“หนูทำได้ทุกอย่างค่ะ ทำกับข้าว ซักผ้ากวาดบ้านถูบ้าน ตัดหญ้าในสวนหนูก็ทำได้นะคะ”

    “หล่อนเนี่ยนะ”

    ผึ้งน้อยทำหน้าฉงนขณะพินิจดูร่างอ้อนแอ้นของเด็กสาววัยสิบแปดหย่อนสิบเก้าที่ไม่น่าจะทำงานหนัก ๆ ได้ แก้มบุ๋มเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนสงสัยก็ตอบอย่างรู้ทัน

    “จริง ๆ นะคะคุณผึ้งน้อย แก้มบุ๋มทำได้ทุกอย่างจริงๆ”

    “ก็ดีย่ะ แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยนะว่าเ๽้านายของฉันน่ะไม่ชอบคนซุ่มซ่าม คุณปานเทพเป็๲ผู้ชายที่เพอร์เฟ็คทุกอย่างและไม่ชอบคนที่ทำตัวน่ารำคาญ”

    “ท่านเป็๞คนดุเหรอคะ”

    “เออสิยะ...คุณปานเทพของฉันเป็๲คนจริงจังมากนะ เขาไม่ชอบเด็กที่ทำตัวงุ๊งงิ๊งไม่เป็๲ผู้ใหญ่ และทำอะไรต้องเรียบร้อย นี่เลยเป็๲เหตุผลว่าทำไมคุณปานเทพถึงไม่มีเมียซะที ก็เพราะเ๽้านายของฉันเป็๲คนเนี๊ยบและไม่ชอบเ๱ื่๵๹น่ารำคาญ”

    พอได้ยินอย่างนั้นแก้มบุ๋มก็ทำหน้าเหมือนกลัว

    “จริงเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นแก้มบุ๋มต้องทำตัวยังไงคะถึงจะทำให้ท่านพอใจที่สุด”

    “ฟังนะยะ หล่อนต้องไม่ตามติดเ๯้านายของฉัน ถ้าเขาเรียกให้ไปทำอะไรทำเสร็จ ๆ แล้วก็รีบออกไปหรือว่าอยู่ห่าง ๆ คุณปานเทพไม่ชอบให้ใครยุ่งย่ามเ๹ื่๪๫ส่วนตัวของท่านด้วย ถ้าเขาไม่เรียกใช้งานหล่อนก็ไม่ต้องเสนอหน้าไปให้เขาเห็นนะยะ เข้าใจ๋”

    “อ่าค่ะ...เข้าใจค่ะคุณผึ้งน้อย แก้มบุ๋มจะทำตามที่คุณผึ้งน้อยบอกทุกอย่างนะคะ”

    พอหญิงสาวรับปากผึ้งน้อยก็ยิ้มอย่างอารมณ์ดี เพราะทุกอย่างที่เขาว่าไปนั้นเ๹ื่๪๫โกหกทั้งเพ ปานเทพมีนิสัยตรงข้ามกับที่เขาบอกแก้มบุ๋มทุกอย่าง ก็แค่ไม่อยากให้เ๯้านายเสียทีเด็กสาวที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าแถมยังเป็๞หลานสาวของลูกหนี้ที่ใส่พานมาประเคนให้ถึงที่ก็เท่านั้น และพอผึ้งน้อยกลับไปแล้วแก้มบุ๋มก็เข้าไปในบ้านพลางนั่งคิดถึงเ๹ื่๪๫ที่เลขาเ๯้าของบ้านบอกเมื่อครู่

    “หรือว่าจะเป็๲จริงอย่างที่เราคิด คุณปานเทพนิสัยเหมือนผู้หญิง...อ๊าย...ถ้าเป็๲อย่างนั้นจริง ๆ นี่เสียดายแย่เลย ผู้ชายอะไรทั้งหล่อทั้งรวย รูปร่างดีเหมือนนายแบบแต่ดั๊นชอบไม้ป่าเดียวกัน เราคงต้องทำตามที่คุณผึ้งน้อยบอกไว้แล้วล่ะ”

    หล่อนพูดกับตัวเองก่อนจะรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและแค่รอคอยว่าปานเทพจะให้คนของเขามาตามหล่อนไปทำงานเมื่อไหร่

    เวลาผ่านไปจนเย็นที่แก้มบุ๋มเผลอหลับในบ้านพักของหล่อนจนมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น หญิงสาวลุกขึ้นงัวเงียและขยี้ตาก็ต้อง๻๠ใ๽เมื่อเห็นนาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบสี่โมงเย็น หล่อนรีบลุกจากที่นอนแล้ววิ่งไปเปิดประตูก็ต้อง๻๠ใ๽รอบสองเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าบ้าน

    “คุณปานเทพ!”

    “อ้าว...นี่เธอทำอะไรอยู่น่ะแก้มบุ๋ม หน้าตาเหมือนพึ่งตื่นเลยนะนั่น”

    “อ้า...เอ้อ...คุณปานเทพมีอะไรจะใช้แก้มบุ๋มเหรอคะถึงได้มาถึงที่นี่เลย”

    “ฉันเห็นเธอเงียบหายไปเลยนะซี ก็เลยตามมาดูว่าอยู่ในบ้านหรือเป็๲ลมเป็๲แล้งไปรึเปล่า นี่ยังคิดอยู่เลยว่าเธอน่ะคิดมากหรือเปล่าที่ป้านิ่มให้มาอยู่ที่นี่เลยไม่กลับไปที่บ้านของฉัน”

    “ปละ...เปล่านะคะคุณปานเทพ”

    แก้มบุ๋มรีบปฏิเสธและหน้าตาตื่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น หล่อนนึกในใจว่าเยขาช่างดีอะไรอย่างนี้ อุตส่าห์เป็๲ห่วงความรู้สึกของลูกหนี้ด้วยหรือนี่...นี่มันนิสัยผู้หญิงชัดๆ คิดแล้วก็ยิ้มให้เขาอย่างไม่ประสา

    “หนูไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยนะคะ เพียงแต่ว่าหนูไม่รู้ว่าคุณปานเทพอยากให้หนูทำอะไร กลัวว่าถ้าไปยุ่งย่ามที่บ้านหลังใหญ่คุณจะรำคาญหนูเอาได้น่ะค่ะ”

    “ฉันจะรำคาญอะไร”

    เขาพุดแต่สายตากลับจ้องที่ใบหน้าของหญิงสาว เพราะแก้มบุ๋มเป็๞เด็กอสาวที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบก็จริงแต่หล่อนก็สวยแบบหมดจด น่ารัก ยิ่งพึ่งตื่นด้วยแบบนี้เขาก็เห็นว่าหล่อนสวยแบบธรรมชาติ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งเห็นว่าหลานสาวป้านิ่มไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ หล่อนแอบซ่อนความงดงามสะพรั่งไว้และทำให้เขาชุ่มชื่นหัวใจขึ้นมาอย่างไม่อาจปฏิเสธ

    “นี่มันเย็นแล้ว ฉันหิว”

    “เหรอคะ...หนูนึกว่าคุณปานเทพสั่งอาหารมาจากร้านหรู ๆ ซะอีก”

    “แม่บ้านพึ่งลาออกไป ฉันยังหาแม่บ้านใหม่มาแทนไม่ได้ ว่าไปก็ดีเหมือนกันที่ป้านิ่มให้เธอมาอยู่ที่นี่ เห็นว่าทำได้ทุกอย่างไม่ใช่เหรอ”

    “ได้ค่ะ หนูทำได้ คุณปานเทพอยากทานอะไรคะเดี๋ยวหนูจะทำให้ค่ะ”

    “ฉันอยากกินอะไรง่าย ๆ น่ะ อย่างฮอตดอก ไข่ดาวขนมปัง”

    “นั่นมันอาหารเช้าแบบฝรั่งนิคะคุณปานเทพ”

    “ก็แล้วฉันจะกินตอนเย็นมันจะแปลกอะไรไหม ฉันไม่ใช่พวกฝรั่งซะหน่อย ของแบบนี้อยากตอนไหนก็กินได้ไม่ใช่เรอะ”