บทที่ 7 : สูตรลับจักรพรรดิและทำเลต้องคำสาป
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...
ชีวิตของลลินเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังมือ เธอจัดการย้ายหนี้สินของครอบครัวทั้งหมดไปปิดบัญชี และรีโนเวทบ้านไม้เก่าๆ ให้ดูสะอาดตาขึ้น โดยอ้างกับพ่อแม่ว่าหุ้นที่ซื้อไว้ได้ปันผลดี
แต่ลลินรู้ดีว่า "ตลาดหุ้น" มีความเสี่ยง แม้เธอจะมีแว่นตากราฟอนาคต แต่แต้มระบบมีจำกัด เธอไม่สามารถพึ่งพามันได้ตลอดไป เธอ้าธุรกิจที่เป็ "เสือนอนกิน" สร้างรายได้สดทุกวัน
ลลินนั่งอยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เ้าประจำ (เพราะที่บ้านยังไม่ได้ติด ADSL) เธอเปิดหน้าต่าง "ร้านค้าแลกเปลี่ยนทักษะ" ของระบบขึ้นมา
แต้มสะสมปัจจุบัน: 250 แต้ม (ได้เพิ่มจากการทำภารกิจย่อยรายวัน เช่น การอ่านหนังสือธุรกิจ, การออกกำลังกาย)
เธอเลื่อนดูหมวด "สูตรอาหารและเครื่องดื่ม"
รายละเอียดระบุว่า: “สูตรชานมที่ใช้ใบชาอัสสัมเกรดพรีเมียมเบลนด์พิเศษ ผสมนมสดแท้ 100% (ไม่ใช้คอฟฟี่เมท) และไข่มุกเคี่ยวน้ำตาลทรายแดงสูตรโบราณ รสชาติหอมละมุน ดื่มแล้วหยุดไม่ได้”
"นี่แหละ... ตัวเปลี่ยนเกม" ลลินกดซื้อทันทีโดยไม่ลังเล ในปี 2548 ชานมไข่มุกในไทยส่วนใหญ่เน้นราคาถูก ใช้ครีมเทียมและผงชาแต่งกลิ่น ถ้าเธอเปิดตัวชานม "นมสดแท้" เข้าไปตอนนี้ รับรองว่าต้องะเิตลาดแน่นอน
[ติ๊ง!] <ได้รับ: ตำราสูตรชานมไข่มุกจักรพรรดิ> <ความรู้เื่การคัดเลือกใบชาและการต้มไข่มุกถูกถ่ายโอนเข้าสู่สมอง...>
ความรู้ไหลบ่าเข้ามาในหัว ลลินรู้สึกเหมือนตัวเองเป็บาริสต้ามืออาชีพที่ชงชามาสิบปี เธอจดรายการวัตถุดิบที่ต้องใช้ แล้วมุ่งหน้าสู่เป้าหมายต่อไป... "ทำเล"
...
สยามสแควร์ แหล่งรวมวัยรุ่นที่ฮิตที่สุดในยุคนั้น เต็มไปด้วยเด็กเรียนพิเศษและแฟชั่นนิสต้า
ลลินเดินสำรวจหาห้องเช่ามาเกือบครึ่งวัน แต่ทำเลดีๆ ก็แพงหูฉี่ หรือไม่ก็มีคนเช่าเต็มหมดแล้ว จนกระทั่งเธอเดินมาถึงซอยเล็กๆ ที่เชื่อมระหว่างสยามสแควร์กับมาบุญครอง
มีห้องแถวห้องหนึ่งปิดประตูกระจกเงียบเชียบ ติดป้าย "ให้เช่าด่วน (ราคาถูก)" กระดาษป้ายเริ่มเหลืองซีด แสดงว่าติดมานานแล้ว ทำเลถือว่าไม่เลว คนเดินผ่านพลุกพล่านพอสมควร แต่แปลกที่ไม่มีใครสนใจ
ลลินยืนมองหน้าร้าน แล้วเรียกใช้งาน "เนตรประเมินมูลค่า"
[ติ๊ง!] <สถานที่: ห้องเช่าพาณิชย์ ขนาด 4x8 เมตร> <สถานะ: ว่าง> <ประวัติ: ร้านก่อนหน้า 3 ร้านเจ๊งติดต่อกันภายใน 3 เดือน> <สาเหตุความล้มเหลว: ไม่ใช่เื่ลี้ลับ แต่เพราะท่อระบายน้ำหน้าร้านตันส่งกลิ่นเหม็นในตอนเย็น และฮวงจุ้ยประตูร้านแคบเกินไปทำให้คนมองไม่เห็น> <ศักยภาพทำเล: ระดับ A (หากแก้ไขปัญหาเื่กลิ่นและการตกแต่ง)>
ลลินยิ้มมุมปาก "ที่แท้ก็เส้นผมบังูเา"
เธอหยิบมือถือ Nokia 3310 ขึ้นมา กดโทรหาเบอร์ที่ติดไว้บนป้าย ไม่นานนัก "เจ๊เกียว" เ้าของที่ก็เดินมาด้วยท่าทางหงุดหงิด เจ๊เกียวเป็หญิงวัยทองใส่ทองเต็มตัว หน้าตาบอกบุญไม่รับ
"จะเช่าเหรอหนู?" เจ๊เกียวมองลลินหัวจรดเท้า "ร้านนี้เจ๊บอกก่อนนะ ห้ามทำร้านอาหารที่ใช้แก๊ส ห้ามส่งเสียงดัง แล้วก็... ต้องทำใจหน่อยนะ แถวนี้เขาเม้าท์กันว่าเ้าที่แรง เช่าไปไม่กี่เดือนก็เจ๊ง"
เจ๊แกพูดตรงจนน่าใ หรืออาจจะเพราะี้เีมานั่งคืนเงินมัดจำบ่อยๆ
"หนูไม่กลัวเ้าที่ค่ะเจ๊" ลลินตอบยิ้มๆ "แต่หนูขอต่อรองหน่อย ค่าเช่าเดือนละ 30,000 แพงไปสำหรับห้องที่ประวัติไม่ดีแบบนี้"
"30,000 นี่ถูกสุดในสยามแล้วนะย่ะ!" เจ๊เกียวสวนทันควัน
"งั้นหนูเสนอแบบนี้..." ลลินจ้องตาเจ๊เกียวอย่างมั่นใจ "หนูจะทำสัญญาเช่า 1 ปี จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าให้เจ๊เลย 6 เดือน เป็เงินสดเดี๋ยวนี้ แต่เจ๊ต้องลดให้หนูเหลือเดือนละ 20,000 และอนุญาตให้หนูทุบกระจกหน้าร้านทำใหม่ทั้งหมด"
เจ๊เกียวชะงัก คำว่า "เงินสด 6 เดือน" (120,000 บาท) ทำให้ดวงตาที่เป็ประกายของแม่ค้าสั่นไหว การได้เงินก้อนโตในยุคเศรษฐกิจแบบนี้ไม่ใช่เื่ง่าย แถมห้องนี้ก็ปล่อยร้างมาครึ่งปีแล้ว ขาดรายได้ไปตั้งเท่าไหร่
"จ่ายสดเลยเหรอ..." เจ๊เกียวเสียงอ่อนลง "แล้วเธอจะทุบทำใหม่แน่นะ ไม่ใช่ทิ้งงานให้ฉันซ่อมนะ"
"หนูทำสัญญาให้เลยค่ะ ถ้าหนูทำร้านพัง หนูยินดีให้ปรับ 2 เท่า"
เจ๊เกียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบเข่าฉาด "เอ้า! ตกลง! ใจถึงดีนี่หว่าตัวแค่เนี้ย เอาสัญญามาเซ็นกันเลย!"
ลลินยิ้มกว้าง แผนขั้นแรกสำเร็จแล้ว เงิน 120,000 บาท แลกกับทำเลทองในสยามสแควร์ เฉลี่ยเดือนละ 20,000 บาท ถือว่าถูกเหมือนได้เปล่า
เย็นวันนั้น ลลินจ้างช่างมากระทุ้งท่อระบายน้ำหน้าร้านทันที สิ่งอุดตันที่หมักหมมมานานถูกกำจัดออก กลิ่นเหม็นหายไปจนหมดสิ้น จากนั้นเธอจ้างผู้รับเหมามารื้อกรอบประตูทึบๆ ออก เปลี่ยนเป็กระจกใสบานใหญ่เต็มบาน เพื่อให้ร้านดูโปร่งโล่ง และทาสีร้านใหม่ด้วยโทนสีขาว-ทอง ดูมินิมอลและหรูหรา ซึ่งเป็สไตล์ที่ยังไม่ค่อยมีใครทำในยุคนั้น (ส่วนใหญ่ร้านชานมจะแต่งสีฉูดฉาด การ์ตูนๆ)
ระหว่างยืนคุมงานก่อสร้าง เสียงแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้น
[ติ๊ง!] <ภารกิจย่อยสำเร็จ: ฐานบัญชาการแห่งแรก> <รางวัล: เครื่องซีลฝาแก้วอัตโนมัติ (High Speed) x1 เครื่อง>
ลลินมองเครื่องจักรทันสมัยที่ปรากฏขึ้นในช่องเก็บของ (Inventory) ของระบบด้วยความพอใจ "ร้านพร้อม สูตรพร้อม... ต่อไปก็เหลือแค่สร้างกระแส"
เธอมองออกไปที่ถนนสยามสแควร์ เห็นเด็กนักเรียนถือมือถือถ่ายรูปเล่นกัน "ยุคนี้ยังไม่มี Facebook หรือ Instagram บูมๆ สินะ..." ลลินพึมพำ "งั้นต้องใช้พลังของ 'Webboard' และ 'การบอกต่อ' (Word of Mouth)"
แผนการตลาดอันแยบยลเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของเธอแล้ว ร้าน "The Queen's Tea" กำลังจะถือกำเนิด!
