“ไว้ชีวิตหรือ?” เสียงของถังฮ่าวเยือกเย็นลง
“ชีวิตของพวกนายไม่ใช่สิ่งที่จะตัดสินใจได้แล้ว ต่อให้เป็ฉันก็ยังไม่อาจตัดสินใจได้ แต่ควรเป็ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่อยู่ในสนามกีฬาแห่งนี้เป็คนตัดสินใจมากกว่า ทุกคนจะฆ่าหรือจะปล่อยคนเหล่านี้ไปก็ตัดสินใจเองเลย จะสังหารให้หมด หรือจะไว้ชีวิตคนหรือสองคนที่ยังพอมีมนุษยธรรมหลงเหลืออยู่ก็ได้ ทั้งหมดนี้ล้วนขึ้นอยู่กับทุกคนเลย!”
ถังฮ่าวยื่นมือซ้ายออกไป!
ทันใดนั้นก็มีเถาวัลย์สองเส้นพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ม้วนเอาคนหนึ่งขึ้นมาแขวนไว้กลางอากาศและชูออกไปทางนอกบันได เพื่อให้ทุกคนที่อยู่ชั้นล่างมองเห็นได้อย่างชัดเจน ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเย็นตาม
“คนนี้สมควรฆ่าหรือไม่?”
เงียบ... เงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ!
ถังฮ่าวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในยุควันสิ้นโลกก็คือผู้รอดชีวิตได้สูญเสียความหวังที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว ต่อให้ช่วยคนพวกนี้ไว้ก็ยากที่จะทำให้พวกเขากลับมาเข้มแข็งได้
“ทุกคนถูกพวกมันกดขี่มานาน จนกลายเป็ทาสไปแล้วหรือ? ไล่ซิงเต๋อและเฉาซื่อเจี๋ยที่เป็สองหัวหน้าใหญ่ก็ถูกพวกเราฆ่าไปแล้ว เช่นนั้นยังต้องกลัวลูกสมุนเหล่านี้อีกหรือไร ที่นี่มีคนกันตั้งหลายร้อย ไม่มีใครสูญเสียญาติเพราะน้ำมือคนพวกนี้เลยหรือ? ไม่มีภรรยาหรือลูกสาวคนไหนถูกเดรัจฉานพวกนี้ล่วงละเมิดหรือไง?”
คำพูดของถังฮ่าวราวกับเข็มแหลมคมนับไม่ถ้วนที่ทิ่มแทงหัวใจผู้คนหลายร้อยคนที่กำลังนิ่งเงียบอยู่
“สมควรตาย! คนคนนี้สมควรตาย!” ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมดังขึ้น เสียงนี้ไม่ใช่เสียงของผู้รอดชีวิตกว่าสามร้อยคนที่อยู่ด้านล่าง แต่เป็เสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนหนึ่งในบรรดาหญิงสาวเปลือยกาย 30 กว่าคนที่อยู่บนชั้นสอง
“ดี!” ถังฮ่าวดึงมือซ้าย เพื่อฉุดดึงเอาชายคนนั้นที่หน้าซีดเผือดเข้ามาใกล้ ก่อนที่แสงโลหะจากมือขวาจะสว่างวาบขึ้นพริบตาถัดมาก็สะบั้นออกไปจนหัวขาดในฉับเดียว!
จากนั้นมือซ้ายของเขาก็กระตุก
ร่างไร้หัวและศีรษะที่ถูกตัดขาดก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นด้านล่างพร้อมๆ กัน!
ทุกสิ่งทุกอย่างมักจะยากลำบากใน่เริ่มต้น!
แต่พอมีจุดเริ่มต้นแล้วทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น!
ตอนที่ถังฮ่าวส่งคนที่สองและสามออกไป ผู้คนก็เริ่มส่งเสียงออกมาเหมือนูเาไฟที่สงบนิ่งได้ปะทุขึ้นมา
เมื่อคนที่สี่ถูกถังฮ่าวสังหารไปอย่างไม่ลังเลแล้ว ลูกน้องที่เหลือของไล่ซิงเต๋อก็ไม่อาจสงบนิ่งได้อีกต่อไป พวกเขาส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง เวลานี้ก็อยากจะต่อต้านและหลบหนี!
แต่ต่อให้เป็ไล่ซิงเต๋อและเฉาซื่อเจี๋ยที่เป็ผู้วิวัฒนาการระดับ 5 ยังถูกถังฮ่าวและโอวหยางมี่มี่สังหารในพริบตาเลย แล้วลูกสมุนกระจอกพวกนี้จะก่อเื่อะไรได้?
หลังจากนั้นไม่นานพวกมันก็ถูกถังฮ่าวและโอวหยางมี่มี่สังหารจนหมดสิ้น!
หลังจากที่สังหารผู้ที่้าต่อต้านและหลบหนีทั้งหมดแล้ว ถังฮ่าวก็พบว่ายังมีชายหนุ่มสองคนที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างสงบนิ่ง
คนทั้งสองนี้เป็เพียงสองคนที่ได้รับเสียงโหวตทั้งฆ่าและไม่ควรฆ่า
แม้ว่าเสียงที่บอกว่าควรฆ่าจะมีมากกว่า แต่หลังจากที่ถังฮ่าวสอบถามผู้รอดชีวิตที่บอกว่าไม่ควรฆ่าอย่างละเอียดแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะไว้ชีวิตคนทั้งสอง!
คนทั้งสองนี้เลือกเข้าร่วมกับไล่ซิงเต๋อเพื่อปกป้องญาติพี่น้องของตน และใน่หลายวันที่ผ่านมา พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่เกินเลย แถมยังแอบช่วยเหลือผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ อีกหลายคนด้วย
“หัว... หัวหน้า บนดาดฟ้ายังมีคนเฝ้ายามอีกสามคน” หลินซิงเหวินที่ถังฮ่าวไว้ชีวิตเอ่ยแจ้งข้อมูลทันที!
สิ้นเสียงร่างของโอวหยางมี่มี่ก็หายวับไปในพริบตา
ไม่นานเธอก็กลับมา ก่อนจะพยักหน้าให้ถังฮ่าวเบาๆ เป็เชิงบอกให้รู้ว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว
หลังจากที่จัดการกับกลุ่มของไล่ซิงเต๋อเสร็จ ถังฮ่าวก็ไม่ได้สนใจผู้รอดชีวิตที่กำลังร้องไห้อยู่ แต่กลับเข้าแปลงค่าคะแนนวิวัฒนาการของไล่ซิงเต๋อและคนอื่นๆ รวมถึงของพวกเหล่าจินอย่างเงียบๆ
หลังจากที่แปลงค่าจากผู้วิวัฒนาการ 42 คนเสร็จ ถังฮ่าวก็ได้รับคะแนนมา 396.50 แต้ม จนทำให้เวลานี้มีคะแนนขุนพลบู๊บุ๋นในระบบเพิ่มขึ้นเป็ 527.10 แต้ม
ถังฮ่าวจะไม่มีวันปล่อยมนุษย์แมงมุมจักรกลเก้าตนนั้นไปอย่างแน่นอน!
หนามแมงมุมเ่าั้ ล้วนเป็วัตถุพลังงานระดับต่ำ
ยิ่งไปกว่านั้นเทคโนโลยีชีวกลศาสตร์แบบนี้ หากสามารถปรับปรุงให้ดีขึ้น ก็อาจเป็การปฏิวัติทางเทคโนโลยีครั้งใหม่เลยก็ได้!
อย่างน้อยที่สุด สำหรับผู้ที่สูญเสียแขนหรือขาข้างใดข้างหนึ่ง หรือแม้แต่ขาไปทั้งสองข้างในการต่อสู้ ก็สามารถใช้เทคโนโลยีนี้ติดตั้งขาเทียม และไม่กลายเป็คนพิการอีกต่อไป ถึงตอนนั้นแม้แต่พลังการต่อสู้ก็จะไม่ถูกกระทบเท่าไร! และสิ่งนี้ก็จะเป็รากฐานอันแข็งแกร่งสำหรับมนุษย์ชาติในการต่อสู้กับซอมบี้และสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ในอนาคต!
บางทีอาจจะสร้างชัยชนะที่ยิ่งใหญ่กว่าก็เป็ได้!
เพื่อประหยัดพื้นที่คลังเก็บของในระบบ ถังฮ่าวจึงเก็บซากของมนุษย์แมงมุมจักรกลที่สมบูรณ์เข้าไปเพียงร่างเดียว ส่วนซากที่เหลือเขาก็ถอดเอาหนามแมงมุมออกมา
เย่ชิงเฉิงและโอวหยางมี่มี่ตรวจสอบไปทั่วทั้งสนามกีฬา แต่ก็ไม่พบสิ่งของมีค่าอะไร
แม้ว่าจะมีปืนสิบกว่ากระบอก แต่กลับไม่มีะุ ส่วนหอกเหล็ก ดาบ กระบอง และอาวุธอื่นๆ ก็ล้วนทำจากเหล็กธรรมดา จึงไม่ถือว่าเป็อาวุธพลังงานระดับต่ำที่มีค่า ดังนั้นสองสาวจึงไม่สนใจ!
สิ่งเดียวที่พอจะเข้าตาพวกเธอได้ก็คืออาหารและน้ำดื่มที่เก็บไว้ที่สองห้องใหญ่บนชั้นสอง
แต่เมื่อนึกถึงผู้รอดชีวิตกว่าห้าร้อยคนที่กำลังขาดสารอาหารในสนามกีฬา รวมถึงผู้รอดชีวิตกว่าร้อยคนที่เหล่าจินพามาด้วยแล้ว สุดท้ายสองสาวก็ไม่ได้เอาอะไรไปเลย
หลังจากที่ถังฮ่าวเก็บหนามแมงมุมอันสุดท้ายที่ถอดออกไปในระบบ ชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่าสองคนที่ถูกผู้คนเลือกให้เป็ตัวแทนก็ตัดสินใจเดินเข้ามาหา!
บัดนี้ความแข็งแกร่งของคนทั้งสามได้ฝังแน่นอยู่ในใจของทุกคนแล้ว เดิมทีพวกเขาคิดว่าไล่ซิงเต๋อและเฉาซื่อเจี๋ยน่าจะเป็ผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดในยุควันสิ้นโลก แต่พออยู่ต่อหน้าพวกถังฮ่าวแล้วกลับอ่อนแอเหมือนลูกไก่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลานี้ เมื่อเห็นหนามแมงมุมที่แหลมคมยาวกว่าสามเมตรได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว สิ่งนี้ก็ยิ่งทำให้เหล่าผู้รอดชีวิตหวั่นเกรง เพราะนี่เป็สิ่งที่เทพเ้าเท่านั้นที่สามารถทำได้!
ยิ่งไปกว่านั้นไม่ว่าจะเป็การกระทำหรือคำพูดที่ถังฮ่าวแสดงออกมานั้น ก็ไม่เหมือนกับไล่ซิงเต๋อที่เอาแต่เล่นสนุกและเห็นแก่ตัว เช่นนั้นแล้วหากไม่ติดตามคนแบบนี้แล้วจะให้ไปติดตามใคร?
ถังฮ่าวมองคนทั้งสองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะส่ายหน้าและปฏิเสธทันที
“พวกเรายังมีเื่สำคัญที่ต้องทำ จึงไม่สามารถรับพวกคุณได้”
“ท่านหัวหน้า!” ชายวัยกลางคนสองคนคุกเข่าลงทันที
“คุณเย่ คุณกับคุณผู้หญิงอีกคนก็เปรียบเสมือนพระโพธิสัตว์กวนอิมกลับชาติมาเกิด กรุณาเมตตาพวกเราด้วยเถิด ขอเพียงแค่รับพวกเราไว้ ไม่ว่าจะเป็งานหนักหรืองานที่เหน็ดเหนื่อยขนาดไหน พวกเราก็ยินดีที่จะทำ แม้ว่าจะต้องให้พวกเราไปฆ่าซอมบี้ พวกเราก็ยินดี!” หญิงสาวอ่อนวัย 30 กว่าคนที่สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วจำเย่ชิงเฉิงได้ั้แ่แรกแล้ว พวกเธอจึงพากันรุมล้อมเย่ชิงเฉิงกับโอวหยางมี่มี่และวิงวอนขอความช่วยเหลือ
พวกเธอไม่เคยคิดเลยว่าในยุควันสิ้นโลกเช่นนี้ ผู้หญิงที่ดูอ่อนแอจะมีพลังการต่อสู้ที่เหนือกว่าผู้วิวัฒนาการชายจำนวนมากได้ มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น ที่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้อย่างแท้จริง!
บัดนี้หญิงสาวกลุ่มนี้ก็อยากจะเป็ผู้แข็งแกร่งที่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้เหมือนเย่ชิงเฉิงและโอวหยางมี่มี่
ใบหน้างดงามของเย่ชิงเฉิงฉายแววไม่สบายใจ ดวงตาสวยของเธอเบนออกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบ
“เื่นี้ต้องให้หัวหน้าเป็คนตัดสินใจ ถ้าพวกเธออยากจะขอร้องก็ไม่ควรมาหาพวกเราสองคน แต่ควรไปหาหัวหน้าของเราต่างหาก!”
แม้ว่าเสียงของเย่ชิงเฉิงจะไม่ดังมากนัก แต่การได้ยินของถังฮ่าวในตอนนี้ดีมาก จึงได้ยินเสียงนี้อย่างชัดเจน และมันก็ทำให้เขาอดที่จะยิ้มแห้งไม่ได้
