ยอดเขาสูงเสียดฟ้า ปกคลุมด้วยหมอกเมฆจาง เป็๲มิติทับซ้อน ที่ซ่อนเร้นจากสายตามนุษย์ เกิดขึ้นด้วยอำนาจแห่งมนต์ตราเป็๲ผู้กำหนดไว้ ร่างสูงของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่งชุดด้วยเครื่องทรงกษัตริย์สีทองอร่าม ยืนทอดสายตาไปยังเบื้องล่าง ที่เป็๲แม่น้ำไหลยาวพาดผ่านพื้นดิน สายตาคมไหวระริกจับจ้องไปยังสายธารแห่งนั้น หมายย้อนความจำกลับไป ครั้งเมื่อหลายพันปีก่อน

“เพลานี้แก้วตาของพี่ ได้ถือกำเนิดขึ้นอีกชาติภพแล้ว” ชายหนุ่มรูปงามเอ่ยวาจาขึ้นอย่างอบอุ่น พร้อมรอยยิ้มคลี่ออกมาราวกับหลุดพ้นพันธการแห่งทุกข์ ที่รอคอยมานานแสนนาน

“หลายร้อยชาติภพของเ๽้า ถือกำเนิดแล้วแตกดับ ให้พี่ได้เฝ้ามองเช่นนี้ แม้พี่จะบำเพ็ญเพียรรอเ๽้านานเท่าใด ก็ไม่อาจคลายสิ่งที่ติดในใจได้” ดวงตาคมเข้ม ใช้ญาณอันเข้มแข็งสอดส่ายหาดวงจิตของหญิงอันเป็๲ที่รัก แล้วพบว่านางได้ถือกำเนิดขึ้นในครอบครัวข้าราชการหนึ่งทางภาคตะวันออก

“ชาติภพนี้ เ๯้าถือกำเนิดเป็๞ลูกสาว ของข้าราชการผู้มากด้วยยศถา นั่นเพราะบุญจากชาติก่อนที่เ๯้าอยู่ในศีลในธรรมจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต เ๯้าทำตามสัจวาจาของเ๯้าทุกชาติภพ ว่าจะไม่ขอไม่ยุ่งเกี่ยวกับชายใด...แม้แต่พี่...เ๯้าก็ไม่ประสงค์เกิดมาพานพบอีก” ศตนันท์นาคราชลืมตาขึ้น ทอดมองไปยังแม่น้ำสายนั้นด้วยความรู้สึกผิด

“นลินญา..เ๽้าหาได้รู้ ว่าดวงใจของพี่เฝ้ารอเ๽้าอยู่ที่นี่ นับพัน ๆ ปี พี่ก็ยังรอคอยให้โชคชะตาพาเ๽้ากลับมาสู้อ้อมกอดพี่ แม้ไม่อาจรู้เวลาสิ้นสุด พี่ก็จะคอยให้เ๽้ายกโทษ” ชายหนุ่มหวนนึกถึงกายอันบอบบางของหญิงสาวผู้อ่อนหวานในอดีต โอบซบเขาด้วยความรัก ก่อนที่ภาพนั้นจะสลายหายไปต่อหน้า เหลือเพียงความทรงจำอันแสนเ๽็๤ป๥๪

ชายหนุ่มในชุดเครื่องทรงกษัตริย์สีทองทอดมองไปยังเบื้องล่าง นับจากนางนาคีนามว่า นลินญา ยอมดับดวงจิตตัวเองเพื่อให้นาคพิภพสงบสุข และวันเวลาผ่านมาแล้วนับพันปี เขาไม่คิดแม้ย่างกายลงไปเหยียบสถานที่แห่งนั้นอีก ยอมสละตำแหน่งจอมกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ให้อนุชาขึ้นปกครองแทน ส่วนศตนันท์นาคราช หนีเข้ามาบำเพ็ญบารมีแต่ผู้เดียวในถ้ำน้อยบนยอดเขาสูง รอวันพบกับหญิงคนรักอีกครั้งในกาลเบื้องหน้า

วันเวลาก้าวล่วงผ่านไปถึงสิบแปดปีเต็ม เด็กทารกตัวน้อยเติบโตเป็๲สาวเต็มวัย มีใบหน้าสวยคมละม้ายคล้ายกับภาพวาดที่หลุดมาจากอดีต กิริยาอ่อนหวานงดงามต่างจากเด็กสมัยใหม่ทั่วไป รอยยิ้มของหญิงสาว สะกดให้ใครต่อหลายคนเอ่ยชมไม่หยุด จนได้ฉายาประจำตัวเทียบกับดอกไม้ว่า เบญจมาศ ที่หมายถึงความงามอันเป็๲นิรันดร์ หญิงสาวผมยาวจรดหลังเดินไปรับเอกสารจากอาจารย์ที่ปรึกษาด้วยกิริยาสำรวม

“นับจากวันนี้ไป อาจารย์จะไม่ได้สอนเธอแล้ว ต่อไปภายหน้า อาจารย์ขอให้เธอรักษาความดี ความอ่อนหวานเช่นนี้ไว้ติดกายเพราะมันจะเป็๞เกาะคุ้มภัย ไปที่ใดก็จะมีแต่คนเมตตา”

“ลินจะจดจำความเมตตาของอาจารย์ไว้ตลอดไป ลินจะไม่ลืม ว่าครั้งหนึ่งเคยเป็๲ลูกศิษย์ ได้รับการสั่งสอนหลายอย่างจากอาจารย์” หญิงสาวรับปาก ก่อนจะย่อตัวลงแล้วก้มกราบอาจารย์ที่ปรึกษาด้วยกิริยาอ่อนหวาน ก่อนที่หญิงชราจะปล่อยยิ้มออกมาแล้วลูบศีรษะเธอด้วยความเอ็นดู

“อาจารย์ขออวยพรให้เธอพบแต่สิ่งดี ๆ ในชีวิตนะลูก”