“นายท่านนั่งอยู่ตรงนั้นมาครึ่งเดือนแล้วคงไม่เป็อะไรใช่หรือไม่?” หนิวหงมองจูชิงที่ถูกลมพัดตลอดเวลาอย่างกระวนกระวายใจ
“นายท่านกำลังฝึกวิชาลับ คล้ายกับวิชาลับของพวกเราเผ่าปีศาจร้าย” หนิวเวยกล่าว
สมกับที่เป็ปีศาจร้ายขั้นเหินนภา แค่คลื่นพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากจูชิงก็สามารถคาดเดาได้ว่าเป็วิชาลับของเผ่าพันธุ์ปีศาจร้าย
“นายท่านเป็ผู้สืบทอดของจ้าวปีศาจ ฝึกฝนวิชาลับของเผ่าปีศาจร้ายก็ไม่ใช่เื่น่าแปลกใจ” หนิวหงพูด
หนิวเซี่ยนยิ้มแล้วส่ายหัว พวกมันรู้อยู่แล้วว่าจูชิงเป็มนุษย์ ในสมัยโบราณกาล เผ่าปีศาจร้ายมีวิชาลับมากมาย อีกทั้งเผ่าแต่ละเผ่าก็ยังมีวิชาลับที่มีลักษณะเฉพาะแตกต่างกัน คนนอกยากที่จะฝึกฝนสำเร็จ
อย่างน้อยในสมัยโบราณกาลก็ไม่เคยมีมนุษย์คนใดที่สามารถฝึกฝนวิชาลับของเผ่าปีศาจร้าย อย่างไรเสีย ในยุคสมัยนั้นเผ่ามนุษย์ไม่ได้โดดเด่นเท่าไหร่นัก ปีศาจร้ายจึงไม่ได้สังเกตเห็นเผ่าพันธุ์อันต่ำต้อยนั้น
คนทั่วไปไม่สามารถฝึกวิชาลับของปีศาจร้ายได้ กระทั่งเผ่าปีศาจร้ายบางเผ่ายังฝึกไม่ได้ ดังนั้นไม่ต้องเอ่ยถึงวิชาของจ้าวปีศาจหลัวโหวเลย
ทว่าจูชิงนั้นต่างออกไป เขาเกิดมาพร้อมกับกายศักดิ์สิทธิ์สามารถฝึกฝนวิชาลับได้ทุกวิชาในโลกหล้า
“ตู้มมม!” ทันใดนั้นเสียงกัมปนาทเอ็ดอึงดังออกมาจากร่างกายของจูชิง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านขยับขยายใหญ่ขึ้น
หนิวเวยกับหนิวเซี่ยนมองจูชิงด้วยความตกตะลึง เพลานี้จูชิงตัวใหญ่กว่าพวกมันเสียอีก อย่างน้อยๆ ก็มากกว่าสามสิบเมตร
ปีศาจร้ายสีครามประจักษ์ที่ด้านหลัง มันกางแขนทั้งสองออก พริบตาเดียวลมทั้งหมดที่อยู่ระหว่างฟ้าดินก็หลอมรวมพัดมายังทิศทางเดียวกัน!
“ปีศาจ ปีศาจวายุ!” หนิวเวยกับหนิวเซี่ยนะโพร้อมกัน
ปีศาจวายุเป็ปีศาจในตำนานของเผ่าปีศาจร้าย เป็บริวารของเ้าปีศาจหลัวโหว ว่ากันว่าพลานุภาพแกร่งพล้าพลิกฟ้าทลายปฐี รองลงมาจากจ้าวปีศาจหลัวโหว ทั้งยังเป็หนึ่งในปีศาจที่แกร่งกล้ามากที่สุดของเผ่าปีศาจร้าย
ความรู้สึกนี้แปลกมาก เมื่อจูชิงผสานปีศาจวายุ เขารู้สึกได้ว่าลมที่ใต้หล้าฟ้านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เพียงยื่นเหยียดฝ่ามือ พายุหมุนพลันปรากฏกลางฝ่ามือ เพียงใช้ความคิด มันก็พัดออกไปไกลสามร้อยเมตร
“ยินดีด้วย เ้าฝึกฝนปีศาจวายุหลอมกายสำเร็จแล้วขั้นหนึ่ง” เฒ่าปีศาจยิ้ม
“แค่ขั้นเดียวงั้นรึ?” จูชิงผงะ ตอนนี้เขาััได้ถึงพลัง พลังอันแกร่งกล้า ทว่าเฒ่าปีศาจกลับบอกว่ามันเป็แค่ขั้นหนึ่งเท่านั้น
“วิชาลับที่ข้าถ่ายทอดให้เ้าไม่ใช่สามัญ เกินความคาดหมายของข้ามากที่เ้าสามารถนั่งอยู่ในสายลมนี้ได้ถึงครึ่งเดือน ฝึกฝนหลอมกายปีศาจวายุสำเร็จขั้นหนึ่งใน่ระยะเวลาสั้นๆ นับว่าไม่เลวเลย” เฒ่าปีศาจกล่าว
ปีศาจวายุที่จูชิงกลั่นหลอมไม่ได้มีไว้แค่ข่มขวัญ เพียงใช้ความคิด ปีศาจวายุก็ห่อหุ้มจูชิงเอาไว้ข้างใน ทำให้พลังป้องกันเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก
“หนิวหงลองต่อยข้าที ใช้แรงแค่ครึ่งหนึ่งก็พอ” จูชิงกล่าว
หนิวหงไม่เกรง ใช้หมัดต่อยลงไปที่ปีศาจวายุ ทันใดนั้นลมพัดกรรโชกแรง พัดหงหนิวปลิวหายไป!
“พลังป้องกันแข็งแกร่งมาก!” หนิวเวยกับหนิวเซี่ยนอดชื่นชมไม่ได้
พวกปีศาจกระทิงพบว่ามนุษย์ไม่ได้ให้กับความสำคัญกับการกลั่นหลอมกายามากนัก ขั้นพลังของจูชิงต่ำกว่าหนิวหงหนึ่งขั้นพลังใหญ่ ทว่ากลับสามารถใช้ปีศาจวายุปะทะต่อต้านหมัดของหนิวหงได้!
แม้ว่าหนิวหงจะใช้พลังเพียงครึ่งเดียว ทว่านั่นก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงให้กับขั้นสั่งสมแล้ว
ส่วนเื่พลังป้องกันของปีศาจวายุ จูชิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ไม่น่าจะเป็ปัญหาในการป้องกันการโจมตีของจอมยุทธ์ที่อยู่ในขั้นระดับพลังเดียวกัน
จูชิงไม่กล้าให้หนิวหงใช้พลังเต็มที่ แม้ว่าเขาจะมีปีศาจวายุคุ้มกัน แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถต่อต้านพลังของหนิวหงได้
เพียงแค่อัญเชิญเงาปีศาจวายุก็มีพลังป้องกันแกร่งกล้าเฉกเช่นนี้ ถ้าเขาสามารถอัญเชิญเงาปีศาจเพลิงได้อีก พลังป้องกันจะเหนือชั้นขนาดไหน?
เฒ่าปีศาจบอกว่า ไม่ว่าจะเป็《หลอมกายปีศาจวายุ》หรือ《กายปีศาจเพลิง》ล้วนแล้วเป็เพียงวิชาลับส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งที่เขาถ่ายทอดให้ แล้วถ้าเป็วิชาลับฉบับสมบูรณ์จะน่าทึ่งขนาดไหน
หลังจากควบแน่นเงาปีศาจวายุ ลมของยอดตัดกระดูกก็ไม่สามารถทำอะไรจูชิงได้อีก ไม่มีประโยชน์ที่จะขัดเกลากายาต่อไป ถ้าเขาอยากฝึกฝน《หลอมกายปีศาจวายุ》ให้สมบูรณ์ต้องหาสถานที่ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า
“เ้าหนูอย่าเพิ่งไป ทำลายเขาสองยอดนี้ก่อนสิ” เฒ่าปีศาจหยุดจูชิง
“ทำลายสองยอดนี่ทำไม?” จูชิงเอ่ยถาม
“ที่นี่มีลมพัดแรงตลอดเวลา ข้าว่าในหินน่าจะมีผลึกลมอยู่ ขุดมันให้ปีศาจวายุดูดซับเสียสิ”
จูชิงดีดนิ้ว หนิวเวยกับพวกหนิวเซี่ยนก็เหวี่ยงกำปั้นอย่างมีชั้นเชิงทุบไปที่กำแพงูเา เผยให้เห็นผลึกสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายอยู่ข้างในก้อนหิน
“บ้านมีหนึ่งเฒ่าเหมือนมีเ้าทรัพย์ ถ้าไม่มีเฒ่าปีศาจ ข้าคงพลาดของดีอย่างผลึกหินลมนี่ไปแน่” จูชิงหัวเราะ
จูชิงหยิบผลึกหินลมขึ้นมา จากนั้นปีศาจวายุก็กลืนกินพลังที่อยู่ในผลึกหินลม ขณะนั้น เขาพลันรู้สึกว่าหากปีศาจวายุดูดซับของล้ำค่าฟ้าดินธาตุลมมากๆ เข้า ในภายหน้าอาจมีแนวโน้มที่จะกลายเป็ปีศาจวายุแท้จริงก็เป็ได้
“เ้าหนู ถ้าเป็ไปได้จงรวบรวมสมบัติธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟซะ มันจะเป็ประโยชน์ต่อเ้าในภายภาคหน้า” เฒ่าปีศาจเอ่ย
จูชิงนำวัสดุทั้งห้าชนิดเชื่อมโยงกับวิชาลับทั้งสองที่เรียนมา ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็ไปได้ ถ้าเขาเจอวัสดุเ่าั้ย่อมไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปอย่างแน่นอน
ผลึกหินลมทั้งเล็กทั้งใหญ่อัดแน่นอยู่ในแหวนเอกภพของจูชิง โชคดีที่เขาเจอสายคาดเอวเอกภพของโอวหยางฮวา ไม่อย่างนั้นไม่มีทางเก็บผลึกหินลมมากขนาดนี้ไปได้แน่
“ขยะ ไอ้พวกขยะ หอย่อยถูกทำลายย่อยยับไปแล้ว แต่พวกเ้ากลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็คนทำอย่างนั้นรึ?” ณ หอหลัก ชายวัยกลางคนสุดแค้นแสนโทสะ ไม่นานมากนี้มีคนบุกบั่นทำลายหอย่อยพังพินาศ ไม่มีใครรอดแม้แต่คนเดียว กระทั่งหน่วยข่าวกรองของหอเงาก็ยังไม่ทราบข่าวกระทั่งครึ่งเดือนต่อมา
จอมยุทธ์หอเงาสองร้อยกว่าคนเสียชีวิตอย่างเป็ปริศนา พวกเขาถูกเผาไหม้เป็เถ้าถ่าน!
ในทวีปเฉียนหยวน หอเงามีหอย่อยทั้งหมดสามสิบแห่ง หอย่อยแต่ละแห่งล้วนมีจุดแข็งแตกต่างกันออกไป ทว่าหัวหน้าหอย่อยนั้นเป็จอมยุทธ์หน้ากากทอง ขั้นบำเพ็ญเพียรระดับขั้นเหินนภา นับว่าเป็หนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของหัวหน้าหอย่อย ทว่ากลับไม่พบศพของเขาอยู่ที่นั่น
สองวันต่อมา บริเวณที่ราบที่อยู่ไม่ไกลจากหอย่อยมากนัก พวกเขาพบศพของจอมยุทธ์หน้ากากทองที่ถูกเผาเป็เถ้าถ่านเช่นเดียวกัน ห่างจากบริเวณนั้นไปอีกพันลี้ หอเงาก็พบศพของมือสังหารอีกนับไม่ถ้วน ต่างเสียชีวิตอย่างน่าอนาถทุกคน บางคนก็ถูกบางสิ่งทุบจนตาย
ั้แ่หัวหน้าจนถึงจอมยุทธ์สามัญถูกฆ่าตายหมดแล้ว หอเงาไม่เคยเผชิญกับการสูญเสียครั้งใหญ่เช่นนี้มาก่อนั้แ่ก่อตั้งมา สิ่งที่น่าอัปยศที่สุดก็คือพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็ฝีมือของใคร
“ไปหามา ข้าไม่สนว่าอีกฝ่ายเป็ใคร ถึงเป็สวนโพธิธรรมสถาน ข้าก็จะฆ่าล้างบางให้หมดสิ้น!” ชายวัยกลางคนคำราม
ไม่นานนัก หอเงาอาศัยความสามารถด้านข่าวกรองตรวจสอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้น หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่สำนักสุริยันดุสิตา ลัทธิเต๋า เพราะก่อนที่จะเกิดเื่มีศิษย์ของสำนักสุริยันดุสิตาเข้ามาที่หอเงา!
“สำนักสุริยันดุสิตา ใจกล้าห่อฟ้ายิ่งนัก กระทั่งพวกผู้าุโหอเทวาลัยยังไม่กล้าล่วงเกินข้าเฉกเช่นนี้!” แววตาของชายวัยกลางคนสาดแสง
“ฮว๋างเฉวียน เ้ายังอารมณ์ร้อนไม่เปลี่ยน!” ทันใดนั้นชายชราคนหนึ่งก็หัวเราะดังออกมาจากหอเงา
“ซานซา เ้าไม่ได้อยู่หอเทวาลัยหรอกรึ มาทำอะไรที่หอเงา?” พริบตาเดียวชายวัยกลางคนก็ปรากฏกายกลางท้องฟ้า
“แม้ว่าลัทธิเต๋าจะไม่ได้เป็คนทำลายหอย่อย แต่จะพูดว่าไม่เกี่ยวกับลัทธิเต๋าเลยก็คงไม่ได้” นักพรตซานซาถอนหายใจ
“เ้ารู้ว่าข้าจะทำอะไรกับสำนักสุริยันดุสิตาก็เลยรีบมาที่นี่เพื่อขอโทษงั้นรึ ทว่ามันสายเกินไปแล้ว ในเมื่อพวกเ้ากล้าทำก็ควรพร้อมรับผลที่ตามมา” ฮว๋างเฉวียนแสยะยิ้ม
“เป็ฝีมือของจูชิง เดิมทีสำนักสุริยันดุสิตา้าร่วมมือกับหอย่อยเพื่อฆ่าจูชิง แต่สุดท้ายกลับถูกจูชิงฆ่าตายจนหมด ผู้าุโสำนักสุริยันดุสิตาเองก็ไม่รอดเช่นกัน” นักพรตซานซาพูดอย่างหมดหนทาง จูชิงเป็เหมือนกับตัวซวย เจอทีไรก็มีแต่อะไรแย่ๆ
“อยู่ดีไม่ว่าดีจะไปยุ่งกับมันทำไม ตอนนั้นที่มหาทวีปชางอู๋หลิงยังไม่เข็ดอีกรึ?” ฮว๋างเฉวียนแผดเสียง ตอนนั้นเขาร่วมมือกับสามขุมพลังอำนาจปราบปรามจูชิง แต่ยังไม่ทันได้กินเนื้อกลับกลายเป็ถูกกินเนื้อเสียแทน
“คราวนี้ไม่เหมือนกัน มันเป็คำสั่งจากโลกขั้วทมิฬ สำนัก์สราญรมย์ยอมให้สิทธิ์ในการเข้าโลกขั้วทมิฬหนึ่งร้อยคนแลกกับชีวิตของจูชิง” นักพรตซานซากล่าว
“สำนัก์สราญรมย์ นางโลมพวกนั้นน่ะรึ พวกนางไปยุ่งกับจูชิงได้อย่างไร?” ฮว๋างเฉวียนขมวดคิ้ว ถึงจูชิงบ้าบิ่นแค่ไหนก็ไม่น่าจะไปถึงโลกขั้วทมิฬ แม้ว่าฮว๋างเฉวียนจะยอมรับว่าพลังต้องห้ามของจูชิงน่าพรั่นพรึงไม่น้อย แต่ถ้าไม่มีพลังนั่น จูชิงก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก
“บุตรชายของเทพีสำนัก์สราญรมย์ถูกจูชิงฆ่าตายในทวีปเฉียนหยวน” นักพรตซานซายิ้มเจื่อน บุตรชายของเทพีสำนัก์สราญรมย์สูงศักดิ์หาใดเปรียบ อยู่ดีไม่ว่าดีกลับมาเที่ยวเล่นในทวีปเฉียนหยวน ทั้งดันซวยไปเจอจูชิงเข้า
“เขาไม่มีผู้คุ้มกันอยู่เลยรึ เหตุใดถึงถูกเด็กบัดซบนั่นฆ่าตาย?” ฮว๋างเฉวียนขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้ประทับใจกับพวกเด็กคาบช้อนทองมาเกิดเท่าไหร่นัก
“ตอนนี้เ้าเด็กนั่นไม่เหมือนเดิมแล้ว ดูเหมือนจะมีผู้ที่เก่งกาจคอยช่วยเหลือ กระทั่งมือเหล็กยังถูกฆ่า” นักพรตซานซากล่าว
