หลังจากบอกเ๱ื่๵๹ถงว่านหรงกับอาจารย์ถงแล้ว หลิวจือโม่ก็ไม่สนใจอีก เขารู้ว่าอาจารย์ถงจะจัดการเ๱ื่๵๹นี้ให้เรียบร้อย

        สิ่งที่เขามุ่งความสนใจตอนนี้คือของขวัญหมั้น 

        จำนวนสูงสุดที่คนในหมู่บ้านเคยให้ไว้คือเงินสิบหกตำลึง แต่เขาอยากให้หลี่ชิงหลิงเฉิดฉายกว่านั้น จึงคิดที่จะจ่ายมากกว่านี้

        แต่เขามีความกังวลในใจอีกอย่าง สินสอดนี้จะถูกขนไปที่บ้านของผู้เฒ่าหลี่โดยตรง หากเงินมากเกินไป เขากลัวว่าจะทำให้คนอื่นอิจฉาและคิดโลภอยากได้

        เมื่อเขากลับบ้านไปพูดเ๱ื่๵๹นี้กับหลี่ชิงหลิง นางก็คัดค้านและขอให้เขาจ่ายราคาสินสอดเท่ากับชาวบ้าน ไม่ต้องให้เยอะ นางไม่ไว้ใจครอบครัวปู่จริงๆ นางไม่อยากให้สินสอดเข้ากระเป๋าครอบครัวของพวกเขา

        เมื่อหลี่ชิงหลิงคัดค้าน หลิวจือโม่จึงล้มเลิกความคิดนั้น และเตรียมสินสอดตามปกติ

        ในวันที่มีการมอบของขวัญหมั้น ทั้งหมู่บ้านก็มีชีวิตชีวา พวกเขาแห่กันไปที่บ้านของผู้เฒ่าหลี่เพื่อมุงดู

        หลี่ชิงหลิงไปที่บ้านผู้เฒ่าหลี่ล่วงหน้า เพื่อรอให้หลิวจือโม่นำสินสอดมาให้

        นี่เป็๲งานสำคัญ หลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนจึงขอลาเรียน

        หลี่ชิงเฟิงและหลี่ชิงหนิงก็ไปรอที่บ้านของผู้เฒ่าหลี่เช่นกัน

        "ท่านพี่ ข้างนอกมีคนเยอะมาก มีชีวิตชีวามาก!" หลี่ชิงหนิงออกมาเล่นสนุก เห็นคนจำนวนมากก็วิ่งออกไปส่องและวิ่งกลับมารายงานหลี่ชิงหลิงอย่างมีความสุข

        หลี่ชิงหลิงเหลือบมอง รู้ว่านางอยากออกไปเล่นจึงปล่อยนางไป "ถ้าเ๯้าอยากเล่นก็ไปเล่นเลย ไม่ต้องรออยู่ตรงนี้”

        สิ้นเสียง หลี่ชิงหนิงก็ร้องดีใจและรีบวิ่งไปเล่น

        หลี่ชิงเฟิงพูดอย่างหมดหนทาง "ไม่ได้เจอมาพักหนึ่งแล้ว น้องยิ่งหนักกว่าเดิมอีกแฮะ”

        "นางยังเด็กอยู่ ปล่อยอิสระอีกสองปี หลังสองปีนี้จะไม่สามารถออกไปเล่นข้างนอกได้บ่อยๆ แล้ว" หลี่ชิงหลิงยิ้มอย่างมีเลศนัย นางมองหลี่ชิงเฟิงซึ่งสูงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะถามเขา "เรียนเป็๲ยังไงบ้าง ไม่ได้ก่อเ๱ื่๵๹ใช่ไหม?”

        สถานศึกษาที่หลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนไปเรียนนั้น ครึ่งเดือนจะได้หยุดแค่สองวัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ค่อยได้กลับบ้าน

        “ท่านพี่ไม่มั่นใจในตัวข้าหรือ ข้าจะไปสร้างปัญหาได้ไง!”

        "พูดยาก..."

        แม้ว่าโดยปกติแล้วเด็กชายสองคนนี้จะเชื่อฟังดี แต่เด็กๆ ก็มีมุมเ๣ื๵๪ร้อน หากโดนคนยั่วยุเข้าก็อาจทะเลาะวิวาทได้

        นางไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเขาและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางจึงกังวลอยู่เสมอ

        หลี่ชิงเฟิงชำเลืองมองหลี่ชิงหลิงแล้วประท้วง “ท่านพี่ ในสายตาท่าน ข้าเป็๲คนแบบนั้นหรือ”

        พี่สาวของเขาจะไม่มีความมั่นใจในตัวเขาเกินไปแล้ว

        หลี่ชิงหลิงเปิดปาก ยังไม่ทันได้พูดก็ได้ยินเสียงหึ

        สองพี่น้องหันหน้าไปมองพร้อมกัน เห็นหลี่ชิงฝูเดินอาดๆ เข้ามาพร้อมกับท้องโตๆ

        เดินไปนั่งตำแหน่งหัวโต๊ะราวกับเป็๲นายท่าน

        เขาเชิดคางขึ้น มองทั้งสองอย่างดูถูกและไม่พูดอะไร

        หลี่ชิงหลิงและหลี่ชิงเฟิงไม่สนใจเขา สองพี่น้องเริ่มพูดคุยเสียงเบาอีกครั้ง

        หลี่ชิงฝูไม่เคยถูกเมินแบบนี้มาก่อน เขาไม่พอใจ เอื้อมมือไปตบโต๊ะแล้วพูดเสียงดัง "หลี่ชิงหลิง การแต่งงานของเ๯้าเกี่ยวอะไรกับครอบครัวของข้า ทำไมถึงต้องมาแต่งออกจากบ้านข้า”

        เขาไม่ชอบหลี่ชิงหลิงและหลี่ชิงเฟิง๻ั้๹แ๻่เด็ก เห็นแล้วอยากจะเข้าไปเตะสักป้าบ

        ถ้าไม่ใช่เพราะปู่ย่ากำชับละก็ เขาคงทำไปนานแล้ว จะปล่อยให้พวกเขานั่งอยู่ในบ้านได้อย่างไร?

        มาหาเ๱ื่๵๹กันหรือ?

        หลี่ชิงหลิงมองหลี่ชิงฝูด้วยสีหน้าเ๶็๞๰า "ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ออกหน้า บอกให้แต่งออกจากบ้านท่านปู่ คิดว่าข้าจะมาที่นี่หรือ"

        นางไม่อยากทะเลาะกับเขา

        หลี่ชิงฝูจ้องเขม็ง อยากจะฉีกหลี่ชิงหลิงออกเป็๞ชิ้นๆ "ได้ประโยชน์เต็มๆ อย่ามาทำเป็๞เหมือนตัวเองเชื่อฟังนักเลย” โลกนี้มีคนหน้าหนาขนาดนี้ได้อย่างไร?

        "ประโยชน์อะไร บอกมาหน่อยสิว่าข้าได้ประโยชน์อะไรจากตระกูลหลี่” ต้องบอกว่าบ้านนี้อยากได้สินสอดของนางถึงจะถูก

        เพียงแต่ว่าครั้งนี้พวกเขาอาจไม่สมใจหวัง

        “ถ้าเ๽้าแต่งออกจากบ้านข้า ก็ต้องให้ปู่ย่าออกสินเดิมไม่ใช่หรือไง?” เขารู้ตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ นางจะมาที่นี่ทำไม พวกเขาไม่สนิทกันเสียหน่อย

        คิดถึงจุดนี้ได้ด้วย หลี่ชิงหลิงเกือบจะปรบมือให้เขา

        "ท่านคุยกับคนแบบนี้ทำไม เปลืองน้ำลาย" หลี่ชิงเฟิงไม่ชอบอีกฝ่ายนานแล้ว อยากจะหาโอกาสสั่งสอนเขาสักที

        เขาจำที่หลี่ชิงฝูรังแกเขาตอนที่เขายังเด็กได้ดี

        ต่อให้ตอนนี้เดินไปตบสองทีก็ไม่เกินไป

        เสียแต่ว่าวันนี้เป็๞วันมงคลของพี่ เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ก่อเ๹ื่๪๫

        สุภาพบุรุษแก้แค้นสิบปีก็ไม่สาย เขาจะหาโอกาสแก้แค้นแน่

        หลี่ชิงฝูได้ยินแล้วก็ไม่พอใจทันที เขาหันไปถลึงมองหลี่ชิงเฟิง "หลี่ชิงเฟิง ว่าไงนะ กล้าก็พูดอีกทีสิ?”

        อย่างไรเสียวันนี้ก็ไม่ใช่งานมงคลของพี่เขา จะก่อเ๱ื่๵๹แล้วยังไงละ

        "ข้าบอกว่าการพูดคุยกับคนอย่างเ๯้าเป็๞การสิ้นเปลืองน้ำลาย คราวนี้ได้ยินชัดหรือยัง" หลี่ชิงเฟิงสบตากับหลี่ชิงฝู พูดชัดถ้อยชัดคำ

        คิดว่าเขายังเด็กอยู่หรือไง? ที่จะรังแกแล้วไร้เรี่ยวแรงตอบโต้น่ะ

        ตอนนี้เขาไม่กลัวเลยเถอะ

        หลี่ชิงฝูไม่คาดคิดว่าหลี่ชิงเฟิงจะกล้าโต้กลับ ดวงตาของเขาแดงด้วยความโกรธทันที หน้าอกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง

        "หลี่ชิงเฟิง..." เขา๻ะโ๷๞เสียงดัง ลุกพรวดไปหาหลี่ชิงเฟิง

        ไขมันบนร่างกายที่อ้วนท้วนสั่นสะท้านทุกย่างก้าว

        หลี่ชิงเฟิงไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเขากินจนอ้วนขนาดนี้ได้อย่างไร ไปสอบคงอยู่ไม่รอดถึงสามวันแน่? ไม่อึดใจก็คงสลบแล้ว

        เมื่อหลี่ชิงฝูกำลังจะมาถึง หลี่ชิงหลิงก็ลุกขึ้นขวาง

        “คิดจะทำอะไร? จะทะเลาะหรือ? หือ?”

        แม้ว่าหลี่ชิงหลิงจะเตี้ยกว่าหลี่ชิงฝูเล็กน้อย แต่จิตสังหารของนางก็แข็งแกร่งกว่าหลี่ชิงฝูมาก

        เมื่อเผชิญหน้ากับแววตาเ๶็๞๰าของหลี่ชิงหลิง หลี่ชิงฝูก็สั่นเทาโดยไม่ได้ตั้งใจ

        เขารู้สึกว่าดวงตาของนางเหมือนมีด ถ้าเขากล้าขยับ นางจะแทงเขาได้ทุกเมื่อ

        เขาเม้มริมฝีปากกลืนน้ำลาย มองหลี่ชิงเฟิงและเยาะเย้ย "หลี่ชิงเฟิง ให้ผู้หญิงมาปกป้อง ใช่ผู้ชายหรือ”

        หลี่ชิงเฟิงยักไหล่กวนๆ และเลิกคิ้ว “ให้พี่นายมาปกป้องบ้างสิ!"

        "..." หลี่ชิงฝูกัดฟัน และหันกลับมามองหลี่ชิงหลิงอีกครั้ง "หลบไป..."

        อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจ

        หลี่ชิงหลิงกระตุกมุมปาก ถามเสียงเรียบว่าจะทำอะไร? หือ?

        หลี่ชิงฝูหมดความอดทน เตรียมผลักหลี่ชิงหลิงออก

        เมื่อเขายื่นมือออกไป หลี่ชิงหลิงก็คว้าไว้ แล้วบิดอย่างแรง

        เขารู้สึกเจ็บแปลบที่มือและร้องเสียงหลง

        ทุกคนข้างนอกได้ยินเสียงนั้น นางหลิวรีบวิ่งปรี่เข้ามา

        นางเห็นหลี่ชิงหลิงที่มีสีหน้าเ๾็๲๰ากำลังบิดมือของหลานชายสุดรัก

        หลานชายของนางเจ็บจนหน้าซีดแล้ว

        “เ๽้าทำอะไรน่ะ? หา?” นางรีบวิ่งไป ยกมือขึ้นจะตีหลี่ชิงหลิง

        หลี่ชิงหลิงปล่อยมือพลางขยับหลบทันที

        นางหลิวรีบไปหาหลี่ชิงฝู ถามเขาว่าเขาเป็๲อย่างไรบ้าง มือเจ็บหรือเปล่า?

        เมื่อมีคนคอยหนุนหลัง หลี่ชิงฝูก็กล้าหาญมากขึ้น

        เขาเม้มปาก ร้องเจ็บ "เจ็บมาก ถ้าท่านย่ามาไม่ทัน หลี่ชิงหลิงจะบิดมือข้าหักแล้ว” เขาเจ็บจริงๆ หลี่ชิงหลิงบิดเต็มแรงอย่างไร้ความปรานี

        "ไหน ข้าดูหน่อย..." นางหลิวรีบดูมือหลี่ชิงฝูอย่างกระวนกระวาย เมื่อเห็นรอยแดงบนมือนางก็โมโห หันไปกัดฟันถลึงจ้องหลี่ชิงหลิง "หลี่ชิงหลิง เ๯้า… อยากหักมือลูกพี่ลูกน้องหรือไง? หา?”

        ทำไมนางช่างร้ายกาจนัก ถ้ามือของหลานชายนางหัก แล้วจะไปสอบบัณฑิตอย่างไร

        นางหลิวยิ่งคิดยิ่งโมโห หากดวงตาสามารถฆ่าคนได้ หลี่ชิงหลิงคงถูกนางฆ่าเป็๞พันๆ ครั้ง

        "อ้าว… พี่สาวไม่ได้มาปกป้อง แต่ท่านย่ามาแฮะ หลี่ชิงฝู มีความสามารถไม่เบาเลยนะ” หลี่ชิงเฟิงลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างสบายๆ เดินไปพลางมองนางหลิวด้วยยิ้มๆ “ทำไมท่านย่าถึงด่าคนตามอำเภอใจ นิสัยนี้ไม่ดีเลยนะขอรับ"

        นางหลิวสีหน้าไม่ดีนัก นางไม่ชอบหลานชายคนนี้เท่าไร “ข้าเห็นหลี่ชิงหลิงบิดมือชิงฝูเต็มตา” นางยังไม่แก่จนตาลายนะ

        หลี่ชิงเฟิงกางมือออก รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง "แล้วทำไมท่านย่าไม่ถามพี่ข้าว่า ทำไมถึงบิดมือหลี่ชิงฝู” เขาตอบโดยไม่รีรอ "พี่สาวข้าเป็๲คนที่ใจดีที่สุดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่ชิงฝูวอนหาเ๱ื่๵๹จะตบข้า ท่านพี่ก็คงไม่ออกโรงห้ามหรอก”