"ลุง..." น้ำเสียงของถังถังที่ดังมาจากปลายสายฟังดูหดหู่ "ตอนนี้ลุงว่างอยู่หรือเปล่า?"

        หยางเฉินตกตะลึงไปในทันที

        "เธอเป็๲อะไรหรือเปล่า”

        "หนูอยู่สามแยกย่านธุรกิจลุงมาหาหนูได้ไหม"ถังถังกล่าว

        "นี่เธอหนีออกจากบ้านอีกแล้วเหรอ?"

        "ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะลุง... ตอนนี้หนูหนาวมากไม่มีเงินติดตัวเลย รีบมาหาหนูเร็ว"

        "หนีออกจากบ้านมาหลายครั้งทำไมถึงยังลืมหยิบเงินออกมาอีก และกระทั่งโทรหาฉัน ทำไมเธอไม่เลือกโทรหาหยวนเย่!" หยางเฉินกล่าวอย่างเดือดดาล

        ถังถังกล่าวเสียงอ่อยว่า "หนู... หนูเพิ่งทะเลาะกับพี่หยวนเย่มา ก็เลย..."

        หยางเฉินรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันทีเด็กคนนี้ยิ่งโตยิ่งสร้างปัญหา!

        ด้วยความสิ้นคิดหยางเฉินขับรถออกไปสถานที่ดังกล่าวโดยทันที

        ในยามค่ำคืนไฟแสงระยิบระยับประดับเต็มถนนที่คึกคักเต็มไปด้วยชีวิตชีวาหยางเฉินเห็นถังถังกำลังนั่งรอเขาอยู่ที่ม้านั่งริมถนน แม้ว่าสวมใส่ชุดกันหนาวแต่อากาศในค่ำคืนนี้ก็ยังหนาวจัดอยู่ดี

        เมื่อเห็นปลายจมูกของถังถังกลายเป็๞สีแดงหยางเฉินก็แตะมือไปที่หน้าผากของเธอพร้อมกล่าวว่า

        "เธอนี่จริงๆ เลยนะ เป็๲เพราะฉันอบรมเธอมาไม่ดีเอง นี่ไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนี้แล้ว มันจะทำให้คุณแม่ของเธอเป็๲ห่วง"

        ถังถังกัดริมฝีปากกล่าวว่า "ไว้สั่งสอนที่หลังได้มั้ยลุงตอนนี้หนูหิวมาก หน้าอกแบนจนจะเหมือนหลังอยู่แล้ว ช่วยพาหนูไปกินข้าวก่อนได้มั้ยคะ"

        "ฉันคิดว่าฉันไม่ได้เป็๲ลุงแล้วล่ะฉันเหมือนเป็๲พ่อของเธอมากกว่า"หยางเฉินกล่าว

        "ฮี่ ฮี่ ถ้างั้นก็ดีเลยสิเราจะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน"ถังถังยิ้มอย่างสนุกสนาน

        หยางเฉินไม่อาจทำอย่างไรได้ สายตาของเขามองหาร้านอาหารรอบๆ บริเวณนั้น ก่อนจะสะดุดเข้ากับร้านเกี๊ยวซ่าแห่งหนึ่ง แล้วจึงพาถังถังเข้าไปเลือกที่นั่งภายในร้าน หลังจากนั่งลงสั่งอาหารแล้วเกี๊ยวซ่าร้อนๆ หอมฉุยก็มาเสิร์ฟลงที่โต๊ะถังถังเห็นดังนั้นก็คว้าเกี๊ยวเข้าปากอย่างรวดเร็ว จนหยางเฉินเลิกคิ้วกล่าวว่า

        "ไม่ร้อนหรือไง?"

        ถังถังเคี้ยวเกี้ยวอ้าปากพลุกพล่านพลางกล่าวว่า"กินเกี๊ยวก็ต้องกินตอนร้อนสิลุงถึงจะอร่อย"

        หยางเฉินไม่ได้กวนเวลากินของเด็กน้อยคนนี้อีกดูลักษณะแล้วเธอคงไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน รอจนกระทั่งถังถังกินเกี๊ยวจนหมดจานหยางเฉินค่อยถามขึ้นว่า

        "บอกฉันได้หรือยังทำไมถึงหนีออกจากบ้าน?"

        ถังถังกะพริบตากล่าวอย่างไม่พอใจว่า

        "ลุงไม่รู้หรือไง? อยู่ดีๆ คุณพ่อก็มาหาคุณแม่ทั้งยังบอกว่าคุณแม่ยั่วผู้ชายไปทั่ว จากนั้นทั้งคู่ก็เปิดฉากทะเลาะกัน..."

        หยางเฉินรู้ว่าพ่อของถังถังคือฟางจงผิงแต่ไม่นึกว่าฟางจงผิงจะมีด้านนี้ด้วยหยางเฉินอยากพบกับชายที่ทำให้ฟางจงผิงจู่ๆ ก็กลายเป็๲แบบนี้เสียจริง

        "แล้วเ๹ื่๪๫นี้เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ?"หยางเฉินถาม

        ถังถังหัวเราะในลำคอ "มันต้องเกี่ยวข้องอยู่แล้ว หนูกับแม่อยู่บ้านเดียวกัน เมื่อแม่อารมณ์ไม่ดีหนูแหย่เล่นนิดหน่อยก็กล่าวหาว่าหนูชอบพูดไร้สาระเหมือนพ่อ..."

        หยางเฉินเลิกคิ้วกล่าวว่า "แม่กำลังอารมณ์เสียแล้วเธอจะไม่อดทนหน่อยหรือไง"

        "หนูทนมาตลอด แต่ตอนนี้หนูทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ถ้าให้โทรหาพี่หยวนเย่สู้โทรหาป้าหยางจะดีกว่า ฉันโทรหาเพราะอยากให้ช่วยแท้ๆ แต่พี่หยวนเย่ดันเข้าข้างแม่ซะได้..." ถังถังกล่าวอย่างแง่งอน

        หยางเฉินรู้สึกขบขันอยู่ภายในหยวนเย่นี่เข้าใจเข้าหาแม่ยายจริงๆ

        "ดังนั้นเธอเลยหนีออกจากบ้าน?" หยางเฉินหัวเราะ

        "อ่า... หนูไม่อยากเจอแม่อีกไม่อยากสนใจพี่หยวนเย่แล้วด้วย พวกเขารวมหัวกันรังแกหนู" ถังถังกล่าว๞ั๶๞์ตาเริ่มชื้นขึ้นเล็กน้อย

        หยางเฉินไม่รู้จะช่วยเ๱ื่๵๹นี้ยังไงหลังจากจ่ายเงินค่าอาหารที่หน้าเคาน์เตอร์แล้ว เขาก็พาถังถังเดินเล่นไปตามถนน เมื่อเดินมาถึงสวนสาธารณะเล็กๆ แห่งหนึ่งถังถังก็หยุดเดิน แล้วพูดขึ้นว่า

        "คุณลุง พวกเราไปนั่งตรงนั้นกันดีกว่า"

        "เหนื่อยแล้วหรือไง?" หยางเฉินถาม

        "ไม่ หนูแค่อยากจะนั่งที่นี่"

        หยางเฉินมองเวลาตอนนี้เป็๞เวลาสองทุ่มแล้ว จะกลับบ้านก็ดูจะเร็วไปดังนั้นจึงเดินเข้าไปในสวนสาธารณะ และหาที่นั่งเหมาะๆ นั่ง ถังถังเอนกายพิงหยางเฉินเนื่องจากอุณหภูมิในยามค่ำคืนค่อนข้างหนาวเย็น ชายหนุ่มเหลือบมองเด็กสาวก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจึงถอดเสื้อโค้ต พยายามใส่ให้เธอ

        ถังถังปฏิเสธในทันที "เดี๋ยวลุงจะหนาวเอานะคะ"

        "ฉันไม่เป็๲อะไรหรอก" หยางเฉินพูดความจริง

        "ทำไมลุงถึงไม่หนาวล่ะ?" ถังถังไม่เชื่อเธอผลักเสื้อโค้ตกลับคืนไป และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "หนูจะไม่ยอมให้ลุงหนาวอยู่คนเดียวหรอกนะ”

        หยางเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเปิดเสื้อโค้ต แบ่งคลุมให้ถังถังครึ่งหนึ่ง เด็กสาวซบไหล่ชายหนุ่มอย่างสบายๆ

        "อากาศหนาวขนาดนี้อย่าหลับเด็ดขาด"

        "ไม่ได้หลับสักหน่อยหนูกำลังดูดาวอยู่"ถังถังเบ้ปาก

        หยางเฉินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แม้จะมีดาวอยู่เล็กน้อย และสามารถเห็นได้เพียงเลือนราง แต่มันก็กระจายอยู่ทั่วทั้งเมือง

        "เวลาที่โรแมนติกแบบนี้เธออย่าเสียเวลากับคนแก่อย่างฉันเลย ไปหาหยวนเย่ของเธอจะดีกว่า” หยางเฉินพูดติดตลก

        ถังถังย่นจมูกกล่าวว่า "ฉันเป็๲คนรักของลุงต่างหาก!"

        หยางเฉินหัวเราะอย่างเงียบงัน

        "ลุงหนูเคยมาที่นี่กับแม่ตอนเด็กๆ ตอนนั้นแม่ยังไม่ยุ่งมากเหมือนตอนนี้ พวกเราเลยชอบมาเดินเล่นที่นี่อยู่บ่อยๆ" ถังถังกล่าวเสียงเบา

        หยางเฉินนิ่งในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมถังถังถึงอยากมานั่งที่นี่

        "ถึงว่าฉันเกือบจะส่งเธอกลับบ้านอยู่แล้วเชียว" หยางเฉินกล่าว

        "อย่าส่งหนูกลับนะคืนนี้หนูขอไปนอนบ้านลุงได้มั้ย หนูไม่อยากกลับบ้าน" ถังถังขอร้อง

        หยางเฉินถอนหายใจออกมา จากนั้นแหงนหน้ามองท้องฟ้าก่อนกล่าวว่า

        "รู้มั้ยทุกครั้งที่ฉันมองท้องฟ้าฉันจะนึกถึงอะไร?"

        "อะไรเหรอคะ"

        "ฉันนึกถึงคำว่า ''มหัศจรรย์'' " หยางเฉินพูดต่อโดยที่สายตายังไม่ละจากท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ "ในจักรวาลขนาดใหญ่มีหมู่ดาวมากมายและมนุษย์เราก็ถือกำเนิดขึ้นในดวงดาวที่เรียกว่า ''โลก'' โลกของเราใบนี้เป็๞เพียงฝุ่นละอองเล็กๆ ที่ล่องลอยอยู่ในเอกภพเท่านั้น แต่เรากลับมาพบกันหลายคนกลายเป็๞สามีภรรยากัน บางคนเป็๞ครูและนักเรียน ทั้งเพื่อนพี่น้อง... ทุกคนต่างถูกโชคชะตานำพาให้มาพบกันแม่ของเธอให้กำเนิดเธอมา และนั่นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เธอไม่คิดว่ามันมหัศจรรย์หรือไง? เทียบกับโอกาสที่เธอได้เจอกับแม่แล้วเ๹ื่๪๫ของเธอดูเหมือนเป็๞เ๹ื่๪๫เล็กน้อยเลยว่ามั้ย?"

        ถังถังนิ่งเงียบเป็๲เวลานาน ในขณะนี้ใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยความละอายใจ

        "หนูเข้าใจแล้วค่ะ... ลุงช่วยไปส่งหนูกลับบ้านหน่อยได้มั้ย?..."

        หยางเฉินลูบศีรษะของถังถังอย่างเอ็นดูพลางกล่าวว่า

        "เร็วเข้าเถอะป่านนี้คุณแม่ของเธอคงจะร้อนใจแย่แล้ว"

        "ค่ะ!"

        ขณะที่ทั้งสองกำลังจะลุกขึ้นหน้าทางเข้าสวนสาธารณะก็ปรากฏเงาร่างที่ดูร้อนรนของใครบางคน เป็๞หญิงสาวผู้หนึ่งที่มีเรือนผมสีราตรียาวสลวย สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีน้ำตาล รองเท้าแฟชั่นที่ทำด้วยหนังแกะ กำลังเดินมาตรงหน้าของทั้งสอง ใบหน้ารูปไข่ละเอียดอ่อนที่คุ้นเคยเมื่อสองวันก่อนประทับในจิตใจของหยางเฉินเธอคือ ถังหว่าน นั่นเอง!

        ใบหน้าของถังหว่านในยามนี้เต็มไปด้วยความวิตกกังวลเธอไม่คิดว่าจะเจอกับหยางเฉินที่นี่ ดังนั้นจึงเกิดความรู้สึกประหลาดใจในเวลาเดียวกัน

        ถังถังที่ยังอยู่สวมเสื้อคลุมร่วมกับหยางเฉินเห็นถังหว่านปรากฏตัวอย่างฉับพลันก็ตกตะลึงไปในทันที จากนั้นยิ้มเจื่อนพลางกล่าวว่า

        "แม่... แม่มาที่นี่ได้ยังไง..."

        หยางเฉินคิดว่านี่อาจทำให้เกิดเ๹ื่๪๫เข้าใจผิดจึงตั้งใจจะกล่าวดักทางไว้ก่อนแต่เสียงอันโกรธเกรี้ยวของถังหว่านกลับดังขัดขึ้นเสียก่อน!

        "ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่" ถังหว่านเห็นถังถังอยู่กับหยางเฉิน มิหนำซ้ำยังสวมใส่เสื้อโค้ตร่วมกันอย่างโรแมนติกจึงคิดไปว่าหยางเฉินตีท้ายครัวเธอเสียแล้ว ส่งผลให้สัญชาตญาณความเป็๲แม่ของเธอจึงพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในทันที!

        คนคนนี้จงใจปกปิดตัวตนเพื่อเข้าหาลูกสาวเธออย่างนั้นหรือ?

        ถังถังได้ยินดังนั้นก็ถามอย่างงุนงงว่า "ลุงรู้จักกับแม่ด้วยเหรอคะ...?"

        โดยไม่รอให้หยางเฉินได้ตอบคำถามของเด็กสาว ถังหว่านพูดแทรกขึ้นทันทีว่า

        "ทำไมไปใกล้เขาขนาดนั้นเธอหนีออกจากบ้านโดยไม่บอกกล่าวสักคำ แล้วยังมาอยู่กับผู้ชายอีก??"

        ถังถังนิ่งอึ้งไปในทันทีทั้งยังไม่รู้ว่าจะต้องตอบเช่นไร

        "ถังหว่านนี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณคิดนะครับ"หยางเฉินรู้ว่าถังหว่านเข้าใจเขาผิด

        "แล้วเ๹ื่๪๫มันเป็๞ยังไงกันแน่? หยางเฉิน... ลูกสาวของฉันยังอยู่แค่มัธยมปลายเองนะ! แต่คุณกลับ... ฉันผิดหวังในตัวคุณจริงๆ..."

        ในจิตใจของถังหว่านเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันโกรธแค้นเธอคว้าแขนของถังถังอย่างแรงพร้อมขว้างเสื้อโค้ตของหยางเฉินลงกับพื้น

        "กลับบ้านกับแม่เดี๋ยวนี้เลยนะเธอโดนกักบริเวณเป็๞เวลาสามเดือน"

        ถังหว่านผู้โกรธแค้นและโศกเศร้าพาถังถังจากไปในทันทีทิ้งหยางเฉินให้ยืนนิ่งเป็๲เวลานาน ก่อนจะหยิบเสื้อโค้ตขึ้นมาจากพื้นพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่วันนี้ช่างเป็๲วันที่โชคร้ายสำหรับชายหนุ่ม หยางเฉินไม่คิดว่าแม่ของถังถังจะกลายเป็๲ถังหว่านไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้เจอกับถังหว่านที่โรงเรียนของหลี่จิงจิง

        หยางเฉินฝืนยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้เ๹ื่๪๫นี้อยู่เหนือการควบคุมของเขา ถึงแม้ถังหว่านจะมีบุคลิกที่อ่อนหวานสง่างามในเวลาปกติแต่เมื่อถึงเวลาต้องปกป้องลูก บุคลิกของเธอก็เปลี่ยนไปเช่นเดียวกับแม่คนอื่นทั่วไป

        ในโลกใบนี้นอกจากเพศชายกับเพศหญิงแล้วยังมีเพศแม่อีกหนึ่ง

        อย่างไรก็ตาม หยางเฉินไม่ได้อยากอธิบายเ๹ื่๪๫ราวให้ถังหว่านในตอนนี้ไว้รอให้อารมณ์ของเธอสงบลงเสียก่อนหรือบางทีเธออาจตรัสรู้และแยกแยะข้อจริงเท็จได้ด้วยตนเอง

        หยางเฉินเดินเล่นคนเดียวในสวนสาธารณะอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะสวมเสื้อโค้ต ขับรถกลับบ้านนอน