จางกุ้ยหลานมองหน้ามารดา รอฟังเธอพูดต่อ เธอไม่ใช่คนฉลาดนัก ไม่เข้าใจความหมายแฝง หรือจะเรียกว่าเธอเป็๞คนซื่อตรง ไม่รู้จักการพูดอ้อมค้อม ทั้งยังไม่เข้าใจคำพูดอ้อมค้อมของผู้อื่นด้วย

คุณนายจางก็รู้ดีว่าเธอเป็๲คนอย่างไร จึงพูดตรง ๆ ว่า "คุณไปบอกฮวาเจา ให้ปู่ของเธอไปบอกทางหน่วยงานของพวกเขา ให้พวกเราทั้งครอบครัวย้ายไปอยู่หมู่บ้านค่าวซาน"

จางกุ้ยหลานรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "ทำไมท่านไม่ไปบอกปู่ของเธอเองเล่า?"

ในความทรงจำของเธอ มารดาของเธอนั้นทุ่มเทให้ฮวาเจาอย่างมาก แม้จะต้องถูกทุบตีดุด่าเป็๲ครั้งคราวก็ตาม และฮวาเฉียงที่ถูกทุบตีดุด่าเช่นกัน ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับมารดาของเธอ

เป็๞เพื่อนร่วมชะตากรรมกันนี่นา

มารดาของเธอนั้นเอาใจใส่ฮวาเจาเป็๲อย่างมาก ส่วนฮวาเฉียงที่หลงใหลฮวาเจา ก็ไม่น่าจะไม่เห็นด้วยนี่นา? เ๱ื่๵๹นี้น่าจะจัดการได้นานแล้วสิ

คุณนายจางกัดฟันพูด "ที่ผ่านมา ฉันกลัวคุณเป็๞ห่วง เลยไม่ได้บอกความจริงกับคุณ ฮวาเฉียงนั่นมันก็ไม่ใช่คนดี! มันรังเกียจว่าคุณที่เป็๞แม่ให้ฮวาเจาน้อยเกินไป เลยดูถูกฉัน ไม่เคยทำดีกับฉันเลยสักครั้ง!"

เป็๲อย่างนี้นี่เอง...

จางกุ้ยหลานรู้สึกขุ่นเคืองใจเล็กน้อย ถึงเธอจะให้น้อย แต่ก็ทำสุดความสามารถแล้ว

ครอบครัวหลิวรู้ว่าเธอมักจะให้เงินมารดา ก็ทำหน้าตาไม่พอใจใส่เธอ หลิวเซี่ยงเฉียนยิ่งดื่มเหล้าก็ยิ่งทุบตีเธอ ลูก ๆ ที่เธอให้กำเนิดมา ก็ถูกหลิวสั่งสอนจนไม่สนิทกับเธอ

ทั้งหมดนี้ก็เพราะฮวาเจา...เป็๞อย่างนี้แล้วพวกเขายังไม่พอใจอีกหรือ?

เมื่อเห็นว่าลูกสาวเริ่มขุ่นเคืองฮวาเจา คุณนายจางก็ร้อนใจ กลัวจะเสียประโยชน์ในการขอความช่วยเหลือ

"เ๹ื่๪๫ที่ผ่านมาก็อย่าพูดถึงมันเลย! ฉันไม่พูด คุณก็อย่าพูดถึงมัน! ตอนนี้ฮวาเจาโตแล้ว แต่งงานมีลูกแล้ว นิสัยก็ดีขึ้นแล้วด้วย คุณไปดูเธอเถอะ" คุณนายจางกล่าว

จางกุ้ยหลานห่อไหล่ทันที

ถึงจะมีเ๹ื่๪๫ขุ่นเคืองใจ แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองผิดต่อฮวาเจา ที่ทิ้งเธอไป๻ั้๫แ๻่ยังเล็ก ได้ยินว่าตอนเด็ก ๆ เธอต้องลำบากมาก ถ้าไม่ได้ฮวาเฉียงกลับมา เธอคงไม่ได้มีชีวิตอยู่

เพราะเหตุนี้ เธอจึงไม่กล้าสู้หน้าฮวาเจา

"บอกแล้วไงว่าเ๹ื่๪๫ที่ผ่านมาก็อย่าพูดถึงมัน ฮวาเจาไม่ได้โกรธแค้นคุณหรอก" คุณนายจางกล่าว "ครั้งนี้ เธอเป็๞คนให้ฉันมาหาคุณ บอกว่าคิดถึงคุณ อยากเจอคุณ"

"ผู้หญิงเรา พอมีลูกแล้วก็จะรู้ว่าการเป็๲แม่นั้นไม่ง่ายเลย" เธอถอนหายใจ

ฮวาเจาจู่ ๆ ก็อยากจะญาติดีกับจางกุ้ยหลาน เธอตีความไปเช่นนั้น

หารู้ไม่ว่าทั้งหมดนี้เป็๲อุบายของจ้าวเสี่ยวหง เธอคิดว่าฮวาเจาเกลียดจางกุ้ยหลาน คงไม่อยากเจอหน้าแน่ ๆ ถ้างั้นเธอก็จะให้พวกเธอเจอกัน!

ถึงตอนนั้นถ้าพวกเธอทะเลาะกัน ตีกัน ก็คงจะดี!

ถ้าทำให้ฮวาเจาแท้งลูกได้ยิ่งดี!

ฮวาเจาไม่โกรธเธอ? แถมยังอยากเจอเธออีก? จางกุ้ยหลานใจอ่อน

ถึงจะไม่มีหน้าไปพบฮวาเจา แต่ตอนนี้ฮวาเจาก็แต่งงานมีลูกแล้ว เธอก็ควรจะไปเจอเธอสักครั้ง ไม่อย่างนั้นชาตินี้ก็คงไม่มีเหตุผลที่จะไปเจออีก

"เธอแต่งงานกับใคร?" จางกุ้ยหลานถามด้วยความกระวนกระวายใจ

"แต่งงานกับคู่หมั้นที่ฮวาเฉียงหาไว้ให้ เธอก็โชคดีนะ เป็๲คนในเมือง แถมยังเป็๲ทหารอีกด้วย" คุณนายจางเบ้ปาก "เขาให้ของหมั้นสามอย่างและเงินอีก 2,000 หยวน!"

พอพูดถึงเ๹ื่๪๫นี้ คุณนายจางก็โกรธและเสียดาย หากรู้ว่าฮวาเจามีคู่หมั้นที่ร่ำรวยเช่นนี้ เธอก็ไม่น่าทิ้งขว้างเธอไปเมื่อ 10 กว่าปีก่อน

ของหมั้นสามอย่าง เงิน 2,000 หยวน!

หากฮวาเจาอยู่ในบ้านของเธอ ของพวกนี้ก็คงเป็๞ของเธอไปแล้ว!

ใช่แล้ว เงินพวกนี้ต้องเอามาจากฮวาเจาให้ได้

จางกุ้ยหลานถอนหายใจยาว หน้าตาก็เริ่มมีรอยยิ้มจริงใจ ฮวาเจาได้แต่งงานกับคนดี นี่ก็เหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง! โรคในใจของเธอก็หายไป

"พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอ" เธอกล่าว

"จำไว้ บอกให้เธอย้ายทะเบียนบ้านของเราไปที่หมู่บ้านค่าวซานด้วย" คุณนายจางสั่ง "แล้วก็เ๹ื่๪๫ที่ผ่านมา เ๹ื่๪๫เงินทอง เ๹ื่๪๫ที่เธอตบตีฉัน ก็อย่าพูดถึงมันเลย ทั้งหมดเป็๞เ๹ื่๪๫ในอดีตแล้ว ตอนนี้เธอก็โตแล้ว ไว้หน้าเธอบ้าง อย่าให้เธอเสียหน้า"

"ได้ ฉันรู้แล้ว" จางกุ้ยหลานมองหน้ามารดา ถึงมารดาจะเห็นแก่ตัวกับเธอบ้าง...แต่เธอก็ดีกับฮวาเจาจริง ๆ

สุดท้ายก็เป็๞ความรักระหว่างรุ่นเหมือนที่ปู่ของฮวาเจาหลงฮวาเจาเหมือนกัน มารดาของเธอก็หลงฮวาเจาเช่นกัน

คุณนายจางจากไปด้วยความภูมิใจ

จางกุ้ยหลานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ไปหาหัวหน้ากลุ่ม

"พี่หลิว พรุ่งนี้ฉันมีธุระ ขอลาหยุดหนึ่งวัน" เธอพูดเบา ๆ

"โอ๊ะ? เกิดเ๹ื่๪๫ใหญ่อะไรขึ้นรึ? คนที่ไม่เคยหยุดงานอย่างแกจะลาหยุด? ลาหยุดหนึ่งวันต้องหักเงิน 5 เหรียญนะ! เงินเยอะขนาดนั้น แกเสียดายเหรอ?" หัวหน้ากลุ่มพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย

คนที่กำลังทำงานในกลุ่มต่างก็หยุดมือ เงยหน้ามองมาทางนี้ บางคนถึงกับหัวเราะคิกคักออกมา

พวกเขาดูถูกผู้หญิงชาวนาที่อ่อนแอ ขี้ขลาด ไม่สู้คน ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้า

"ลูกสาวฉันแต่งงานแล้ว ฉันจะไปดูเธอหน่อย" จางกุ้ยหลานพูดเบา ๆ

"อะไรนะ? ลูกสาวคนโตของแกไม่ใช่เพิ่ง 6 ขวบหรอกเหรอ? คนเล็กก็ 4 ขวบ แกขายพวกเธอไปแล้วเหรอ?" มีคนอุทานออกมาด้วยความ๻๷ใ๯

"ไม่ใช่ ไม่ใช่!" จางกุ้ยหลานรีบพูด "คือลูกสาวคนโตของฉัน" เธอพูดเสียงเบา "ลูกสาวที่เกิดเมื่อก่อน ตอนนี้ 18 แล้ว"

เธอแต่งงานใหม่ ผู้คนรอบข้างจึงซุบซิบนินทาและมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ทำให้เธอไม่กล้าเงยหน้า

"อ้อ ลูกสาวคนนั้นนี่เอง แต่งงานแล้วนี่เอง ก็สมควรไปดูหน่อย" หัวหน้ากลุ่มถามด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ "แต่งงานกับใครล่ะ?"

ไม่ทันที่จางกุ้ยหลานจะตอบ ก็มีคนพูดขึ้น "จะเป็๞ใครไปได้ ก็ต้องปลาหาปลา กุ้งหากุ้ง เต่าหากเต่าสิ!"

"ฮ่าฮ่า ๆ"

"คนชนบทก็ต้องหาคนชนบท อย่าหวังจะปีนป่ายขึ้นไปสูง ไม่อย่างนั้นจะลากทั้งครอบครัวไปอดอยาก" มีคนพูดเหน็บแนม

พวกเธอดูถูกสถานะการแต่งงานใหม่ของจางกุ้ยหลาน อีกทั้งยังดูถูกที่เธอเป็๲คนชนบท

ไม่รู้ทำไม พวกเธอถึงได้ดูถูกเธอ

จางกุ้ยหลานที่อยากจะแบ่งปันเ๱ื่๵๹ลูกเขยที่ดีของตน ก็ไม่กล้าพูดออกไปแล้ว

"หัวหน้ากลุ่ม ฉันขอลาหยุดหนึ่งวัน" เธอพูดเสียงเบา

"ไปเถอะ ๆ เ๱ื่๵๹มงคลลูกแต่งงาน ฉันจะไม่อนุมัติได้ยังไง? ถึงตอนนั้นอย่าลืมเอาขนมมาฝากด้วยนะ!"

จางกุ้ยหลานหันหลังเดินจากไป

ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมงานพูดข้างหลัง "เฮ้ย พวกแกเมื่อกี้ได้ยินไหม เธอบอกว่าลูกสาวแต่งงานแล้ว! ไม่ใช่กำลังจะแต่งงานนะ เธอไปตอนที่ลูกแต่งงานแล้วเนี่ยนะ?"

"นี่เธอไม่ได้รับเชิญรึเปล่า?"

"ถ้าเป็๲ฉัน ฉันก็ไม่เชิญ ทิ้งลูกไป๻ั้๹แ๻่เล็ก ๆ ไม่เคยเหลียวแลเลย แม่แบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?"

เ๹ื่๪๫ที่คุณนายจางมักจะมาขอเงินนั้น จางกุ้ยหลานไม่เคยเล่าให้คนนอกฟัง เธอจะพูดได้อย่างไรว่าลูกตบตีคุณยายเพื่อเอาเงิน คุณยายไม่มีทางเลือกจึงต้องมาหาตน เช่นนั้นฮวาเจาจะมีชื่อเสียงที่ดีได้อย่างไร?

ดังนั้นคนภายนอกจึงคิดว่าเธอทิ้งลูกไปแล้วไม่สนใจ เพราะเหตุนี้จึงดูถูกเธอ

เมื่อไม่ได้ยินเสียงข้างหลังอีก จางกุ้ยหลานก็ถอนหายใจ เดินกลับบ้านอย่างช้า ๆ

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็รีบเก็บกวาดบ้าน ทำอาหารเย็น จากนั้นก็ซักผ้ากองโตของวันนี้

หลิวเซี่ยงเฉียนเป็๞ลูกคนโตของบ้านหลิว พ่อแม่จึงอาศัยอยู่กับพวกเขา แถมยังมีลูก ๆ อีก 5 คน ทำให้มีผ้าที่ต้องซักในแต่ละวันมากมาย

สรุปคือเธอกลับถึงบ้านก็ต้องวุ่นวายอยู่ตลอด ไม่ยอมหยุดพัก และไม่คุยกับใคร

รอจนทุกคนเข้านอน เธอถึงจะได้พักผ่อน

ไม่อย่างนั้น สิ่งที่รอคอยเธอก็ไม่ใช่คำพูดดี ๆ แน่นอน