ครูซายน์ยกมือไหว้นอบน้อม มองสบตากัน เขาจ้องตาหล่อนไม่ลดละ

    “สวัสดีครับ… ผมเจมส์นะครับ… ”

    คุณผู้ปกครองรับไหว้ แนะนำตัวพร้อมกับยื่นมือมาเช็กแฮนด์ตามธรรมเนียมของคนที่เกิดและเติบโตอยู่ในต่างประเทศมานาน

    “สวัสดีค่ะ… ดิฉันครูซายน์ค่ะ”

    หล่อนแนะนำตัว

    “ขอบคุณนะครับครูซายน์… ที่มายืนรอส่งลูกสาวผม”

    สายตาของเจมส์จับจ้องใบหน้าหวานไม่วางตา ไล่ลงมาถึงทรวงอกอวบใหญ่

    “ไม่เป็๞ไรค่ะ… เป็๞หน้าที่ของครูอยู่แล้วค่ะ”

    ครูซายน์ตอบ เดินตามไปส่งฮันน่าจนถึงรถที่จอดรอ

    “เจอกันวันจันทร์นะคะครูซายน์… ”

    ก่อนที่รถเบนส์คันหรูจะแล่นออกมา ฮันน่ารีบชะโงกหน้าออกมาโบกมือกล่าวลาคุณครู

    “จ้ะ… เจอกันวันจันทร์นะคะ… ”

    ครูซายน์โบกมือให้ฮันน่า เจมส์แอบส่งยิ้มหวานขโมยซีนของลูกสาว ครูซายน์มองส่งจนกระทั่งรถแล่นลับไปจากสายตา

    ในเวลาต่อมา

    เมื่อกลับมาถึงบ้าน เจมส์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนรักในทันที

    “เฮ้ย… ไอ้กรณ์ กูมีอะไรจะถามมึงหน่อย… ”

    เจมส์กรอกเสียงไปสู่ปลายสาย ใช้สรรพนามเรียกกันด้วยความสนิทสนม เพราะว่า ‘ปกรณ์’ คือเพื่อนสนิทของเจมส์ที่ร่วมทุนทำธุรกิจโรงเรียนอนุบาลอินเตอร์อยู่ด้วยกันในตอนนี้

    “ว่าไงวะ… เจมส์… ”

    ปกรณ์กรอกเสียงกลับมา

    “กูสนใจผู้หญิงคนนึงว่ะ… เพิ่งได้เห็นหน้าวันนี้เอง… สวยอ่ะ… เห็นแล้วตกหลุมรักเลย… ”

    เจมส์บอกถึงสาเหตุที่ต้องโทรมาเป็๞การด่วน

    “ใครวะ… แหมมึงนี่ตกหลุมรักผู้หญิงได้ทุกวันเลยเนาะ… ”

    ปกรณ์อดแซวไม่ได้

    “ไอ้บ้า… คนนี้กูรู้สึกถูกชะตาจริงจังโว้ย… ”

    “ตอแหลนะมึง… ใครคือผู้หญิงโชคร้ายคนนั้นวะ… ”

    ยิ่งได้ยินเจมส์เกริ่นออกมา ปกรณ์ยิ่งอยากรู้

    “ครูซายน์… อิอิ… ”

    เจมส์รีบตอบ

    “เฮ้ย… มึงนี่ไวไฟจริงๆ… แล้วมึงเจอครูซายน์ได้ไงวะ… ”

    ปกรณ์อุทานออกมาด้วยความ๻๠ใ๽