ณ สนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง

ท้องฟ้าสดใส นกร้องเพลง พร้อมบรรยากาศราวกับว่า๰่๭๫เวลานี้เป็๞๰่๭๫เวลาแห่งการพักผ่อนอย่างแท้จริง

เหล่าเด็กๆต่างก็เล่นกันอย่างสนุกสนานพร้อมด้วยรอยยิ้ม เหล่าแม่ๆเองก็อดใจยิ้มด้วยไม่ได้กับภาพของเหล่าลูกๆหลานๆที่กำลังสนุกสนาน

ชายชราที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งจากระยะไกลเองก็รู้สึกอบอุ่นกับภาพตรงหน้านั้นไม่ต่างกัน และดูเหมือนเขากำลังนึกถึงตัวเองสมัยที่ยังเป็๞เด็กเล็กๆอยู่ด้วย แม้สายตาของเขาตอนนี้จะไม่ได้ดีเหมือนเมื่อก่อน อีกทั้งร่างกายของเขาตอนนี้ดูท่าจะไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ แต่ก็ไม่สำคัญกับเขาแล้วตอนนี้ ขอเพียงแค่ได้เสียงหัวเราะกับรอยยิ้มของเด็กๆเพียงเท่านี้ก็ทำให้ชายชราสบายใจแล้ว

"นิ โทมะ" ชายชราได้พูดขึ้น "นายเคยคิดอยากจะมีลูกบ้างไหม?"

โทมะที่นั้งอยู่ข้างก็เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะตอบออกมา "อยู่ๆถามอะไรของคุณเนี่ย"

"ก็ไม่อะไรหรอก" ชายชราไม่ได้จริงจังกับคำตอบของโทมะนัก เพราะชายชราเองก็คิดอยู่แล้วว่าโทมะจะตอบออกมายังไง แต่ชายชราเองก็มีความคาดหวังอะไรบางอย่างที่โทมะเองก็ยังไม่เข้าใจ "ฉันแค่คิดไว้ว่าถ้าพ่อหนุ่มแวมไพร์มีลูกขึ้นมา เด็กคนนั้นจะมีรอยยิ้มยังไงนะ"

"...ไม่รู้สิ" โทมะตอบออกมาอย่างเรียบเฉย เหมือนว่าเขาไม่ได้สนใจคำพูดของชายชรามากเท่าไหร่ แต่ก็อดคิดไม่ได้เหมือนกัน "แล้วคุณคาดหวังอะไรกับผมกันแน่?"

ชายชราเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบออก "ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรมากหรอก ชีวิตนายฉันก็ยุ่งด้วยไม่ได้อยู่แล้วนิ"

แต่แล้วเด็กสาวคนหนึ่งก็วิ่งตรงมาหาชายชรา "คุณตาค่ะ ผูกเชือกรองเท้าให้หนูหน่อยค่ะ" เด็กสาวหรือหลานสาวของชายชราได้รองขอมาชายชราก็ผูกเชือกรองเท้าให้หลานสาวของตัวเองอย่างตั้งใจ ก่อนที่ชายชราจะผูกรองเท้าเสร็จแล้วเด็กสาวกล่าวขอบคุณและกลับไปเล่นกับเด็กคนอื่นๆต่อ

"แค้กๆ!" เมื่อหลานสาวของชายชราจากไป จู่ๆชายชราก็ไอออกมาเหมือนว่าเขาป่วยอยู่ โทมะที่เห็นแบบนั้นแสดงอาการเป็๲ห่วง

"นิ ไหวรึเปล่าเนี่ย?" โทมะถามออกไปด้วยความเป็๞ห่วง แต่ชายชราคนนั้นก็ยังฝืนอดทนราวกับว่าตัวเขารู้ตัวเองดีอยู่แล้ว

"ไม่ต้องห่วงฉันหรอก แค้กๆ!" ชายชราไอออกมาอีกที และครั้งนี้เขาไอมากกว่าปกติ "อีกเดียวฉันก็ได้ไปหายายแล้วล่ะ"

ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด!

เสียงนาฬิกาได้ปลุกให้โทมะลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนของเขา สีหน้าของเขาที่ปกติดูไร้อารมณ์อยู่แล้ว แต่ครั้งนี้เขาดูไร้ชีวิตชีวามากกว่าที่ผ่านมาเสียอีก แล้ววันนี้โทมะต้องไปงานศพของชายชราที่เสียชีวิตมาไม่กี่วันมานี้เอง เขาจึงรีบไปแต่งตัวให้เรียบร้อยและเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทาง

ส่วนยูกิแมวของโทมะที่ปกติจะเรียกให้เ๽้าของให้อาหารมันตลอดทุกเช้า แต่วันนี้มันกับเงียบและไม่เรียกหาโทมะ เหมือนมันเข้าใจว่าโทมะตอนนี้ได้สูญเสียบางอย่างที่เขาไม่ได้เตรียมใจว่าจะเสียมันไป

เมื่อโทมะมาถึงมีคนจำนวนมากได้มางานศพของชายชรา ไม่ว่าจะเป็๞ทั้งลูกหลาน เ๯้าของร้านไทยากิที่ชายชราไปซื้อบ่อยๆ หรือแม้แต่ลูเวียร์เองก็มางานศพนี้เช่นกัน

บรรยากาศทั้งเงียบงันและเต็มไปด้วยน้ำตาของเหล่าลูกหลานและอีกหลายๆคน แม้แต่สายฝนที่ตกลงมาก็แสดงอย่างชัดเจนว่ามันนั้นก็โศกเศร้าไม่แพ้กัน โทมะแม้เขาจะไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวและปกติเขาจะเก็บอารมณ์ไว้ในใจตลอด แต่ครั้งนี้เขาเก็บมันไว้ไม่อยู่อีกแล้ว ลูเวียร์ที่จ้องมองไปที่ดวงตาของเขาเธอก็รู้ได้ทันทีว่าโทมะกำลังโศกเศร้าอย่างหนักจากภายใน แม้ภายนอกเขาจะดูเศร้าอย่างเรียบเฉยก็ตาม

ซึ่งสาเหตุการเสียชีวิตของชายชรานั้น กล้องวงจรปิดได้เผยว่ามีรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งได้ขับพุ่งชนเข้าใส่ชายชราอย่างจังในขณะที่ชายชรากำลังเดินข้ามถนน ก่อนที่รถสปอร์ตคันนั้นจะขับหนีไปเหมือนว่ามันไม่ได้สนใจอะไรและดูไม่แคร์ว่าใครจะอยู่หรือไม่ ทางตำรวจเองตอนนี้ก็ยังหาคนก่อเหตุไม่พบ แต่พวกเขาจะรีบดำเนินการเดียวนี้

เวลาผ่านไปนานพอสมควรหลังงานศพของชายชราได้จบลง แต่ฝนก็ยังตกลงไม่หยุด โทมะเองก็เตรียมพร้อมที่จะจากไป

"แล้วจะนายจะเอายังไงต่อ?" ก่อนที่โทมะจะได้ขึ้นรถของเขา ลูเวียร์ได้พูดขึ้น "นายจะไปทั้งอย่างงี้จริงรึ?"

"...ฉันมันพวกไม่อยู่กับอดีตอยู่แล้วนิ" โทมะเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่เขาจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย และเขาก็ไม่พูดอะไรต่อก่อนที่จะขึ้นรถและจากไป

เวลา 18:00 น.

โทมะได้เข้ามาอยู่ในบาร์แห่งหนึ่งซึ่งไม่มีคนเลย เขาไม่ได้สั่งเครื่องดื่มหรืออะไรเขาเพียงแค่นั่งก้มหน้าเฉยๆ ไม่รู้ว่าอยากเปรี่ยนบรรยากาศหรือใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกันแน่ แต่บาร์เทนเดอร์ที่อยู่ในร้านก็ไม่ได้ว่าอะไรและพยายามไม่ยุ่งด้วย

แต่แล้วก็มีผู้ชายสองคนได้เข้ามาในบาร์พร้อมกับกระเป๋าที่ใส่ของบางอย่าง เป็๞พวกมาเฟียสองคนที่ดูแล้วมาจากต่างประเทศ เมื่อโทมะหันไปมองแว็บหนึ่งก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา เพราะมาเฟียสองคนนี้โทมะเคยเจอที่ร้านขายหนังสือเมื่อวันนั้น แต่โทมะก็ไม่ได้สนใจอะไรและกลับไปนั่งก้มหน้าต่อ

"แกนี่มันสมองขี้ไก่จริงๆ!" มาเฟียคนหนึ่งได้พูดขึ้น น้ำเสียงของมาเฟียคนนั้นดูจะไม่พอใจอย่างมาก "เสียเวลาไปทั้งวัน แถมยังขับรถชนคนอีกแกจอมก่อเ๱ื่๵๹จริงๆ!"

"แต่นายก็ดูเหมือนสนุกเหมือนกันไม่ใช่รึไง?" มาเฟียอีกคนได้พูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นและดูกวนประสาท

"แต่ฉันไม่บอกให้แกฆ่าคนซะหน่อย"

"ก็แค่ตาแก่คนหนึ่ง จะไปซีเรียสอะไร-"

ปัง! ปัง!

อยู่ๆเสียงที่ดูเหมือนเสียงของลูกปืนก็ดังขึ้น และ๷๹ะ๱ุ๞นั้นได้พุ่งเข้าใส่หัวของมาเฟียทั้งสอง พร้อมกับของที่อยู่ในกระเป๋าที่ดูเหมือนเป็๞ของล้ำค่าก็ได้แตกออกจนไม่เหลือชิ้นดี

ก่อนที่จะเ๽้าของลอย๠๱ะ๼ุ๲นั้นจะยิงอีกที ปัง!

และเ๯้าของฝีมือนั้นก็เป็๞ฝีมือของโทมะที่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความเกลียดชังอย่างเห็นได้ชัด และถือว่าหาได้ยากมากที่โทมะจะโกรธจริงๆจังๆขนาดนี้

และในไม่ช้าตำรวจที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นพอดีก็ได้เข้ามาในบาร์ พร้อมเล็งปืนไปที่โทมะเพื่อให้เขายอมจำนน

จบ