ตอนที่ 2 กรงขังมัจจุราช

ภายในห้องโดยสารของลีมูซีนคันหรูที่แล่นฝ่าสายฝน ความเงียบงันช่างน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงฟ้าคำรามด้านนอก

ม่านฟ้า นั่งตัวลีบติดประตูรถ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวโยน เสื้อผ้าที่เปียกชื้นทำให้เธอหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ แต่คงไม่หนาวเหน็บเท่ากับสายตาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

อคิน นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือข้างหนึ่งถือแก้วบรั่นดีราคาแพง อีกข้างเคาะนิ้วลงบนเข่าเป็๞จังหวะเชื่องช้า เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ๻ั้๫แ๻่ออกมาจากบ้านหลังนั้น ไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ แต่แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมากลับทำให้ม่านฟ้ารู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่ข้างกองไฟที่พร้อมจะแผดเผาเธอได้ทุกเมื่อ

"เลิกร้องไห้สักที มันน่ารำคาญ"

ในที่สุดเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ไม่ใช่คำปลอบโยน แต่เป็๞คำสั่งที่แฝงความหงุดหงิด

"ฮึก... ฉันขอโทษค่ะ" ม่านฟ้ารีบยกมือเช็ดน้ำตาป้อยๆ แต่ยิ่งเช็ดน้ำตาก็ยิ่งไหล เธอคิดถึงพ่อ คิดถึงบ้าน และหวาดกลัวอนาคตที่มองไม่เห็น

รถหรูเลี้ยวเข้าไปจอดเทียบท่าหน้าคอนโดมิเนียมหรูระฟ้าใจกลางเมือง สถานที่ที่เป็๞ดั่งป้อมปราการส่วนตัวของตระกูลวรโชติ

"ลงมา" อคินสั่งสั้นๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถโดยมีลูกน้องคอยกางร่มให้

ม่านฟ้ารีบก้าวตามลงไปอย่างทุลักทุเล เธอถูกพาขึ้นลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งตรงไปยังชั้นบนสุด... ชั้นเพนต์เฮาส์ที่กินพื้นที่ทั้งชั้น ซึ่งเปรียบเสมือนรังของพญามัจจุราช

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ความหรูหราอลังการก็ปรากฏแก่สายตา การตกแต่งเน้นโทนสีดำ เทา และทอง ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามและโดดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน ผนังกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนที่มีแสงไฟระยิบระยับสวยงาม แต่ม่านฟ้ากลับไม่มีอารมณ์จะชื่นชมมัน

"นี่คือที่อยู่ของเธอ" อคินเดินนำเข้าไปกลางห้องโถง ก่อนจะหันมามองร่างเล็กที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตู

"ฉัน... ฉันต้องนอนห้องไหนคะ ห้องแม่บ้านหรือว่า..." ม่านฟ้าถามเสียงเบา พยายามมองหาที่ทางของตัวเอง

อคินกระตุกยิ้มมุมปาก เขาเดินอาดๆ เข้ามาประชิดตัวเธอจนม่านฟ้าต้องถอยหลังหนี แต่ก็ช้าไปเมื่อมือหนาคว้าเข้าที่

ต้นแขนเรียวแล้วกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกนุ่มปะทะกับแผงอกแกร่ง

"เธอคงเข้าใจอะไรผิดไปนะม่านฟ้า"

เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินจนเธอขนลุกซู่

"ฉันไม่ได้เอาเธอมาเป็๞คนใช้... ฉันมีแม่บ้านมากพอแล้ว แต่สิ่งที่ฉันขาด คือคนที่จะมาทำหน้าที่ 'บนเตียง' ต่างหาก"

ม่านฟ้าเบิกตากว้าง หน้าแดงซ่านสลับซีดเผือดด้วยความอับอายและหวาดกลัว

"คุณอคิน! ปล่อยนะ!" เธอพยายามดิ้นรนผลักไส

"อย่าเล่นตัวให้มากนัก ร่างกายของเธอมันเป็๲ของฉัน๻ั้๹แ๻่วินาทีที่พ่อเธอเซ็นสัญญานั่นแล้ว!"

อคินออกแรงลากเธอมุ่งหน้าไปยังประตูบานใหญ่ที่สุดของชั้น เขาผลักประตูเปิดออกแล้วเหวี่ยงร่างบางลงไปบนเตียงนอนคิงไซส์หนานุ่มกลางห้อง

"โอ๊ย!" ม่านฟ้าร้องออกมาเมื่อแผ่นหลังกระแทกกับที่นอน แม้จะนุ่มแต่แรงเหวี่ยงของเขาก็ทำให้เธอจุกไม่น้อย

เธอยันกายลุกขึ้นนั่ง ตะกายจะหนีลงจากเตียง แต่ร่างสูงใหญ่ของอคินกลับก้าวขึ้นมาคร่อมทับเธอไว้ได้ทัน กักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำเหมือนราชสีห์ตะครุบเหยื่อ

"จะไปไหน" เสียงเข้มถามดวงตาเป็๲ประกายวาวโรจน์

"ฉันไม่ทำ! ฉันจะหาเงินมาคืนคุณ ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ได้โปรด..." ม่านฟ้าพนมมือไหว้ ร้องไห้อ้อนวอนอีกครั้ง

อคินมองการกระทำนั้นด้วยสายตาเ๾็๲๰า มือหนาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้กับที่นอนเหนือศีรษะ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน

"เงินหกสิบล้าน... เธอคิดว่าจะหามาคืนฉันได้ชาตินี้หรือชาติหน้า หืม?"

"..." ม่านฟ้าพูดไม่ออก ได้แต่สะอื้น

"หน้าที่ของเธอเริ่ม๻ั้๫แ๻่วินาทีนี้... ไปอาบน้ำซะ ม่านฟ้า ล้างคราบน้ำตาและความดื้อด้านของเธอออกไปให้หมด"

เขาปล่อยมือจากเธอแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองลงมาด้วยสายตาออกคำสั่งเด็ดขาด

"ฉันให้เวลาสิบนาที... ถ้าเธอยังไม่ออกมา ฉันจะเข้าไปอาบให้เธอเอง และรับรองว่า... ฉันจะไม่ได้แค่ถูสบู่ให้แน่"

สิ้นคำขู่นั้น ม่านฟ้ารีบดีดตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที เสียงล็อกประตูดัง กริ๊ก ตามมาติดๆ

อคินมองบานประตูห้องน้ำที่ปิดลง พลางปลดเนกไทออกจากคอแล้วโยนทิ้งไปบนโซฟาอย่างไม่ไยดี แววตาที่เคยนิ่งสงบเริ่มมีประกายไฟบางอย่างคุโชนขึ้น...

คืนนี้คืนแรก... เขาจะสอนให้เธอรู้ว่า รสชาติของลูกหนี้ที่ต้องชดใช้ด้วยร่างกาย มันเป็๲ยังไง