“หาใช่นาง” มู่เฉิงหนิงได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้ว
“แล้วเป็ผู้ใด เป็ธิดาของเทพองค์ใดงั้นฤา”
“ชายาขององค์ชายรอง ก็คือ หนิงเอ๋อ ศิษย์ของสำนักิเซียนพ่ะย่ะค่ะ” สิ้นเสียงรายงานของเทพแห่งชะตา มู่เฉิงหนิงชะงัก พลันเบี่ยงหน้าไปยังม่านน้ำตก ครุ่นคิดบางอย่างเงียบ ๆ แล้วกล่าวลอย ๆ ออกมา
“เหตุใดลู่ฟางจึงคิดแต่งตั้งนางเป็ชายา ทั้งที่หนิงเอ๋อเพิ่งขึ้นไปเป็เซียนได้ไม่นาน” คำถามของหญิงสาวทำให้เทพแห่งชะตาปล่อยยิ้มออกมาบางเบา
“ทุกอย่างล้วนเป็ชะตากำหนดพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้น คำถามต่าง ๆ ก็ถูกเก็บเงียบไป ด้วยเข้าใจความหมายของเทพแห่งชะตา
“เสียดายที่ข้ามิอาจไปร่วมแสดงความยินดีกับลู่ฟางได้ ไม่คิดเลยว่าชะตาของหนิงเอ๋อกับลู่ฟางจะลงเอยกันเช่นนี้ สำหรับข้าแล้ว ข้ายอมเปลี่ยนแซ่ เพื่อไม่ให้ผู้ใดสืบความเป็มาของข้า ยอมละทิ้งทุกอย่างจากแดน์เพื่อบำเพ็ญบารมีเรื่อยมา หากเกิดปัญหาระหว่างเขาทั้งสอง ข้ามิอาจกลับไปช่วยเหลือพวกเขาได้อีก ฝากท่านช่วยเป็หูเป็ตาแทนข้าด้วย”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าฝากปิ่นทองอันนี้ให้หนิงเอ๋อ บอกนางว่าเป็ของขวัญวันแต่งงาน ให้นางเริ่มต้นใช้ชีวิตบนแดน์อย่างมีความสุข” เทพแห่งชะตาเอื้อมรับมา พลางค้อมตัวลงแล้วทูลลากลับแดน์เพื่อทำหน้าที่
ในที่สุดพิธีแต่งตั้งชายาขององค์ชายรองถึงวาระ เหล่าเทพทั้งหลายมาชุมนุมกันยังท้องประโรงขนาดใหญ่ พร้อมด้วยเสียงดนตรีประโคมกึกก้องทั่วทั้งแดนเทพ ฟางเหนียงขึ้นจากสระสรงน้ำแล้วเดินมาเปลี่ยนอาภรณ์ พร้อมเหล่าเซียนรับใช้พากันรุมแต่งองค์ทรงเครื่องครบองค์ประกอบ ก่อนปิ่นปักผมสีเงินจะปักลงบนมวยผมเป็สิ่งสุดท้าย ก่อนนางจะสำรวจความงามของตัวเอง แล้วปล่อยยิ้มกว้างออกมา
“อิงอิง ข้างามแล้วฤาไม่”
“งามมากเพคะ”
“ใบหน้างดงามของข้า จะสามารถชนะใจขององค์รัชทายาทได้ฤาไม่ หากผ่านพ้นพิธีแต่งตั้งชายาขององค์ชายรองไปแล้ว ไม่นานพิธีแต่งตั้งองค์รัชทายาทก็จะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ถึงยามนั้น ข้าจะมิให้ผู้ใดงดงามเทียบข้าได้อีก” อิงอิงฟังอย่างเงียบ ๆ แล้วน้อมตัวลง เมื่อองค์หญิงฟางเหนียงลุกขึ้น แล้วค่อย ๆ ย่างเท้าออกจากตำหนัก มุ่งตรงไปยังท้องพระโรง ที่มีเสียงดนตรีประโคมอยู่ไม่ขาดสาย
เพียงแค่ฟางเหนียงเดินเข้าไป ทุกสายตาของเหล่าเทพต่างหันมองความงามของนางเป็จุดเดียวกัน หากแต่สายตาของฟางเหนียงทอดมองตรงไปยังองค์รัชทายาท มิเหลียวมองผู้ใด พร้อมกลิ่นดอกงิ้วโชยมาเป็ระยะ ก่อนนางเดินไปยืนเคียงข้างองค์รัชทายาท เพื่อบอกเป็ั์แก่ทุกคนว่าในภายหน้า หญิงที่จะยืนเคียงข้างองค์รัชทายาทมีเพียงนางเท่านั้นที่คู่ควร
องค์ชายรองกับหนิงเอ๋อในชุดสีแดงสดค่อย ๆ จูงมือกันออกมายืนอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ขนาดใหญ่ พลางค้อมตัวลงเคารพาาและชายา์ด้วยความนอบน้อม เป็พิธียิ่งใหญ่สมเกียรติโอรสแห่ง์ เหล่าเทพต่างพากันร่วมยินดีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เมื่อทั้งคู่ยกน้ำชาถวายให้กับาา์ พร้อมรับคำอวยพรอย่างง่าย ๆ
“ข้าขอให้ชีวิตหลังอภิเษกของเ้ามีความสุขนะลู่ฟาง ข้าเลี้ยงดูเ้ามาั้แ่เล็ก ยังภูมิใจเสมอที่ได้เห็นเ้าเติบโตขึ้นทุกวัน จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังภูมิใจในตัวเ้าเสมอไม่เปลี่ยนแปลง รับนี้ไว้” ลู่ฟางยื่นมือไปรับตราสัญลักษณ์ที่ทำจากหยกขาว เป็การประกาศว่าเขามีชายาอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม
หนิงเอ๋อพยายามเก็บความตื่นเต้นไว้ภายใน นางเลื่อนสายตามองทุกคนภายใต้ผ้าคลุมหน้าที่ปิดอำพรางไว้ และทำตามประเพณีบนแดน์ พร้อมมือของลู่ฟางจับนางไว้ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้นางเกิดความประหม่าเกินไปนัก
ฟางเหนียงที่ยืนมองพิธีการอย่างเงียบ ๆ ต้องหักห้ามความเ็ปไว้ภายในอย่างถึงที่สุด สายตาของนางจับจ้องไปยังมือขององค์ชายรองที่คอยประคองหนิงเอ๋ออยู่ตลอดเวลา
“เ้าว่าสองคนนั้นเหมาะสมกันฤาไม่” คำถามขององค์รัชทายาท ทำให้ฟางเหนียงได้สติกลับมา แล้วฝืนยิ้มตอบกลับด้วยใบหน้าราบเรียบ
“ข้าจะว่าอย่างไรได้ ในเมื่อทุกคนในที่นี้ต่างก็ชื่นชมว่าทั้งสองเหมาะสมกัน พระองค์ล่ะเพคะ มองว่าทั้งสองเหมาะสมกันฤาไม่” องค์รัชทายาทเผยยิ้ม
“ในตอนแรกข้ามองไม่ออกว่าจะเหมาะสมกันอย่างไร แต่พอเห็นลู่ฟางปฏิบัติกับหนิงเอ๋อแล้ว ข้าอาจคาดการณ์ผิด เขาสองคนอาจมีชะตาต้องกัน ดังเช่นเหมย์ที่ร่วงหล่นลงมา” ฟางเหนียงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พลางกำมือแน่นไม่ตอบโต้
พิธีการต่าง ๆ ดำเนินไปตามธรรมเนียมอย่างเหมาะสม หนิงเอ๋อปฏิบัติตามพิธีการราวกับถูกฝึกฝนมานาน นางเดินเคียงข้างองค์ชายรองโดยมีเขาคอยจูงมืออยู่ไม่ห่าง ท่ามกลางสายตายินดีของอิงอิงที่ทอดมองศิษย์น้องด้วยความปลาบปลื้มใจ
“โชคดีของหนิงเอ๋อ นับว่านางมีวาสนายิ่งนัก ที่ขึ้นมาเป็เซียนบนแดน์ได้ไม่นาน ก็ถูกเลื่อนตำแหน่งเป็เทพ ได้ครองคู่กับองค์ชายรอง หากอาจารย์หญิงรับรู้นางต้องดีใจมากแน่ ๆ แต่เสียดายที่นางไม่อาจรับรู้ถึงความสำเร็จของหนิงเอ๋อได้” อิงอิงรอบคิดในใจ พร้อมเลื่อนสายตาไปยังเทพแห่งชะตา ที่เดินตรงไปยังคู่บ่าวสาว เขาหยิบบางอย่างยื่นให้หนิงเอ๋อ
“พระชายา หลายวันก่อนข้ามีโอกาสเข้าไปยังสำนักฝึกเซียนของท่าน อาจารย์หญิงได้ฝากของบางอย่างมาให้ นางบอกว่าให้เป็ของขวัญวันแต่งงานของท่านกับองค์ชายรอง รับไว้สิ” หนิงเอ๋อค่อย ๆ เอื้อมหยิบปิ่นทองจากมือของเทพแห่งชะตา ดวงตากลมใสมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด
