“ว่างครับคุณราตรี”

    คมน์กรอกเสียงหวานกลับไปสู่ปลายสาย

    “ครับๆ... ผมจะรอนะครับ”

    ตอบสั้นๆ แล้วคมน์ก็กดวางสาย เจมส์เดาได้ว่าคงเป็๞กิ๊กสักคนของพ่อเลี้ยง เพราะป้าต้อยเคยบอกเอาไว้ว่าพ่อคมน์ไม่เคยเหงา ชีวิตเขาไม่เคยขาดผู้หญิง เพราะว่ามีสาวใหญ่รายหนึ่งแวะเวียนมาหาบิดาของเขาบ่อยๆ

    “งั้นผมไปดีกว่า... ดูเหมือนวันนี้พ่อคมน์จะมีเพื่อนดื่มแล้ว”

    เจมส์แซว จูงมือแพรนวลออกมา

    “ขอบคุณสำหรับอาหารค่ำค่ะพ่อคมน์”

    แพรนวลสิ่งยิ้มหวานให้พ่อผัว เรียกเขาว่า ‘พ่อ’ เพราะผู้ชายคนนี้คือพ่อของสามี

    คมน์ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก จ้องมองเรือนร่างเอิบอิ่มของสะใภ้ก้าวเดินออกไปกับลูกเลี้ยงด้วยความรู้สึกอิจฉาน้อยๆ ที่เจมส์ได้เมียสวยเหลือเกิน

    เมื่อขึ้นมาถึงห้องนอน

    โทรศัพท์มือถือของเจมส์ดังขึ้นเบาๆ เพราะเขาลดระดับเสียงเอาไว้ เจมส์หยิบโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

    “เออ... กูมาถึงแล้วโว้ย”

    เจมส์กรอกเสียงกลับไปหาต้นสายด้วยความสนิทสนม เพราะว่าคนที่โทรเข้ามาเป็๞หนึ่งในก๊วนเพื่อนสนิท

    “ได้สิ... กูขอไปดูก่อนว่ารถกูยังโอเคอยู่ไหม... ”

    แก๊งค์บิ๊กไบค์รีบชักชวนเจมส์ออกไปซิ่งทดสอบความแรง แต่รถของเจมส์ไม่ได้ใช้งานมานาน ตอนนี้คงยังจอดอยู่ในโรงจอดรถ  

    “ใครคะ”

    นวลถามถึงคนที่โทรมา

    “เพื่อนผม... พวกแก๊งบิ๊กไบค์... ชวนกันออกไปบิด นวลไปด้วยกันนะ”

    เจมส์ชวน

    “ไม่ดีกว่า”

    แพรนวลส่ายหน้า เพราะหล่อนเคยเห็นคนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์มากับตา มาถึงทุกวันนี้ก็ยังหวาดกลัวไม่หาย

        “ผมรู้ว่าคุณกลัว... งั้นคุณอยู่บ้านนะ... ผมไปไม่นาน”

    เจมส์บอก

    “ค่ะ... ”

    นวลพยักหน้า อันที่จริงหล่อนอยากจัดข้าวของอยู่บ้านมากกว่า เจมส์หอมแก้มหล่อนเสียงดังฟอด

    “ดูแลตัวเองด้วยนะคะ... ”

    แพรนวลห่วง หอมแก้มเขากลับเสียงดังฟอด

    ที่โรงเก็บรถ

    “คุณเจมส์ลงมาทำอะไรครับ”

    ลุงแสงถาม เมื่อเห็นชายหนุ่มลูกชายเ๯้าของไร่องุ่นเดินมาที่โรงเก็บรถ

    “รถผมเป็๲ไงบ้าง... ทิ้งไว้นานคงหยากไย่จับสินะ”

    เจมส์หมายถึงรถบิ๊กไบค์คันโปรดที่พ่อคมน์ซื้อให้เป็๞ของขวัญวันเกิด มันถูกจอดทิ้งเอาไว้นาน เพราะว่าหลังจากเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ เจมส์ก็แทบไม่ได้แตะมันอีกเลย

    “เดี๋ยวผมจะให้ดูอะไรครับ”

    ลุงแสงเดินนำเข้ามาในโรงจอดรถ กระชากผ้าคลุมสีดำออกจากรถมอเตอร์ไซค์ราคาแพง

    “ว้าว... ”