เต้าหลิงจ้องไปที่เฉียนจิ่งพลางยิ้มออกมา “ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกัน เพราะเหตุใดฝีปากของเ้าจึงเก่งกาจเช่นนี้ มีวิชาอะไรดีก็แสดงออกมาซะ”
ถึงแม้ว่าเฉียนจิ่งจะอยู่ในครึ่งก้าวขั้นสถิติญญา แต่เขาก็ยังไม่ได้อยู่ในขั้นสถิติญญา ซึ่งความต่างของขั้นพลังนั้นต่างกันมากนัก เต้าหลิงได้ทลายขีดจำกัดความแข็งแกร่งของร่างกายไปแล้ว พลังการต่อสู้ของเขาได้เปลี่ยนไปจนหมด เขาหาได้เกรงกลัวคนที่อยู่ในครึ่งก้าวขั้นสถิติญญาไม่
ได้ยินดังนั้น สีหน้าเฉียนจิ่งก็พลันเขียวปั้ดขึ้นในทันที หมัดทั้งสองกำแน่นพลางแผดเสียงคำรามด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว “เ้าขยะ เ้ามันรนหาที่ตายนัก ข้าจะสนองให้เอง ไอ้บัดซบ!”
กล่าวจบก็พลันเกิดเสียงดังสนั่นขึ้น คลื่นพลังที่ยิ่งใหญ่ะเิออกมา แสงสีน้ำเงินโอบล้อมไปทั่วร่างของเขา ทำเอามวลอากาศสั่นไหว
แสงสว่างที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของเขาคือพลังพิเศษอย่างหนึ่ง แต่ละเส้นสายอุดมไปด้วยคลื่นพลังที่แข็งแกร่ง นี่ก็คือพลังขั้นสถิติญญาที่ทำให้พลังทั่วร่างเกิดการเปลี่ยนแปลง
เมื่อเปลี่ยนแปลงสำเร็จก็จะสามารถใช้พลังฟ้าดินมาสังหารศัตรูได้ เมื่อถึงตอนนั้น พลังการต่อสู้ก็จะน่ากลัวมากยิ่งขึ้น!
ร่างกายของเ้าแข็งแกร่งแล้วอย่างไร? เช่นนั้นข้าก็จะใช้พลังฟ้าดินฆ่าเ้าซะ!
เฉียนจิ่งพุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็ว ในขณะเดียวกันฝ่ามือก็ถูกปกคลุมด้วยแสงสีน้ำเงิน ภายในอุดมไปด้วยพลังงานที่น่าสะพรึง เขาโจมตีเข้าใส่อกของเต้าหลิง
เต้าหลิงแค่นเสียงในลำคออย่างเยือกเย็น ฝ่าเท้ากระทืบลงพื้นพลางพุ่งทะลวงขึ้นมากลางอากาศ กำปั้นกลายเป็สีทองราวกับทองคำ
ตูม!
มวลอากาศพลันฉีกขาด ฝ่ามือและหมัดประสานเข้าด้วยกัน คลื่นพลังขนาดใหญ่กระจายออกมาเป็วงกว้าง
เต้าหลิงแผดเสียงคำรามลั่น ผมสีน้ำเงินของเขาปลิวไสว ทั่วร่างะเิพลังที่ดุร้ายออกมาราวกับเตาที่กำลังแผดเผา ทั้งกล้ามเนื้อทุกมัดก็ะเิเสียงดังออกมา กระดูกทั่วร่างส่งเสียงกรอบแกรบ!
ร่างของเต้าหลิงได้เปลี่ยนไปเป็เครื่องจักรสังหาร เขาพุ่งเข้าไปต่อสู้ระยะประชิด หมัดที่บ้าคลั่งซัดเข้าใส่ร่างของเฉียนจิ่ง แต่ละการโจมตีอัดแน่นไปด้วยพลังอานุภาพที่แข็งแกร่ง!
เืลมไหลเวียนภายในร่างของเต้าหลิง พลังสีทองพลันเดือดพล่านขึ้น ในระหว่างการต่อสู้ เขาััได้ว่าพลังของเขากำลังเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!
ั้แ่ที่เต้าหลิงแข็งแกร่งขึ้น เขาก็ยังไม่เคยได้ต่อสู้แบบจริงจังเลยสักครั้ง เช่นนั้นก็ใช้การต่อสู้ครั้งนี้เป็การขัดเกลาร่างกายเลยก็แล้วกัน!
ยิ่งเฉียนจิ่งโจมตีก็ยิ่งรู้สึกใมากยิ่งขึ้น เขารู้สึกเหมือนกับว่าตนกำลังโจมตีใส่หินั์ที่ไม่อาจทำให้สะดุ้งะเืได้แม้แต่น้อย
อีกทั้งความเร็วของเต้าหลิงยังเพิ่มสูงขึ้น กระบวนท่าก็ยิ่งเฉียบคมขึ้นทุกครั้ง ในตอนนั้นเฉียนจิ่งรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็ดั่งหินลับมีดให้กับเต้าหลิง
‘บัดซบ ทำไมข้าถึงคิดอะไรเหลวไหลเช่นนี้ ข้าจะฆ่าไอ้ขยะนี่ให้ได้!’ ใบหน้าของเฉียนจิ่งเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต แค่ขยะไร้ค่ายังจัดการไม่ได้ หากใครรู้เข้าคงจะถูกหัวเราะเยาะจนฟันร่วงเป็แน่
เฉียนจิ่งกดฝ่ามือลงไป ปรากฏประกายแสงบาดตาราวกับกระบี่เทพก็มิปาน พลังที่หนาวเย็นะเิออกมา
“สะท้านภูผา!” เฉียนจิ่งะเิเสียงคำรามออกมา ที่กลางฝ่ามือมีพลังปะทุออก ให้ความรู้สึกหนักแน่นประดุจขุนเขา ก่อนที่เขาจะใช้ฝ่ามือนั่นโจมตีออกไป
สะท้านภูผา เป็วิทยายุทธ์ระดับสูง เมื่อฝึกฝนจนสมบูรณ์ ก็จะสามารถทำใหู้เาขนาดใหญ่สั่นะเืได้ อานุภาพของมันแข็งแกร่งเป็อย่างมาก!
ฝ่ามือพุ่งเข้ามาหมายปลิดชีพ เต้าหลิงหรี่ตามอง นี่เป็วิทยายุทธ์ระดับสูง เขาััได้ถึงพลังปราณของเฉียนจิ่งที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งนั่นเป็พลังอานุภาพของวิทยายุทธ์นี้
ทว่าสำหรับเต้าหลิงแล้ว ความแข็งแกร่งเท่านี้ก็ยังไม่เพียงพอ
เขากระชับฝ่ามือแน่น พลังสีทองที่ไหลเวียนอยู่ในร่างะเิออกมาก่อนที่จะรวบรวมไปอยู่ที่ฝ่ามือ เืลมทั่วร่างเดือดขึ้นพลันไหลโคจรไปมาอย่างรวดเร็ว
ทั่วทั้งฝ่ามือของเขากลายเป็แสงสีทองอร่ามราวกับทองคำ เขาได้ใช้ฝ่ามือนั้นซัดสวนกลับไป!
สองฝ่ามือปะทะกันกลางอากาศ เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งฟ้าดิน อากาศะเิพลิกกระจายออกไปทั่วทิศ กำแพงที่อยู่ด้านข้างต่างก็สั่นไหว
เฉียนจิ่งเหยียดฝีเท้าถอยหลังออกไปเจ็ดแปดก้าวจึงจะทรงตัวได้ เขารู้สึกราวกับว่าฝ่ามือใกล้จะะเิออก เืสีแดงสดไหลออกมาตรงง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้
เืลมทั่วร่างของเต้าหลิงกระเพื่อมเป็จังหวะ เขาััได้ว่าเืลมที่อยู่ภายในร่างกำลังสั่นไหว ฝีเท้ากระทืบลงพื้น ทั่วทั้งร่างปลดปล่อยแสงสีทองสว่างออกมา ภายใต้การขับเคลื่อนของวิชาสยบฟ้า เืลมที่บ้าคลั่งก็ได้ถูกสยบลง ซึ่งในครั้งนี้เขารู้สึกว่าตนควบคุมพลังได้ไหลลื่นขึ้นกว่าแต่ก่อน
“ครึ่งก้าวขั้นสถิติญญา!” ร่างของเฉียนจิ่งสั่นสะท้าน ไอ้ขยะนี่ทะลวงเข้าสู่ครึ่งก้าวขั้นสถิติญญาแล้วอย่างนั้นหรือ การที่ตนไปมีเื่กับเต้าหลิงในตอนนี้ช่างรนหาที่ตายเสียจริง
สีหน้าเฉียนจิ่งไม่สู้ดีนัก ตอนนี้คงต้องใช้ไพ่ตายสุดท้ายแล้ว ไม่คิดเลยว่าเขาจะรับมือกับเต้าหลิงไม่ไหว เ้านี่มันมาจากที่ใดกัน? ทำไมรับมือกับวิทยายุทธ์ที่แข็งแกร่งของเขาได้!
เมื่อคิดได้ถึงตรงนั้น เฉียนจิ่งก็แสยะยิ้มออกมา ภายในมือปรากฏกระบี่ยาวสีน้ำเงินเล่มหนึ่ง แสงสีน้ำเงินสว่างประกายออกมาเป็เส้นๆ ไอเย็นปกคลุมไปทั่วเล่มกระบี่
“เ้าหนู พลังของเ้าแข็งแกร่งมาก ทว่าอย่างไรเ้าก็ต้องถูกข้าฆ่าตายอยู่ดี!” เฉียนจิ่งยิ้มเยาะ นี่คืออาวุธิญญาชั้นยอด มันสามารถใช้กำจัดเต้าหลิงได้อย่างสบายๆ
“เป็คนก็อย่าโอหังให้มากนัก ไม่เช่นนั้นจะตายโดยไม่รู้ตัว” เต้าหลิงยักไหล่พลางกล่าวออกมาเรียบๆ
ใบหน้าของเฉียนจิ่งบังเกิดเพลิงโทสะขึ้น นี่มันไม่รู้หรือว่าตนเป็ใคร? เขาเป็ถึงหลานชายของผู้นำตระกูลเฉียนเชียวนะ มันกินยาผิดขนาดหรืออย่างไร เหตุใดจึงกล้าพูดกับเขาเช่นนี้?
“ไปตายซะ!” เฉียนจิ่งะเิเสียงดังลั่นด้วยความเดือดดาล ปราณที่ไหลเวียนในร่างแล่นตรงสู่อาวุธิญญาชั้นยอดอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นกระบี่ที่อยู่ภายในมือก็พลันแข็งแกร่งขึ้นมา แสงกระบี่สว่างจ้าะเิออกมาเป็เส้นๆ
“ตาย!” เฉียนจิ่งใช้สองมือกระชับกระบี่แน่น ก่อนที่จะฟันออกไป แสงกระบี่สีน้ำเงินแหวกทะลวงฝ่าอากาศออกไปอย่างแรง!
“อาวุธิญญา!” เต้าหลิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบออกด้านข้าง ทันใดนั้นปราณกระบี่ที่น่ากลัวก็พุ่งตรงไปยังกำแพงที่อยู่ด้านหลังจนแตกออกราวกับเต้าหู้
นี่คืออาวุธที่น่ากลัวมาก ถึงแม้ว่าอาวุธิญญาจะเป็ของล้ำค่าระดับต่ำที่สุด ทว่าพลังการโจมตีของมันก็ใช่ว่าจะอ่อนแอ ในโลกใบนี้มีอาวุธล้ำค่าที่น่ากลัวอยู่ แต่ละชิ้นล้วนแล้วแต่สามารถทะลวงูเาั์ได้!
หลังจากที่หลบการโจมตีไปหลายครั้ง เต้าหลิงก็สังเกตเห็นว่าลมหายใจของเฉียนจิ่งเริ่มถี่ขึ้นด้วยความเหนื่อย เขาแสยะยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “เ้ามีอาวุธิญญา แต่ทำได้เพียงเท่านี้เองหรือ?”
เฉียนจิ่งโกรธมาก เส้นเืทั่วร่างปูดโปนราวกับจะะเิออก เขาฟันกระบี่ิญญาออกไปราวกับคนเสียสติ
“อาวุธิญญานี่ไม่ธรรมดาเลย ทว่ามันได้กลายมาเป็ของข้าแล้ว” เต้าหลิงแค่นเสียงต่ำในลำคออย่างเยือกเย็น ก่อนที่จะพุ่งทะยานออกไป
“ชิ๊ง!” คมกระบี่ิญญาเหวี่ยงตรงไปยังคอของเต้าหลิง ไอเย็นแผ่ซ่านออกมา อากาศทั่วร่างะเิออกไปทั่วทั้งสี่ทิศ
ศีรษะของเต้าหลิงอยู่ด้านข้างห่างกระบี่ิญญาออกมาเพียงคืบ หากถูกโจมตีเมื่อครู่ ป่านนี้หัวคงกลิ้งตกลงไปอยู่ที่พื้นแล้ว
ความเร็วของเต้าหลิงเพิ่มขึ้นอีกขั้น ร่างของเขาตกลงมาที่พื้น หลังจากที่หลบการโจมตีนั้น เขาก็่ชิงจังหวะหนึ่งใช้ฝ่ามือจับเข้าที่แขนของเฉียนจิ่ง แล้วเหวี่ยงร่างของอีกฝ่ายลงไปที่พื้นเต็มแรง
เฉียนจิ่งส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา เขารู้สึกเหมือนกับว่าแขนทั้งแขนถูกดึงออกไป เหงื่อเย็นไหลออกมาทั่วร่าง กระบี่ล้ำค่าหลุดร่วงออกจากมือ
“ฮึ!” เต้าหลิงส่งเสียงเย็น ฝีเท้าของเขาพุ่งทะยานออกไปประดุจกระบี่แหลมคมพุ่งออกจากฝัก แรงกดดันบีบมวลอากาศให้ะเิออก กลางอากาศปรากฏร่างเงารางๆ ก่อนที่เขาจะถีบเข้าที่ท้องของเฉียนจิ่งอย่างแรง
“อั่ก!” เฉียนจิ่งสำรอกเืออกมากองใหญ่ ร่างที่สั่นเทาปลิวออกไป ก่อนจะตกลงบนพื้นแล้วกลิ้งคลุกฝุ่นไปอีกสองสามตลบ เขารู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายของเขาใกล้จะะเิออกเต็มทน
ไอพลังร้อนผ่าวของเต้าหลิงเดือดพล่านขึ้น เขาก้าวเท้าตรงไปหาเฉียนจิ่ง หมายจะเตะเข้าที่หลังของอีกฝ่ายอีกครั้ง
“บัดซบ! หยุดเดี๋ยวนี้!” ทันใดนั้นก็ปรากฏเสียงคำรามเดือดดาลขึ้นพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเขียวปั้ด เขาไม่คิดเลยว่าที่เมืองเล็กๆ นี้จะมียอดฝีมือโผล่ออกมา แม้แต่เฉียนจิ่งก็ไม่ใช่คู่มือ จะปล่อยคนแบบนี้เอาไว้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!
“ท่านพี่ รีบฆ่ามันเร็ว!” สีหน้าของเฉียนจิ่งเต็มไปด้วยความดีใจพลางแผดเสียงคำราม “รีบฆ่าไอ้เดรัจฉานนี่ซะ!”
“จนถึงขนาดนี้แล้วยังโอหังอยู่อีก!” เต้าหลิงแสยะยิ้ม พลางใช้เท้าถีบเข้าที่หลังของเฉียนจิ่ง กระดูกของเขาแตกร้าวเหมือนกับสุนัขที่ตายแล้วถูกเตะปลิวออกไปไม่มีผิด
“บัดซบ เ้ารนหาที่ตายนัก!” เฉียนหลงตั้งใจจะเข้าไปสั่งสอนเต้าหลิงเสียหน่อย ทว่าเมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้นนั้น ั์ตาทั้งสองของเขาก็ะเิแสงสังหารออกมา มันกล้าเมินเฉยกับคำพูดของข้าอย่างนั้นหรือ!
“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!” เฉียนหลงคำรามลั่น คลื่นพลังมหาศาลพรั่งพรูออกมาภายในร่าง ทำเอาทั่วทั้งฟ้าดินสั่นะเื ราวกับจะบดทำลายทุกสรรพสิ่ง
คลื่นพลังที่น่ากลัวนี้คล้ายกับคลื่นลูกใหญ่ แรงกดดันที่หนักหน่วงได้กดทับเข้าที่ร่างของเต้าหลิง มวลอากาศบิดเบี้ยวจนเปลี่ยนรูป!
เต้าหลิงััได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่โหมกระหน่ำเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออก เขาใช้สายตาคมกริบมองไปที่เฉียนหลง ภายในใจเริ่มรู้สึกเป็กังวลขึ้นมา พลังในขั้นสถิติญญาแข็งแกร่งยิ่งนัก มันสามารถใช้พลังฟ้าดินมาสังหารศัตรูได้
“เต้าหลิง เ้าไม่ใช่ว่าเก่งมากนักหรือ สู้สิ!” เฉียนหลินกล่าวด้วยใบหน้าอำมหิตพลางแผดเสียงออกมา “พี่หลงฆ่ามันซะ ฆ่าไอ้เดรัจฉานนี่ซะ!”
“หุบปาก!” เฉียนหลงใช้สายตาเ็าเหลือบมองไปที่เขาแวบหนึ่ง แล้วกำหมัดแน่น เป็แค่ไอ้ขยะบ้านนอก กลับหาญกล้าตีน้องชายข้า ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ
“คุกเข่าต่อหน้าข้าซะ!” เฉียนหลงมองไปที่เต้าหลิงด้วยแววตาเ็าและดูิ่ หลังจากที่ประโยคของเขาสิ้นสุดลง พลังทั่วร่างก็แข็งแกร่งมากขึ้น ร่างกายมีแสงสว่างส่องประกายออกมา ทำเอาต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ข้างๆ หลายต้นถูกบดขยี้จนแหลกเป็ผุยผง!
