"นาย... ช่างมันเถอะ" เวินรื่อโอวเข้าใจในสิ่งที่กู้เฟิงจะสื่อ นั่นคือสัตว์เลี้ยงของเขา เขาเป็นคนดูแล ไม่มีช่องว่างให้ผู้อื่นสอดมือเข้ามายุ่งหรือออกความเห็น ดังนั้นเวินรื่อโอวจึงจากไปดื้อๆ และยังไม่ลืมลากตัวเย่ถานที่สติสตังหลุดลอยออกไปด้วยเวินรื่อโอวลา...