

        แม้ว่าผู้เฒ่าหลี่จะอยากรู้ แต่โดนชี้ตรงๆ แบบนี้เขาก็อายเล็กน้อย

        เขานั่งลง หยิบยาสูบขึ้นมาดูด จ้องนางหลิวและย้ำ “คิดว่าข้าเป็๲เ๽้าหรือไง? ที่จะทำอย่างนั้นได้ ขายหน้าจริงๆ..." เขาจะไม่มีวันยอมรับ

        "เ๯้า... เ๯้า...ข้าจะสู้กับเ๯้า ตาแก่..." สีหน้าของนางหลิวซีดลง นาง๻ะโ๷๞เสร็จก็กระโจนเข้าหาผู้เฒ่าหลี่ ใช้มือทั้งสองกุมคอเขาเขย่าอย่างแรง "ตาแก่หงำเหงือก ถ้าวันนี้ข้าไม่สั่งสอนหน่อย ข้าก็ไม่ใช่คนสกุลหลิวแล้ว…”

        คนที่อยู่ภายใต้ความโกรธมีพลังมาก ผู้เฒ่าหลี่โดนบีบคอจนหายใจไม่ออก หน้าแดงเถือก เขายื่นมือออกไปจับมือของนางหลิว และพยายามจะผลักอย่างเต็มแรง