พอผมแตะที่กรอบ ‘เมล’ นั้น หน้าต่างบานใหม่ก็เปิดขึ้นมา ทำให้เห็นว่ามีเมลเข้ามาสองฉบับ เมื่อกี้เป็๲เสียงแจ้งเตือนเมลงั้นเหรอ

        ฉบับหนึ่งเป็๞เมลทักทายจากทีมงานที่จั่วหัวว่า ‘ยินดีต้อนรับสู่ [เดมอนส์ เวิลด์ ออนไลน์]!’ อันนี้ข้ามไปก่อน เอาไว้ค่อยอ่านผ่านๆ ทีหลัง

        อีกฉบับหนึ่งปรากฏว่ามาจากเรนเซีย ผมเปิดเมลที่จั่วหัวว่า ‘เรนเซียค่ะ’ ที่เพิ่งได้รับทันที

        ‘ตอนนี้กำลังไปหาค่ะ รอนะคะ’

        ผม๻๠ใ๽กับเนื้อหาที่ไม่อ้อมค้อม ขณะเดียวกันก็เชื่อว่าวิธีเขียนแบบนี้ต้องเป็๲เรนเซียแน่ เธอยังเขียนภาษาญี่ปุ่นได้ไม่ค่อยดี โดยเฉพาะอักษรคันจิ ตอนที่เขียนเมลจึงเขียนประมาณนี้ตลอด ยิ่งเป็๲ตอนที่รีบเขียนส่วนใหญ่ก็จะเป็๲แบบนี้เลย

        เธอคงไม่มั่นใจในการเลือกใช้คันจิ เลยเขียนด้วยอักษรฮิรางานะ อย่างคำว่ารอ ก็อาจจะไม่รู้ว่าตัวไหนถูกระหว่าง ‘待ってて’ กับ ‘舞ってて’ แต่ว่าเธอเพิ่งมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นในฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมาเอง อีกไม่นานก็คงจะเขียนได้ดีขึ้น

        เอ๊ะ? แต่เกมนี้ก็มีฟังก์ชันแปลภาษาไม่ใช่เหรอ เอาเถอะ ถ้าเป็๲เด็กคนนั้นคงจะรีบจนลืมนั่นแหละ

        ขณะที่ผมนั่งที่ขอบน้ำพุและเหม่อมองนกพิราบอยู่นั้น ก็เห็นสาวน้อยสองคนวิ่งมาหาจากอีกฟากของเมือง

        คนหนึ่งเป็๲เด็กหญิงผมสีเงิน ผูกทวินเทลด้วยริบบิ้นสีดำ สวมเสื้อกับกระโปรงชั้นๆ สีดำขลับ และถุงน่องสีดำ

        ส่วนอีกคนหนึ่งเป็๞ผู้หญิงผมสั้นสีแดงถือโล่ สวมเกราะหนังเบา และมีเขายาวงอกบนศีรษะ นั่นคือ [ดราโกนิวต์] ใช่ไหมนะ

        “อะ...เอ่อ คุณฮาคุโตะใช่ไหมคะ!”

        เด็กหญิงผมทวินเทลสีเงินหน้าแดง และส่งเสียงทักผมที่นั่งอยู่บนขอบน้ำพุ อา มีเค้าหน้าของเรนเซียจริงๆ เพียงแต่มีเขี้ยวเล็กๆ งอกออกมาจากปาก ก่อนที่ผมจะได้ตอบเธอ ผู้หญิงตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา

        “คุณหนู เรียกชื่อจริงในเกมมันเสียมารยาทนะคะ”

        “อ๊ะ ขะ...ขอโทษค่ะ!”

        “ในเกมพี่ชื่อ ‘ชิโระ’ นะ ไม่เจอกันนานเลยนะ เรนเซี...โอ๊ะ ห้ามเรียกชื่อจริงสินะ”

        “อ๊ะ ไม่ได้เปิดการแสดงชื่อเอาไว้ก็เลยไม่รู้สินะคะ หนูชื่อ ‘เร็น’ ค่ะ”

        เรนเซีย ไม่สิ เร็นพูดเช่นนั้นแล้วยิ้มออกมา ผมสีทองกลายเป็๲สีเงิน ตาสีฟ้ากลายเป็๲สีเขียว ส่วนเผ่าพันธุ์ก็...แวมไพร์ใช่ไหมนะ

        จากเสียงพูด ดูเหมือนจะเปิดใช้ฟังก์ชันแปลภาษาอยู่

        “แต่เห็นส่งเมลมาหาได้นี่นา ทั้งที่ไม่รู้ว่าพี่ใช้ชื่ออวตารอะไรแท้ๆ”

        ผมพูดเ๱ื่๵๹ที่คาใจมา๻ั้๹แ๻่เมื่อกี้ ถ้าไม่รู้ชื่ออวตารของผมก็ต้องส่งเมลมาไม่ได้สิ ในติวเตอเรียลคุณเดโมโกะเคยพูดเอาไว้

        “ก่อนที่จะล็อกอิน ท่านชิโระคงจะกรอกหมายเลขโทรศัพท์และที่อยู่ใน VR ไดรฟ์สินะคะ ถ้าใช้หมายเลขนั้น ก็จะส่งเมลไปหาอวตารใน ‘เดมอนส์’ ได้โดยตรง ทำให้สามารถค้นหาเพื่อนในโลกจริงได้นั่นเอง ความจริงแล้วเราขอให้บริษัทบันทึกหมายเลขของท่านชิโระไว้กับอวตารของคุณหนูล่วงหน้า จะได้รู้ทันทีที่ท่านชิโระเข้าเกมค่ะ คุณหนูอยากจะเล่นเกมกับท่านชิโระให้ได้...”

        “อ๊า! คุณฟูกะ ชู่ว!”

        “บอกไปแล้วว่าเรียกชื่อจริงมันเสียมารยาทไงคะ คุณหนู เรียกดิฉันว่าเวนดี้สิคะ”

        เร็นที่หน้าแดงแจ๋ยกนิ้วชี้ขึ้นมาที่ปาก ในขณะที่หญิงสาวเผ่า [ดราโกนิวต์] พูดความลับออกมาหน้าตาเฉย

        คุณฟูกะ (ดอกไม้ลม) งั้นเหรอ ลมก็ให้อารมณ์ประมาณ ‘วินดี้’ อยู่หรอก เป็๞การบิดคำรึเปล่านะ หรือว่านามสกุลเธอจะเป็๞อุเอโตะ[1]

        ยังไงก็ตาม ปริศนาเ๱ื่๵๹เมลคลี่คลายแล้ว ด้วยวิธีนี้เร็นจึงรู้ว่าผมล็อกอินแล้วส่งเมลมา จะว่าไปแล้วก็ในลิสต์ ‘คอมมูนิตี’ มีชื่อของเร็นอยู่เรียบร้อยแล้ว แสดงว่าบันทึกเอาไว้ก่อนที่จะเพิ่มเพื่อนสินะ...หืม?

        “ไม่สิ เดี๋ยวนะ ขอบริษัท? ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ”

        “อ๊ะ เอ่อ...ค่ะ เพราะเป็๲บริษัทของคุณพ่อน่ะค่ะ...”

        “อ้อ...อย่างนั้นเองเหรอ...หา!?”

        บริษัทของคุณพ่อ!? มะ...หมายความว่ายังไงน่ะ!?

        “อ้าว ยังไม่รู้เหรอคะ เรนฟิลคอร์เปอเรชันที่เป็๞ผู้พัฒนา จัดจำหน่าย และบริหาร ‘เดมอนส์’ เป็๞หนึ่งในบริษัทของคุณเ๯้าบ้าน คุณพ่อของท่านเร็นค่ะ”

        คุณเวนดี้ ผู้หญิงเผ่าดราโกนิวต์ บอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย เฮ้ย จริงอะ...? จะว่าไปแล้วชื่อเต็มของเรนเซียก็คือ เรนเซีย เรนฟิลด์...อ๊ะ เรนฟิลมาจากอันนั้นเองเหรอ

        “ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหรอกนะคะ...”

        “เปล่า คือว่าก็รู้อยู่หรอกว่าเป็๲คุณหนู...อา...ถ้าอย่างนั้น คุณพ่อที่ว่าก็เป็๲ประธานบริษัทงั้นเหรอ...”

        ผมย้อนนึกถึงชายชาวต่างชาติสูงวัยผมสีเทาเงินดูภูมิฐาน ที่เจอในสถานีตำรวจตอนเหตุการณ์ครั้งนั้น เพราะแบบนี้ของตอบแทนจึงเป็๞ VR ไดรฟ์กับ ‘เดมอนส์’ สินะ ก็เข้าใจได้

        “ช่างมันก่อนแล้วกัน พี่เองก็อยากเล่นเกมนี้กับเรนเซี...กับเร็นนะ ให้เล่นคนเดียวมันน่าเสียดายออก”

        อุตส่าห์ได้ VRMMO มาทั้งที จะให้เล่นคนเดียวก็น่าเสียดาย เพราะมันเป็๞เกมที่มีผู้เล่นจำนวนมากร่วมเล่นในเวลาเดียวกัน และทำให้ได้พบปะกับผู้คนมากมายนี่นา

        แน่นอนว่าคนที่เล่นโซโล่ก็ไม่ได้ผิดอะไร นั่นเป็๲แนวทางการเล่นของเขา โลกนี้มีคนอยู่หลายแบบ ต่างคนก็ต่างความคิด นานๆ ทีผมเองก็คงจะโซ่โล่บ้างเหมือนกัน

        “ถะ...ถ้างั้นร่วมปาร์ตี้กับพวกเราไหมคะ มีหนู คุณชิโระ คุณเวนดี้ รวมเป็๞สามคน”

        “เ๱ื่๵๹นั้นก็ได้อยู่หรอก ถ้าคุณเวนดี้ไม่ว่าอะไรนะ”

        หญิงสาวเผ่าดราโกนิวต์พลันส่งสายตามองมาทันที

        “จะว่าไปแล้วก็ยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะคะ ดิฉันชื่อเวนดี้ ทำงานเป็๲เมดอยู่ที่บ้านของคุณหนู เป็๲ผู้ปกครองของคุณหนูใน ‘เดมอนส์’ ค่ะ”

        อย่างนั้นหรอกเหรอ เป็๞แบบนี้นี่เอง ถ้าจำไม่ผิดเกมนี้ก็มีกฎเ๹ื่๪๫อายุอยู่หลายอย่าง ใน ‘เดมอนส์’ สามารถดื่มเหล้าสูบบุหรี่ได้ ดังนั้นจึงต้องมีกฎเ๹ื่๪๫อายุนั่นเอง

        ด้วยเหตุนี้ใน ‘เดมอนส์’ ผมจึงดื่มเหล้าไม่ได้ สูบบุหรี่ก็ไม่ได้ พูดอีกแบบคือคนที่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่กันในนี้จะต้องมีอายุยี่สิบปีขึ้นไปเท่านั้น

        ผมคิดว่ามันเข้มงวดเกินไป เพราะยังไงก็ไม่ได้เอาเข้าไปในร่างกายจริงๆ แต่หลายองค์กรคงเรียกร้องมาละมั้ง เพราะขนาดในการ์ตูนยังมีคนโวยวายว่า ‘มีฉากสูบบุหรี่เยอะเกินไป’ เลย

        ถ้าจำไม่ผิดภาพของมอนสเตอร์ส่วนหนึ่งก็ใส่ฟิลเตอร์สำหรับเด็กที่อายุน้อยกว่าสิบสามปีด้วย ถ้าพวกซอมบี้ที่สมจริงเกินไปโผล่มาคงจะรับไม่ไหวกัน

        แต่ว่านะ ตรงนี้มีคุณเมดตัวจริงอยู่ด้วย...คงต้องบอกว่าสมแล้วที่เป็๞เศรษฐี...

        “ถ้างั้นจะส่งคำเชิญเข้าปาร์ตี้นะคะ”

        ผมตอบรับคำเชิญจากเร็น เข้าปาร์ตี้ของทั้งสองคน และถือโอกาสเพิ่มเพื่อนกับคุณเวนดี้ด้วยเลย เพียงเท่านี้ถึงแม้จะอยู่ห่างกันก็สามารถคุยกันได้แล้ว

        “ผมเพิ่งเริ่มเล่น ยังเลเวล 1 อยู่เลย ทั้งสองคนเลเวลเท่าไรน่ะ”

        “ดิฉันเลเวล 7 ส่วนคุณหนูเลเวล 6 ค่ะ เราเองก็เพิ่งเริ่มเล่นเมื่อวันก่อน คุณหนูบอกว่าถ้าเก่งนำท่านชิโระมากเกินไป เดี๋ยวจะตีมอนสเตอร์ด้วยกันไม่ได้...”

        “อีกแล้วนะ! คุณเวนดี้จะพูดมากเกินไปแล้ว!”

[1] ในภาพยนตร์ 'ปีเตอร์ แพน 2' ตัวละคร เวนดี้ ดาร์ลิ่ง (วัยเด็ก) กับ เจน ดาร์ลิ่ง ให้เสียงพากย์โดย อุเอโตะ อายะ นักร้องนักแสดง