ม่อหยวนฉียังคงนั่งนิ่งประดุจรูปปั้นหินสลัก รอยยิ้มกตัญญูที่ประดับบนใบหน้านั้นสม่ำเสมอเสียจนน่าใจหาย แววตาที่เคยฉายแววเทิดทูนบัดนี้กลับราบเรียบดุจผิวน้ำในทะเลสาบที่ลึกจนมิอาจหยั่งถึง เขามองดูบิดาที่ค่อยๆ จรดริมฝีปากลงบนขอบจอกดินเผาอย่างใจเย็น ในใจของเ...