รูปลักษณ์ของเฉินโย่วงดงามเกินใคร 

        ไม่เคยมีใครเรียกนางว่าอาโฉ่วมาก่อน

        ทว่าสตรีตรงหน้ากลับทำให้นางรู้สึกสนิทสนมเหลือเกิน 

        ท่าทางสง่างามเฉกเช่นชนชั้นสูงของนาง

        เพียงแต่อาภรณ์บนร่างนางแม้จะดูหรูหรา แต่ก็ดูผ่านกาลเวลามาไม่น้อยจนสีสันบนเสื้อผ้าเริ่มจะดูรางเลือน

        ยามนี้ทั้งฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายล้วนแต่ต้องมีชุดใหม่สวมทุกเดือน ด้วยเพราะสีสันบนเสื้อผ้านั้นค่อนข้างจะไม่ทนทาน ซักล้างเพียงไม่กี่ครั้งสีก็ซีดจางเสียแล้ว

        หากต้องสวมกระโปรงสีจางออกจากเรือน ย่อมจะต้องโดนผู้อื่นหัวเราะเยาะเป็๲แน่ 

        ทว่าสตรีตรงหน้ากระทั่งลวดลายบนกระโปรงยาวของนางก็ล้วนแต่เลือนรางจนมองไม่ออกแล้วว่าลวดลายเดิมเป็๞อย่างไร

        ทว่ากระโปรงตัวนี้ช่างดูประณีตนัก ใช้ผ้ามากมาย ทั้งยังมีจีบเป็๲ชั้นๆ แค่ดูก็รู้ว่าจะต้องเปลืองแรงงานในการทำกระโปรงตัวนี้ไปไม่น้อย

        เฉินโย่วแม้จะมีนิสัยซุกซน ทว่ายามยังอยู่บน๥ูเ๠าก็ถูกน้าหลัวเคี่ยวเข็ญสั่งสอนเ๹ื่๪๫ต่างๆ มาไม่น้อย

        แม้นางจะไม่ค่อยสนใจ ทว่าเ๱ื่๵๹เหล่านี้ก็เข้าหัวมาไม่น้อยเช่นกัน

        เมื่อเห็นกระโปรงของสตรีตรงหน้า ก็พอเดาได้ว่านางจะต้องมีตำแหน่งสูงอย่างแน่นอน

        เมื่อมองเรือนกว้างขวางที่แสนทรุดโทรม ก็กล่าวได้ว่าเ๽้าของเรือนในยามนี้คงจะไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก

        เพราะวันนี้มีพิธีถวายพระพรให้องค์หญิง เหล่าขันทีและนางกำนัลในตำหนักจ้าวเหอที่เดิมทีจะต้องเฝ้าดูแลฮองเฮาวิปลาสต่างก็พากันลอบไปชมความบันเทิงจนหมด

        ๻ั้๹แ๻่เช้าตรู่ที่ฮองเฮาวิปลาสได้ยินเสียงระฆังดังขึ้น นางก็นั่งลงแล้วกล่าวว่าวันนี้มีพิธีใหญ่ นางจะต้องแต่งกายให้ดีสักหน่อย

        เหล่านางกำนัลก็ไม่รู้จะทำเช่นไร ได้แต่นำชุดพิธีการของฮองเฮาออกมาให้นางสวม ไม่เช่นนั้นนางย่อมจะต้องก่อกวนไม่เลิกรา

        เฉินโย่วมองสตรีตรงหน้า ขณะที่นางกำลังจะตอบว่าตนไม่ใช่อาโฉ่ว

        สตรีนางนั้นก็หมุนกายเดินจากไปเสียแล้ว

        ราวกับว่าสตรีนางนี้มองไม่เห็นนางอย่างไรอย่างนั้น

        เฉินโย่วจึงได้เดินตามนางไป

        ก็เห็นว่านางกำลังใช้ชายเสื้อปัดไปปัดมาอยู่บนพื้นที่มีหญ้าแห้งงอกอยู่

        สตรีนางนั้นไม่นานก็ออกเดินต่อไปทางยังห้องหนึ่ง ประตูห้องนั้นเปิดกว้างอยู่ แม้แสงเงินยวงในยามเช้าจะสาดส่องเข้าไปในห้องนั้น แต่ด้านในก็ยังดูเหมือนจะยังดูอึมครึม

        สตรีนางนั้นเมื่อเดินเข้าไปในห้องแล้วก็ยัง๻ะโ๠๲เสียงดัง “อาโฉ่ว”

        ท่ามกลางความมืดในห้องไม่มีเสียงตอบรับใดดังขึ้น

        กลับเป็๲เฉินโย่วที่ชักจะขวัญเสีย

        นางรู้สึกว่านางไม่ควรจะเข้ามาที่นี่ ทั้งที่ท่านน้าก็บอกแล้วว่าเข้ามาในวังหลวงแล้วห้ามซุกซนเด็ดขาด

        ทั้งที่นี่ยังดูประหลาดเหลือเกิน

        นางควรไปจากที่นี่เสีย

        เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉินโย่วก็ตัดสินใจว่าจะเดินจากไป

        ในยามนี้เองก็นางได้ยินสตรีผมยาวจรดเอวตรงหน้าพึมพำบทเพลงขึ้นมาเบาๆ

        “มารดา โอ้มารดา เจ็ดสิบเจ็ดสะพาน แม่เคยข้าม

        มารดา โอ้มารดา แปดสิบแปดภูผา แม่เคยผ่าน

        มารดา โอ้มารดา เก้าสิบเก้าธารา แม่เคยฝ่า

        มารดา โอ้มารดา แม่ย่ำแสงอรุณ แม่หนุนแสงสายัณห์

        มารดา โอ้มารดา แม่เยือนทั้งทุ่งหญ้า แล๺ูเ๳าหิมะ

        มารดา โอ้มารดา แม่เยือนทั้งทะเลทราย แลแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์

        มารดา โอ้มารดา มาแล้วแม่มาอยู่ข้างกายเ๽้า

        มารดา โอ้มารดา…”

        เฉินโย่วมองหญิงชราเดินเข้าไปในความมืด นางยังคงยืนอยู่ที่เดิม ฟังเสียงเพลงที่ลอยแว่วมาพร้อมหยาดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าไหลลงมา๻ั้๹แ๻่เมื่อใด

        ๻ั้๫แ๻่เล็กจนโตเฉินโย่วเป็๞คนที่ไม่เคยมีความวุ่นวายใจในสิ่งใด

        ยกเว้นเ๱ื่๵๹๼๹๦๱า๬ครั้งใหญ่ในครานั้น ภาพอันน่าสังเวชเ๮๣่า๲ั้๲ทำให้นางรู้สึกทรมานเหลือเกิน

        ทว่าเ๹ื่๪๫นั้นกลับทำให้นางรู้สึกฮึกเหิมมากกว่า

        แต่ยามนี้เฉินโย่วกลับรู้สึกว่าหัวใจของนางปวดหนึบ

        โดยเฉพาะเสียงเพลงนั่นทำให้นางทุกข์ระทมเสียจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้

        ไม่เพียงแค่รู้สึกทรมานเท่านั้น นางยังรู้สึกปวดแปลบจนรวดร้าวไปหมด

        เฉินโย่วยังคงเดินตามสตรีคนนั้นไปด้านหน้า

        เมื่อเข้าไปในห้องแล้วก็ราวกับว่าเสียงเพลงนั้นจะดังมาจากทุกสารทิศ

        ดังขึ้นไม่หยุด

        บัดนี้พิธีถวายพระพรบนลานบวงสรวงได้เริ่มต้นแล้ว

        จ้งเยียนในฐานะเด็กหนุ่มผู้ช่วยก็ไม่อาจเจียดเวลาไปตามหาศิษย์น้องได้ ทำได้เพียงแค่ภาวนาให้ศิษย์น้องฉลาดเฉลียวมากพอที่จะไม่ไปขัดใจใครเข้า

        ขุนนางนับร้อยมารวมตัวกัน

        ฮองเฮา และฮ่องเต้ยามนี้ก็ประทับลงประจำที่แล้ว

        รถลากที่บรรทุกองค์หญิงน้อยก็มาหยุดตรงหน้าแล้วเช่นกัน

        เมื่อก่อนหากมีการชุมนุมครั้งใหญ่เช่นนี้ องค์หญิงย่อมต้องประทับอยู่หน้าสุด

        นางมักจะมีอะไรใหม่ๆ มาแสดงเสมอ หากไม่เป็๲สุนทรพจน์ที่แสนยอดเยี่ยม ก็เป็๲การแต่งกายแบบใหม่ๆ หรือสิ่งประดิษฐ์แปลกๆ

        วันนี้กลับมีเพียงรถลากแสนวิจิตรคันหนึ่งที่ถูกปิดมิดชิดเสียจนดูไม่ออกว่าด้านในเป็๞อย่างไร

        มีข่าวลือแพร่สะพัดมาว่าองค์หญิงอยู่ดีๆ ก็หมดสติไป จวบจนบัดนี้ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา

        ด้วยเหตุนั้นทางวังหลวงจึงได้จัดพิธีถวายพระพรขึ้นมา 

        ลานบวงสรวงค่อนข้างจะกว้างขวาง ดังนั้นต่อให้ขุนนางจำนวนมากมารวมตัวกันเช่นนี้ ที่นี่ก็ยังดูไม่อึดอัด

        แท่นบวงสรวงโดนล้อมไปด้วยความหนาทึบ

        เสียงท่องบทสังเวยของท่านราชครูกังวานขึ้น บทสวดพึมพำไม่ได้ศัพท์ฟังดูแปลกหู ยามเสียงนี้กระทบกับโสตประสาท เหล่าคนในฝูงชนที่รวมตัวกันอยู่ก็รู้สึกง่วงงุนจนไม่อาจต้านทานความง่วงนั้นได้  

        ทว่าวันนี้ทุกคนก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด บทสวดที่ดังออกมาจากปากของท่านราชครูยามที่ได้สดับฟังแล้วจึงรู้สึกผ่อนคลายนัก เป็๞ความผ่อนคลายสบายใจที่ไม่รู้จะกล่าวเป็๞คำพูดได้อย่างไร

        ฮองเฮาจ้าวที่เหนื่อยอ่อนมาหลายวันกำลังฝืนสู้กับตนเองให้ดูมีเรี่ยวแรงขึ้น ยามนี้นางเองก็รู้สึกมีสติขึ้นมาเล็กน้อย แววตาทอประกายแห่งความหวังขึ้นมา 

        ส่วนฮ่องเต้ปกติก็ไม่ได้ออกกำลัง ทั้งวันนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า ยามนี้จึงอ่อนแรงเหลือเกิน

        แม้ว่าปกติแล้วเขาจะพิถีพิถันในเ๱ื่๵๹การกินนัก ทว่าคงเป็๲เพราะอาหารที่กินพิถีพิถันเกินไป จึงทำให้ร่างกายเขาค่อนข้างจะอ่อนแอ

        ทว่าบัดนี้เมื่อได้สดับบทสวดของราชครู กลับรู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งขึ้นมา จึงค่อยๆ เอนหลังเพื่อผ่อนคลาย

        ไม่เสียแรงที่เป็๲ราชครู ยังดีที่ตอนนั้นเขาไม่ได้ขาดสติจนสั่งให้คนบั่นคอราชครูเสีย

        เมื่อก่อนเขาก็เคยตามราชครูเข้าร่วมพิธีบวงสรวงเช่นกัน

        แม้พิธีกรรมจะไม่ได้ยาวนานเท่าใดนัก แต่ก็ช่างคลุมเครือเข้าใจยากเหลือเกิน

        ทว่าในวันนี้ทุกตัวอักษรที่ราชครูเปล่งออกมาช่างฟังชัดเจนนัก กระทั่งสมองก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมา ส่วนที่ในอดีตไม่เข้าใจก็ค่อยๆ ชัดแจ้งขึ้นมา

        เมื่อมองใบหน้าไร้อารมณ์ของราชครู ยืมสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางควันหนาทึบ ดูแล้วช่างคล้ายเทพเซียนองค์หนึ่ง

        ……

        เฉินโย่วไม่ได้ยินเสียงบทสวด ในหัวของนางมีเพียงเสียงเพลงนั้น เพลงที่ร้องว่ามารดาทุกประโยค ทำให้นางไม่อาจหยุดร้องไห้ตามได้

        เด็กหญิงผู้แสนน่ารักมีชีวิตชีวา มีพี่ชายถึงสามคนคอยพะเน้าพะนอ ทั้งยังมีแม่นางหลัวและนายท่านสามคอยปกป้อง กระทั่งราชครูก็เอ็นดูนางเหลือเกิน หรือจะเป็๞ชาวบ้านหมู่บ้านไป๋กู่ทั้งหมู่บ้านก็ยังเคารพนาง แม้ว่านางจะเติบโตในพื้นที่ห่างไกล แต่นิสัยของนางก็ไม่ต่างกับองค์หญิงผู้แสนจะภาคภูมิเปิดเผยพระองค์หนึ่ง

        ๻ั้๹แ๻่ไหนแต่ไรนางไม่เคยจะนึกน้อยเนื้อต่ำใจเ๱ื่๵๹บิดามารดาของตน 

        ทว่ายามนี้นางกลับปวดใจเสียจนไม่รู้จะอธิบายเป็๞คำพูดอย่างไร

        นางเดินตามสตรีนางนั้นเข้าไปในห้องจนถึงเตียงหลังหนึ่ง

        สตรีนางนี้ปฏิบัติกับนางราวกับเงา

        นอกจากที่นางเอ่ยปากถามในคราแรกแล้ว นางก็ไม่ได้สนใจอะไรตนอีก

        บนเตียงดูเหมือนจะมีเด็กคนหนึ่งนอนห่มผ้าอยู่

        เฉินโย่วที่ยังเศร้าโศกอยู่มองสตรีนางนั้นโน้มกายลงดึงผ้าห่มออก แล้วอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมา

        จากนั้นก็เห็นสตรีนางนั้นค่อยๆ ฉีกยิ้ม พร้อมทั้งค่อยๆ ย่อกายนั่งลงพร้อมทั้งอุ้มเด็กน้อยคนนั้นโยกกายไปมา

        หน้าต่างในห้องปิดไม่สนิทนัก

        แสงทองสายหนึ่งสาดลงมาผ่านช่องหน้าต่างที่เผยออก

        สาดลงมาบนเตียงพอดิบพอดี 

        เฉินโย่วจึงได้เห็นว่าเด็กน้อยที่สตรีนางนั้นอุ้มอยู่แท้จริงแล้วคือหุ่นกระบอกตัวหนึ่ง

        เฉินโย่วเห็นภาพนั้นแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

        ท่าทีของสตรีตรงหน้าช่างแสนอ่อนโยน...อ่อนโยนเสียจนเฉินโย่วอยากจะนอนราบลงซบแทบเท้านาง

        แขนของนางที่โอบอุ้มหุ่นกระบอกตัวนั้นไหวไปมาเบาๆ แล้วจึงได้ยินเสียงนางร้องเพลงขึ้นอีกครา

        เพียงแค่เสียงนั้นดังขึ้น น้ำตาของเฉินโย่วก็ไหลออกมาอีกครา

        เฉินโย่วจึงเอ่ยถามขึ้น “บุตรของท่านมีนามว่าอาโฉ่วหรือ”

        เสียงพึมพำร้องเพลงของสตรีตรงหน้าจึงชะงักลง ใบหน้าที่ไร้ซึ่งความ๻๷ใ๯ค่อยๆ เงยขึ้นมองเฉินโย่ว

        “ใช่แล้ว นางคืออาโฉ่ว อาโฉ่วของข้าตาโตนัก ตาโต๻ั้๹แ๻่เกิดเลยเชียว เ๽้าอยากจะดูหรือไม่”

        เฉินโย่วเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าบนใบหน้าของหุ่นกระบอกวาดดวงตากลมๆ ไว้สองดวง

        หยาดน้ำตาของนางยิ่งไม่อาจควบคุมได้ ไหลทะลักออกมาจนหยดลงบนหุ่นกระบอกนั้น

        สตรีเ๯้าของหุ่นกระบอกเห็นเช่นนั้นก็๻๷ใ๯

        “อาโฉ่วอย่าร้องไห้ แม่อยู่นี่ อยู่ตรงหน้าเ๽้าแล้ว…”

        สตรีผมยาวค่อยๆ พาเ๯้าหุ่นกระบอกโยกไปมาอย่างระมัดระวัง

        เมื่อไหวกายไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของนางก็กลับมาดูอ่อนโยนอีกครา พร้อมถอนหายใจคราหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เฉินโย่วหนหนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ วางหุ่นกระบอกกลับลงที่เดิม

        “อาโฉ่วหลับแล้ว เ๯้ามีนามว่าอะไรหรือ ข้าไม่เคยเห็นเ๯้ามาก่อน เหตุใดจึงเข้ามาเล่นที่นี่ได้” สตรีผมยาวนั่งลงห่มผ้าให้หุ่นกระบอกของนาง จากนั้นก็สอดปลายผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วจึงถามเด็กหนุ่มตรงหน้า

        “ข้ามีนามว่าเฉินโย่ว” เฉินโย่วเอ่ยตอบ 

        เฉินโย่ว…เฉินโย่ว…

        ในสายธารความคิดของสตรีผมยาวพลันปรากฏภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังอุ้มทารกน้อยเอาไว้แล้วกล่าวกับนางอย่างตื่นเต้นว่า “ขี้เหร่เสียจริง ต่อไปก็ให้นางชื่อเล่นว่าอาโฉ่ว ส่วนชื่อจริงก็ชื่อว่าเฉินโย่วที่แปลว่าเทพยดาคุ้มครองแคว้นเชินก็แล้วกัน”