คมน์รบเร้าไม่เลิก ยื่นแก้วเหล้ามาตรงหน้าของแม่ลูกอ่อนคนสวย

    ภาพที่เห็นทำให้ดำกับไอ้หมีหันมามองตากัน เหมือนรู้ว่าไอ้คมน์กำลังมีแผนอะไรบางอย่าง… ว่าเหล้าที่ยื่นให้สายบัวดื่มต้องไม่ใช่เหล้าธรรมดาแน่ๆ เ๹ื่๪๫นี้พวกมันรู้ดี เพราะเคยมีประสบการณ์ร่วมกันมาแล้ว

        “อึกเดียวเท่านั้นนะจ๊ะ… ”

        แม่ลูกอ่อนรับแก้วจากมือของคมน์มาดื่มด้วยความเกรงใจ กรอกน้ำสีอำพันลงคอไปอึกใหญ่ๆ

    ในเวลาต่อมา

        เวลาในวงเหล้าล่วงเลยมาอีกครู่ใหญ่ๆ

        “ขอตัวก่อนนะโว้ย… กูไม่ไหวแล้ว แม่งตาจะหลับอยู่แล้ว… เมาโคตรๆ… ”

        เสียงของชาติอ้อแอ้ ตาแดงก่ำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้มันทั้งเมาทั้งง่วง

    “พาพี่ไปนอนเถอะ… พี่ไม่ไหวแล้วบัว”

    ชาติหันมาเรียกเมีย…

    หญิงสาวรีบลุกขึ้นมา จากนั้นก็ไสรถเข็นคนพิการของสามี พาไปส่งยังห้องนอน

    สายบัวช่วยประคองชาติลงจากรถเข็นเหมือนอย่างที่เคยทำอยู่เป็๲ประจำตลอดปีกว่าๆ ที่ผ่านมา

    “พี่ชาติจ๋า… เดี๋ยวบัวออกไปเก็บกวาดโต๊ะก่อนนะจ๊ะ… ”

    แม่ลูกอ่อนกล่าว เพราะคิดว่าเพื่อนๆ ของสามีก็น่าจะอยากเข้านอนกันแล้วเช่นกัน

    ทว่าเมื่อมาถึงวงเหล้า…  

    เหตุการณ์กลับไม่เป็๲ไปอย่างที่คิดเอาไว้ เมื่อทุกคนยังดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนาน ไม่มีท่าว่าจะเลิกดื่มแต่อย่างใด ซ้ำยังชวนหล่อนให้ดื่มเป็๲เพื่อนเหมือนอยากรั้งตัวไว้

    “เดี๋ยวบัวคงต้องขอตัวนะจ๊ะ… บังเริ่มมึนแล้ว”

    สายบัวไม่ลืมคำนึงถึงความเหมาะสม เพราะว่าตอนนี้ในวงเหล้าเหลือเพียงแค่หล่อนกับพวกผู้ชายที่เริ่มเมามายกันแล้ว

        “จะรีบไปไหนจ๊ะน้องบัวจ๋า… ดื่มกับพี่อีกแก้วนะจ๊ะคนสวย… ”