บทที่ 342 สุสานกระบี่ในที่รกร้าง!        “เวิ้ง——”        เสียงลึกลับดังขึ้น ฉู่อวิ๋นเดินผ่านน้ำวนขนาดใหญ่ที่ปลายทางของสวนดอกท้อ รู้สึกว่าร่างกายไร้สภาวะไปชั่วขณะ        ชั่วพริบตา เขาก็รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในจิตสำนึก ในไม่ช้าก็ตกลงสู่พื้นโลกแห่...