“จวนค่ำแล้ว... กลับเถอะนะครับ”

     ไททันเป็๞ห่วงเ๹ื่๪๫ความปลอดภัย แถวนี้เคยมีสัตว์นักล่าจำพวกเสือออกมาหากินตอนค่ำ

    ครู่ต่อมาหญิงสาวก็ก้าวขึ้นจากลำธารด้วยสีหน้ากระเง้ากระงอด โกรธที่โดนเร่ง ทั้งที่ยังอยากเล่นน้ำต่อ

         “ไททัน”

         หญิงสาวเรียกชื่อคนที่เดินนำหน้าออกมาจากลำธาร

         “ครับ”

    เขาขานรับโดยไม่มองหน้าหล่อน เหตุการณ์เมื่อครู่ยังเขินไม่หาย

    “ถามอะไรหน่อยได้ไหม... แต่นายต้องตอบตามตรงนะ”

    “ครับ”

    “นายไม่ชอบผู้หญิงหรือไง... นายเป็๞ประเภทชอบไม้ป่าเดียวกันใช่ป่ะ”

    ไททันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวว่า

    “อะไรทำให้คุณหนูคิดอย่างนั้น”

    “ก็... ”

    มินตราเกือบจะตอบไปว่า ‘ก็ตอนลงเล่นน้ำนายดูไม่สนใจฉันเลย’ ความสงสัยทำให้หล่อนคาดเดาไปต่างๆ นานา ว่าบางทีไททันอาจจะมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนทางเพศไปชอบไม้ป่าเดียวกัน เพราะงานที่ต้องคลุกคลีกินนอนอยู่กับทีมบอดี้การ์ดของบิดาซึ่งล้วนเป็๞ผู้ชาย

    “เอาเป็๲ว่านายไม่ได้เป็๲เกย์ใช่ไหม”

    คุณหนูถามย้ำ เพราะยังไม่ได้คำตอบ

    “ผมเป็๲ผู้ชายทั้งแท่งครับ”

    ไททันตอบเสียงหนักแน่น

    “ฉันรู้... นายเป็๲ผู้ชายทั้งแท่ง... แล้วยัง... ”

    มินตราเกือบจะเอ่ยออกมาแล้วเชียวว่า ‘แล้วยังแท่งใหญ่เสียด้วยสิ’ เพราะเมื่อกี้หล่อน๱ั๣๵ั๱มาแล้วด้วยมือของตัวเอง ความเป็๞ชายชาตรีของไททันทำเอาหล่อนเกิดอาการใจเต้นระทึก แก้มร้อนวูบวาบ

    ในเวลาต่อมา เมื่อไททันกับคุณหนูมินตราพากันกลับมาถึงบ้าน

    “ผงซักฟอกกับกะละมังอยู่ตรงนี้นะครับคุณหนู”

    ไททันที่ยืนอยู่หลังบ้านชะโงกใบหน้าเข้ามาบอก มินตราเดินอ้อมมาหลังบ้าน มองตะกร้าผ้าแล้วทำหน้างงๆ

    “อย่าบอกนะว่าฉันต้องซักผ้าเอง... เอ่อ... ฉันซักผ้าไม่เป็๲”

    มินตรากล่าว

    “นายช่วยซักให้ทีได้ไหม”

    เสียงหวานวิงวอน ถามพลางเหลือบมองหน้าบอดี้การ์ดหนุ่ม

    “กางเกงในกับเสื้อในคุณหนูควรจะซักเองนะครับ เพราะว่ามันเป็๲ของส่วนตัว”

    “ไม่เอา... ก็บอกแล้วไงว่าซักไม่เป็๞”

    พูดจบก็เดินหน้าง้ำกลับเข้าไปในห้อง สุดท้ายไททันก็ต้องมานั่งซักผ้าแทนคุณหนู เขาไม่โทษหล่อน เพราะมินตราไม่เคยซักเสื้อผ้าเอง เพราะใช้ชีวิตอย่างคุณหนูที่ห้อมล้อมไปด้วยคนรับใช้

    มินตราหายเข้าไปในห้องพักครู่ใหญ่ๆ ก่อนจะเดินออกมาแอบชะโงกหน้ามองว่าไททันซักผ้าให้หล่อนหรือเปล่า

    “ว้าย... ไท... นายทำอะไร”

    เสียงของคุณหนูทำเอาบอดี้การ์ดสะดุ้งโหยง หันมายิ้มแหยๆ ไม่คิดว่าหล่อนจะออกมา

    “โรคจิตหรือเปล่า... อย่าบอกนะว่านายแอบดมกางเกงในฉัน”

    “ก็... ”

    ไททันค่อยๆ หย่อนกางเกงในลายลูกไม้สีชมพูหวานของคุณหนูที่กำลังยกขึ้นมาดมพิสูจน์กลิ่น วางลงในกะละมังด้วยท่าทางเขินๆ

    “น่าเกลียดอ่ะ”

    มินตราว่า

    “แหะๆ... ผมแค่อยากรู้ว่าซักสะอาดแล้วหรือยัง... ก็เลยต้องพิสูจน์กลิ่น... หอมจัง”

    คืนเดียวกันนั้น

    มินตรานอนไม่หลับ กระสับกระส่ายเพราะแปลกที่แปลกทาง หล่อนเปิดประตูออกมา เห็นไททันนอนเหยียดยาวเป้าตุงอยู่บนแคร่ไม้หน้าห้อง

    “ไท... ”

    หล่อนเรียกชื่อเขา ปกติจะเรียกบอดี้การ์ดคนนี้ว่า ‘ไท’ สั้นๆ

    “มีอะไรครับคุณหนู”

    บอดี้การ์ดหนุ่มสะดุ้ง รีบลุกขึ้นนั่ง ถือตะเกียงเข้ามาวางใกล้หน้าประตู มองหน้าคุณหนูด้วยความสงสัยที่เห็นว่าหล่อนยังไม่หลับ

    “ฉันนอนไม่หลับ... ที่นี่ทั้งมืดทั้งเงียบ... นายเข้ามานอนกับฉันได้ไหม”

    “เอ่อ... จะ... จะดีหรือครับ”

    ไททันอึกอัก เหมือนรู้ว่าผู้หญิงกับผู้ชายก็เหมือนไฟกับน้ำมัน

    “มาเถอะน่ะ... นอนเป็๞เพื่อนฉันหน่อย”

    คำพูดที่ได้ยินทำให้ชายหนุ่มจำต้องเข้ามานอนร่วมห้องเดียวกันกับคุณหนู

    “นอนนะครับ... เดี๋ยวผมจะนอนกับพื้น”

    ไททันคว้าเสื่ออีกผืนเอามาปูลงที่พื้น

    “ไม่ต้อง... ขึ้นมานอนด้วยกัน”

    “ผมเป็๲ผู้ชาย... คุณหนูเป็๲ผู้หญิง... นอนเตียงเดียวกันไม่ได้ครับ”

    ไททันเป็๞สุภาพบุรุษ มินตราไม่สงสัยเลยว่าเพราะเหตุใดบิดาของตนจึงไว้วางใจให้ผู้ชายคนนี้ดูแลหล่อน

    “อย่าขัดคำสั่งฉัน... ลืมหรือไงว่าฉันเป็๲นาย”

    เสียงเข้มและสายตาดุ เจอประโยคนี้เข้าไปไททันก็เถียงไม่ออก จำต้องขึ้นมานอนทอดร่างเคียงข้างคุณหนูผู้เลอโฉม ไททันรีบตะแคงข้าง หันหลังให้คุณหนู เพราะไม่อยากเห็นเนื้อขาวๆ สองเต้าเย้ายวนและสะโพกอวบอัดที่ทำเอาหัวใจเต้นเมื่อมีโอกาสขึ้นมานอนใกล้ๆ

    “ไท... ทำไมนายต้องหันหลังให้ฉัน... ฉันน่าเกลียดน่ากลัวมากหรือยังไง”

    คุณหนูจอมวีนยังไม่เลิกราวี

    “นอนเถอะครับคุณหนู”

    ไททันไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด

    “ก็ฉันหนาว... ”

    มินตราทำเสียงอ้อน

    “หนาวก็ห่มผ้าสิครับ”

    ไททันชันศอกขึ้นมามอง ก็เห็นผ้าห่มวางอยู่ข้างหมอนของคุณหนู 

    “ไม่อยากห่มผ้า... แต่อยากกอดนาย”