“ในที่นี้ไม่มีผู้ใดเข้ามาได้ มีเพียงเ้าและข้าเท่านั้น อย่าได้เขินอาย ข้าจะทำให้เ้างดงามอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน” หญิงกลางคนผสมนมข้าวและสมุนไพรบำรุงผิวพรรณชนิดต่าง ๆ ลงในถังน้ำ พลางให้นางลงไปชำระล้างร่างกาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำในถัง ทำให้หลันฮวารู้สึกผ่อนคลาย จนเผลองีบหลับไป พร้อมกับกลิ่นหอมของสมุนไพรคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
“แม่นางยู่จิน ตื่นเถิด” หญิงสาวรู้สึกตัว เมื่อหญิงกลางคนมาปลุก นางขยี้ตา เมื่อสติมาครบแล้วจึงทำตามคำสั่งของหญิงกลางคนอย่างว่าง่าย ก่อนจะขึ้นจากถังน้ำมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็สีเหลืองอ่อน ลวดลายบนชุดที่หญิงกลางคนเลือกให้นั้น เป็ลวดลายแบบเรียบง่าย หากแต่นั่นทำให้หลันฮวาตะลึงไปครู่หนึ่ง
“ข้าจะได้ใส่ชุดนี้จริง ๆ ฤา” นางทำตาแป๋วแล้วหันมาถาม
“คุณชายซีเหริน ้าให้แม่นางยู่จิน ใส่ชุดนี้..ข้าเองก็เห็นด้วยเช่นกัน หากเ้าใส่ชุดนี้แล้ว จะช่วยขับผิวให้ผุดผ่องยิ่งขึ้น นางพูดพร้อมกับจัดแต่งทรงผม ในตอนนี้ผิวพรรณของนางสะอาดผุดผ่องขึ้นมาราวกับคนละคน หลันฮวามองใบหน้าตัวเองในกระจกพร้อมกับเบิกตากว้าง แล้วนั่งนิ่งให้หญิงกลางคนจัดการตบแต่งนางให้สวยงาม
“นี่ถ้าเ้ามิได้มากับคุณชายซีเหรินล่ะก็...ข้าคิดว่าเ้าเป็ขอทานเสียอีก เหตุใดเป็หญิงจึงไม่ดูแลเื่เส้นผมของตัวเอง รู้ฤาไม่ ความงดงามของหญิงสาวนั้น ส่วนหนึ่งต้องมาจากผมที่มีกลิ่นหอมและเงางาม”
“...” หลันฮวาไม่ตอบ เพียงแต่คิดทบทวนในใจเท่านั้น
“ข้าเป็ขอทานและเป็ขโมยมาั้แ่เกิด เพียงแค่รอดตายมีชีวิตอยู่รอดพ้นไปแต่ละวัน มันก็สาหัสเกินแล้ว ใช่ว่าข้าจะไม่อยากมีชีวิตเหมือนเช่นผู้อื่น” หลันฮวากลั้นความท้อแท้ไว้ในใจ ก่อนที่หญิงกลางคนจะพูดขึ้นอีก
“เ้าเป็อะไรกับคุณชายซีเหริน”
“ข้า..ข้าเป็คนรักของเขา” คำพูดของหลันฮวาทำให้หญิงกลางคนยกยิ้มขึ้นมา
“ข้าคิดไว้แล้ว”
“ท่านรู้ได้อย่างไร” หลันฮวาขมวดคิ้วแปลกใจ
“เพราะคุณชายซีเหริน ไม่เคยมีหญิงเดินเคียงข้างเช่นวันนี้แลเ้ารู้ฤาไม่ว่าเ้าโชคดีเพียงใด คุณชายซีเหรินเป็คนจิตใจดียากหาใครเปรียบ ทุกครั้งที่ข้าเห็นเขา อดคิดไม่ได้ว่าสตรีนางใดจะเป็ผู้โชคดีได้เขาไป” หญิงกลางคนพูดพร้อมกับปักปิ่นบนศีรษะนางไปทีละอันช้า ๆ เพื่อความเรียบร้อย หลังจากเสียบปิ่นปักผมชิ้นสุดท้ายเสร็จสิ้น จึงยกยิ้มขึ้นมาแล้วหมุนกายนางเข้ามาสำรวจ
“ผัดหน้าอีกหน่อย เ้าก็จะงดงามดุจเทพธิดา เหมาะสมกับตระกูลหวง ตระกูลที่สืบทอดเชื้อสายมาจากกษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ” หลันฮวาส่งยิ้มพลางพยักหน้า แล้วหวนนึกบางอย่าง
“ตระกูลหวงยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้นเชียวฤา นี่ข้าโชคดีหรือโชคร้าย หากมีใครจับได้ว่าข้าเป็คนรักกำมะลอของเขา ข้าจะมีโทษหนักหนาเพียงใด” หญิงสาวนึกกังวลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะ สลัดความคิดฟุ้งซ่านนั้นแล้วหันกลับมายังใบหน้าของตัวเอง ที่ถูกหญิงกลางคนกำลังแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างบางเบา
“เรียบร้อยแล้ว เ้ามองดูตัวเองในกระจกสิ ว่างดงามเป็ที่พอใจฤาไม่” หลันฮวาลูบใบหน้าตัวเองด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันกลับมายังหญิงกลางคนแล้วย่อตัวลงเคารพนางด้วยความจริงใจ
“ข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทนท่าน เพียงแค่ได้ััท่านไม่นาน ข้าก็รับรู้ทันทีว่าท่านมีเมตตาต่อข้าอย่างมาก” หญิงสาวพูดด้วยความตื้นตันใจ
“ทุกคนล้วนเคยเจอเื่แย่ ๆ มาทั้งนั้น ข้าเองก็เคยมอมแมม แลลำบากเช่นเ้ามาก่อน เหตุใดจะไม่เข้าใจ” หญิงกลางคนพูดจบ จึงจับกายของนางที่ยามนี้มีกลิ่นหอมฟุ้งเข้ามาแล้วส่งกำลังใจให้
“จงรักษาคุณชายซีเหรินไว้เท่าชีวิต เพราะนับจากนี้เ้าจะไม่เจอใครที่เพียบพร้อมแบบเขาอีก” หญิงกลางคนกำชับ ก่อนจะพาหลันฮวาออกมาออกมาส่งคืนให้กับหวงซีเหริน
เพียงสองเท้าของนางย่างออกมาเท่านั้น ดวงตาคมก็เบิกกว้างทันทีพร้อมกับถ้วยชาในมือของอู่เจ๋อร่วงหล่นพื้น นางงดงามราวกับภาพวาด ดวงตากลมพร้อมกับขนตางอนยาว อีกทั้งผิวพรรณสะอาดตาทำให้หวงซีเหรินถึงกับวางถ้วยชาในมือลง ภายใต้รูปลักษณ์เดิมนั้นว่านางงดงามแล้ว หากแต่เวลานี้นางทำให้เขาหัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างไม่น่าเชื่อ
“เหตุใดหัวใจข้าจึงเต้นแรงถึงเพียงนี้” เขาทบทวน ก่อนที่หญิงกลางคนจะพานางมาหยุดตรงหน้าเขา ชายหนุ่มตะลึงงันอ้าปากค้าง ในขณะที่หลันฮวาเองก็ดูจะแปลกใจกับกิริยาของชายทั้งสองด้วยเช่นกัน
“คุณชายเ้าคะ พวกท่านเป็อันใดฤาไม่ เหตุใดจึงเงียบไปเช่นนั้น” คำถามของหญิงสาวทำให้ทั้งหวงซีเหรินและอู่เจ๋อกะพริบตาถี่ ๆ แล้วได้สติกลับมา
“ข้า...ไม่อยากเชื่อเลยว่านั่นคือ ยู่จินจริง ๆ” อู่เจ๋อเผลอพูดออกมาอย่างบางเบา ก่อนที่รอยยิ้มหวานของหลันฮวาจะคลี่ออก
“คุณชายซีเหริน นี่ชุดที่เหลือ ข้าแถมให้อีกหนึ่งชุดด้วย” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน แล้วรับห่อผ้านั้นมาถือพลางเลื่อนสายตามองหญิงสาวที่ยืนยิ้มหวานอยู่ด้านหน้าด้วยหัวใจพองโต
“ข้าไม่คิดว่าจะมีใครงดงามเทียบนางได้อีก” เขารอบคิดในใจ ก่อนที่จะหันไปบอกลากับหญิงเ้าของร้าน แล้วพากันเดินทางกลับในทันที ระหว่างเดินทางกลับนั้น หลันฮวาก็เริ่มสอบถามถึงบิดาและมารดาของเขา เพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ก่อนชายหนุ่มจะแย้มยิ้มเล็กน้อย
