นึกอยากกระแทกให้ว่าที่หลานสะใภ้ผู้โชคร้ายที่ต้องมาเจอกับหลานชายผู้ไม่เอาไหนของตน

    ซ่วบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

    มือใหญ่และสากหนาของลุงคร้ามยังคงสไลด์รูดลำเนื้อลงมาถึงตอโคนเอ็นอวบหนา โอบล้อมไว้ด้วยเส้นขนสีดำหยาบแข็ง ชักว่าวขณะตามาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังบิดตัวไปมาอยู่บนแคร่น่าเวทนา

    “อูยยย… อยากเหลือเกิน”

    แตงกวาพึมพำออกมา โดยหารู้ไม่ว่าทุกจังหวะเคลื่อนไหวของหล่อน… ล้วนอยู่ในสายตาของลุงคร้าม จับจ้องทุกฉากทุกตอนตาไม่กะพริบ

    “ลุงก็อยากช่วยสุดๆ… ”

    ลุงคร้ามคราง…

    ตามองดุ้นนิ้วน้อยๆ อย่างนึกอิจฉา กำลังสไลด์เข้าออกในซอกกลีบสีชมพูสวยของแตงกวาที่กำลังบิดตัวไปมาเพราะอารมณ์ค้าง

    “ซี้ดดดด… อูย… ค้าง… ค้างสุดๆ… บ้าที่สุด”

    แตงกวาสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนที่ทุกอย่างจะต้องสะดุดลง เพราะเสียงที่ดังขึ้นมาจากลำคลอง

    “แตงจ๋า… ทำอะไรอยู่จ๊ะ ลงมาว่ายน้ำกันเถอะ น้ำใสมาก… พี่รออยู่… ”

    อ๊อดว่ายน้ำกลับมาจากอีกฟากฝั่ง

    “ไปเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ… ”

    แตงกวาจำต้องคว้าผ้าขนหนูมากระโจมอก ค่อยๆ ก้าวลงน้ำ แหวกว่ายล้างเนื้อล้างตัวราวกับเงือกน้อยท่ามกลางสายธาร

    ลุงคร้ามรอจนมั่นใจว่าไม่มีใครเห็น รีบย่องออกมาจากพุ่มไม้ กลับเข้ามาที่บ้านเสียก่อนที่หลานชายกับแฟนสาวจะสงสัย รีบเตรียมอาหารมื้อค่ำไว้รอท่า

    ในเวลาต่อมา

    เมื่อราตรีกาลมาเยือน วงสุราเล็กๆ ถูกตั้งขึ้นที่ม้าหินอ่อนหน้าบ้านของลุงคร้าม ต้อนรับการกลับมาเยือนของหลานชายที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน