ม่อหลิงหานไม่ได้หยุดฝีเท้าลงเพียงเพราะคำพูดของฉินหว่าน เมื่อเขาเดินออกจากตำหนักเย็นแล้ว ก็มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ       ฉินหว่านเฝ้ามองเงาหลังของม่อหลิงหาน อดสะกดกั้นน้ำตาไว้ไม่ได้อีก นางทรุดลงบนพื้น สีหน้าหมดอาลัยตายอยาก สายตาเหม่อมองไปด้านหน้า...