เช้าวันใหม่ อากาศในหมู่บ้านสดชื่นกว่าทุกครั้ง แสงแดดอุ่นอาบผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องเล็ก ๆ ของทัคคุง กลิ่นหอมของข้าวต้มที่กำลังเดือดปุด ๆ ลอยอบอวลอยู่ในครัว

“ทัคคุง~ ตื่นเถอะค่ะ”

เสียงหวานสดใสดังขึ้นพร้อมกับแรงสะกิดเบา ๆ ที่ไหล่ ทัคคุงลืมตาขึ้นช้า ๆ ก็เห็นใบหน้าของมาเรียก้มลงมาใกล้ ๆ แววตากลมโตระยิบระยับเหมือนเด็กที่ได้ของขวัญใหม่ รอยยิ้มสดใสจนเกินจริง

เขาขยี้ตาเล็กน้อย 

“มาเรีย…วันนี้ดูอารมณ์ดีจังเลยนะ”

เธอหัวเราะคิก ใบหน้าแดงระเรื่อ 

“ก็คนรัหของมาเรียกำลังจะได้กินอาหารฝีมือมาเรียเองนี่คะ ไม่ให้ดีใจได้ยังไง~”

ทัคคุงพยายามไม่คิดมาก แต่ลึก ๆ ก็อดรู้สึกแปลกไม่ได้ ปกติมาเรียจะยิ้มอ่อนโยน ไม่ได้สดใสซ่านขนาดนี้ มันเหมือนเธอปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมาแล้ว และนั่นทำให้เขาหัวใจเต้นแรงจนสับสน

บนโต๊ะไม้เล็ก ๆ มีข้าวต้มร้อน ๆ วางเรียงอยู่พร้อมถ้วยเล็กที่ตกแต่งอย่างใส่ใจ ทัคคุงนั่งลงตรงข้าม หญิงสาวรีบตักให้ ใบหน้าสวยเปื้อนยิ้มตลอดเวลา

“อืม…อร่อยมากเลย มาเรีย”

“จริงเหรอคะ? ดีจัง มาเรียตั้งใจทำให้ทัคคุงที่สุดเลย”

เธอพูดพลางยันคางกับมือ มองเขาด้วยสายตาอ่อนหวานยิ่งกว่าทุกครั้ง ทัคคุงเผลอก้มหน้าหนีเพราะใจสั่น แต่พอแอบมองกลับมาอีกที ก็เห็นมาเรียหัวเราะเบา ๆ เหมือนรู้ทัน

หลังอาหาร ทั้งคู่เดินเล่นรอบหมู่บ้านด้วยกัน มือเล็กของมาเรียสอดเข้ามาเกาะแขนทัคคุงแน่นกว่าเดิมกว่าปกติ ทุกก้าวของเธอดูเบาสบายราวกับปลิวไปกับสายลม เธอชวนเขาคุยเ๱ื่๵๹เล็กน้อย ทั้งเ๱ื่๵๹เด็ก ๆ ในสถานเลี้ยงกำพร้า เ๱ื่๵๹ร้านขายขนมที่เพิ่งเปิดใหม่ หรือแม้แต่ท้องฟ้าที่วันนี้ใสเป็๲พิเศษ

ทุกคำพูดเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ไม่เหมือนมาเรียที่ทัคคุงคุ้นเคยในยามที่เธอต้องทนแบกภาระ แต่เขาก็เลือกที่จะปล่อยให้บรรยากาศอบอุ่นนี้โอบกอดหัวใจเขาเอาไว้

กระทั่งตกเย็น ทั้งคู่กลับมานั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างลำธาร เงาสะท้อนของแสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดลงบนผิวน้ำเป็๲ประกาย มาเรียวางศีรษะลงบนไหล่ของทัคคุงอย่างแ๶่๥เบา

“ทัคคุง…” 

เสียงเธอเบาและสั่นเล็กน้อย

 “ขอบคุณนะคะ ที่อยู่กับมาเรียเสมอ”

เขายิ้มอ่อน วางมือลงบนมือเล็กที่วางบนตัก

 “เธอต่างหากล่ะ มาเรีย ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ”

มาเรียหลับตา ยิ้มละมุน แต่ในใจกลับแอบเจ็บ เธอรู้ว่าเขาไม่มีวันรู้ความจริงที่เธอได้สูญเสียสิ่งสำคัญไป แต่ก็เลือกจะไม่บอก ปิดมันไว้ข้างใน ยอมเก็บเป็๲ความลับ…เพราะไม่อยากให้รอยยิ้มอบอุ่นของเขาหายไป

ลมเย็นพัดแ๶่๥ผ่าน เสียงน้ำไหลเบา ๆ เคล้าไปกับเสียงหัวใจที่เต้นพร้อมกัน ทั้งคู่ไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้ความเงียบสงบโรแมนติกในยามเย็นเป็๲คำตอบแทนทุกสิ่ง

รอยยิ้มสดใสผิดปกติของมาเรียยังคงอยู่บนใบหน้า และทัคคุงก็กุมมือเธอแน่นยิ่งขึ้น เหมือนจะบอกว่าไม่ว่าจะเป็๲ยังไง เขาก็จะอยู่กับเธอเสมอ