มาเฟียหลงรักเด็กวิศวะ Mpreg [มี E-book]
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
ตอนที่ 3
เส้นทางที่ร่างสูงพาออกจากงานเลี้ยงคือทางออกด้านหลัง ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครเข้ามาทักทายหรือชวนพูดคุย เพียงไม่กี่นาทีเด็กหนุ่มก็ได้เข้ามานั่งในรถหรูโดยฟาโรทำหน้าที่เปิดประตูด้วยตัวเอง
“เดียร์้าให้ผมไปส่งที่ไหนครับ ?”
ฟาโรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพน่าฟัง ซึ่งน้ำเสียงนั้นทำให้ลูกน้องคนสนิททั้งสองที่นั่งอยู่ด้านหน้าในตำแหน่งคนขับต้องมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ
“ส่งผมที่ XVJ ครับ”
มุมปากบางเหยียดยิ้มราวกับว่ามีเื่สนุกให้ได้ทำ เดียร์เอ่ยเสียงเรียบ เพราะที่อยู่ที่ว่านั่นเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน เขาเพียงอยากมีเวลาทำความรู้จักกับอีกฝ่ายสักหน่อยหากฟาโรจะไปส่งเขาที่บ้านจริงๆ
“คาลโลไปตามที่อยู่ที่เดียร์บอก”
เสียงทุ้มออกคำสั่งตามที่ร่างบาง้า ั์ตาสีฟ้าสดมองร่างบางข้างกายอย่างสนใจ เด็กหนุ่มมีอะไรให้เขาค้นหาอีกเพียบเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะระวังตัวไม่น้อยกับการบอกที่อยู่จริง
“ครับบอส”
คาลโลตอบกลับและออกรถทันที ทั้งที่ยังมึนงงอยู่ว่ามีโรงแรมนี้ด้วยอย่างนั้นเหรอ
“กลับกับผมที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เดียร์ไม่กลัวว่าผมจะหลอกคุณไปทำร้ายเหรอ ?”
“หึ ไม่เห็นมีอะไรที่ต้องกลัวนิครับ หรือว่าฟาโรคิดไม่ดีกับผม ?”
เด็กหนุ่มยกยิ้มสวย เอียงหน้ามองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนถามกลับอย่างตรงไปตรงมา
“เปล่าหรอก เพียงแค่ไม่ค่อยเจอใครที่ไว้ใจคนอื่นง่ายๆ”
ฟาโรบอกด้วยน้ำเสียงสบายๆ ร่างบางน่าสนใจกว่าที่คิดเอาไว้มาก ั์ตาสีน้ำตาลทองคู่สวยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลยสักนิด ทั้งยังส่องประกายวาววับราวกับกำลังสนุกกับสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เห็นมีอะไรที่ต้องกังวล”
เดียร์พูดจบหันมาส่งยิ้มให้ร่างสูงข้างกาย สายตาของเราสบกันเนิ่นนานหลายนาที ใบหน้าหล่อของฟาโรโน้มลงมาใกล้จนแทบแนบชิด กลิ่นหอมเย็นๆ ทำให้เขาตกอยู่นในภวังค์ เด็กหนุ่มรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลงมา หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าการมีเซ็กส์ครั้งแรก รู้สึกประหม่านิดๆแต่ไม่อยากถอนหนี ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบสนิทกันนั้น
“เอี้ยด !!!”
เสียงล้อรถที่บดถนนเสียงดังลั่น แขนแกร่งโอบกอดร่างบางเอาไว้ตามสัญชาตญาณเมื่อรถเลี้ยวกระทันหัน
“ปังๆๆๆๆๆ”
ยังไม่ทันที่ฟาโรจะได้ถามลูกน้องคนสนิทว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้ขับรถเหี้ยแบบนี้ก็มีห่าะุพุ่งใส่รถรัวๆ เดียร์แปลกใจเล็กน้อยเมื่อตัวเองนั้นโดนจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่คิดว่าคำเตือนของคุณลุงดันเต้จะเป็จริง แต่เด็กหนุ่มกลับฉุกคิดขึ้นได้ว่าอาจไม่ใช่ศัตรูของเวนซาโลก็เป็ได้เพราะรถที่นั่งมาเป็ของฟาโร
“เธอเป็อะไรไหม าเ็ตรงไหนรึเปล่า ?”
ฟาโรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยในขณะก้มลงมองร่างบางในอ้อมกอด แต่ทว่าเด็กหนุ่มกลับทำหน้าฟินราวกับว่าอยู่กลางทุ่งลาเวนเดอร์ ร่างสูงรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายจะต้องพบเจอเหตุการณ์เหล่านี้จนชินถึงได้ไม่มีความตื่นตระหนกสักนิด
“ผมไม่เป็อะไรครับ”
เด็กหนุ่มบอกเสียงแ่ด้วยรอยยิ้มกริ่ม รู้สึกดีมากๆที่ร่างสูงเป็ห่วง
“อืม รถกันะุเธอไม่ต้องกังวล”
สายตาคมมองไปยังรอบนอก สองข้างทางเป็ป่าเพราะรถแล่นออกมาที่โซนนอกเมืองจึงไม่แปลกที่พวกมันจะลงมือ คาลโลยังคงขับหลบอย่างชำนาญในขณะที่บอดี้การ์ดในรถทั้งสี่คันที่อยู่ข้างหน้าและข้างหลังสาดะุใส่กันอย่างเมามัน
แม้ว่าสรรพนามที่ใช้เรียกจะเปลี่ยนไปแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เดียร์สนใจมันนัก อีกฝ่ายจะเรียกอะไรเขาก็ยินดีทั้งนั้น
“คุณจะอยู่เป็เป้านิ่งจริงเหรอ ?”
คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อร่างสูงเอาแต่นั่งนิ่งและกอดเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะบุบสลาย
“หึ”
ร่างสูงส่งเสียงขำในลำคอเบาๆ การหนีเอาตัวรอดและทิ้งลูกน้องไว้ข้างหลังมันไม่ใช่นิสัยของฟาโร นี่อาจเป็เหตุผลที่ทำให้ลูกน้องรักเขายิ่งชีวิต ร่างสูงหยิบปืนพกของตัวเองออกมา ก่อนลดกระจกลงเพื่อช่วยลูกน้องยิงอีกแรงเพราะดูเหมือนแก๊งค์ริก้าจะเตรียมตัวมาดี ในจังหวะเดียวกันนั้นเขายังคงโอบกอดเด็กหนุ่มเอาไว้
เมื่อเห็นว่าพวกศัตรูเริ่มรุมหนักและมีกำลังเสริมขับตามมาอีกจำนวนไม่น้อย เดียร์จึงเอาตัวเองออกจากอ้อมกอดแกร่ง
“ผมขอปืนหน่อยครับ เดี๋ยวช่วยยิง”
เดีียร์ใช้มือเรียวเคาะกระจกเพื่อขออาวุธแม้ว่าเขาจะมีปืนติดตัวมาด้วย แต่เพื่อแสดงเจตนาจึงต้องขออนุญาต ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังร่างสูงอย่างมั่นคงและขอให้เชื่อใจแม้ว่าจะเพิ่งรู้จักกัน
“บอส ?”
เปโรลูกน้องคนสนิทที่นั่งข้างคนขับมองหน้าคนเป็บอส อย่างถามความคิดเห็นว่าควรให้ไหม
“อืม”
ฟาโรมองลึกเข้าไปั์ตาสีน้ำตาลทองคู่สวยก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา ร่างสูงพยักหน้ารับเบาๆ อนุญาตให้เปโรกดเปิดช่องลับของรถที่ถูกสั่งทำพิเศษ
“โห !!!!! คุณจะไปทำากับใครเนี่ย ?”
เดียร์อุทานเสียงดังลั่นรถด้วยความตกตะลึง ไอ้ที่เห็นว่าภายนอกว่าเป็แค่รถหรูธรรมดา แต่ความจริงกลับไม่ใช่เลยสักนิด ภายในรถอัดแน่นไปด้วยอาวุธหลากหลายชนิด เรียกได้ว่าคลังแสงขนาดย่อมที่สามารถเคลื่อนที่ได้
“เธอก็ดูที่พวกมันไล่ยิงสิ”
ฟาโรตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย เปลี่ยนแม็กกาซีนก่อนลดกระจกลงอีกครั้ง
“อ่าาา ผมเข้าใจ”
เดียร์ครางออกมาเสียงแ่ จากนั้นเด็กหนุ่มจึงหยิบปืนขึ้นมาหนึ่งกระบอก เขาไม่ได้สาดะุไปมั่วๆแต่พยายามล็อคเป้าก่อนยิงใส่ทุกครั้ง เพราะรถที่ส่ายไปมาทำให้ยากต่อการเข้าเป้าทุกนัดแต่เดียร์มันใจมากว่าร้อยละเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จะต้องโดนจุดตายอย่างแน่นอน
เด็กหนุ่มที่ฟาโรมองว่าน่าสนใจ ร่างบางดูมีเสน่ห์เหลือล้นเมื่ออยู่กับปืน แต่ทว่าในขณะที่กระจกกำลังเลื่อนขึ้นเพื่อเปลี่ยนแม็กกาซีนกลับมีะุฝ่าลอดช่องกระจกเข้ามาเพียงเสียววินาที
“เดียร์ระวัง ! ”
ฟาโรพูดเสียงดุพร้อมกดหัวของเด็กหนุ่มลงต่ำเพื่อให้พ้นวิถีะุ เขาโอบกอดเด็กหนุ่มไว้ในอ้อมกอดอีกครั้งในขณะที่มืออีกข้างยังยิงไม่ยั้ง
“บอสครับ ใกล้ถึงเขตของเราแล้ว” เปโรพูดด้วยน้ำเสียงโล่งใจ อีกแค่ร้อยเมตรเท่านั้น
“อืม”
ทันทีที่รถเลื่อนเข้าเขตมาฟิเอโล พวกมันก็ล่าถอยในทันทีเนื่องจากว่าร่างสูงได้สั่งลูกน้องจัดอาวุธหนักไว้รอต้อนรับพวกมันโดยเฉพาะ
กลิ่นสนิมเริ่มอวบอวล เดียร์สูดดมอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ แต่คราวนี้เด็กหนุ่มกลับได้กลิ่นเผาไหม้ของเนื้อและกลิ่นคาวเื เขารู้ได้ทันทีว่าฟาโรโดนยิง
“คุณถูกยิงั้แ่เมื่อไหร่ ?”
เดียร์เอ่ยถามด้วยความใ หรือว่าเป็จังหวะที่อีกฝ่ายบอกให้เขาระวังและตอนนั้นร่างสูงโอบกอดเขาเอาไว้ เมื่อสังเกตดูดีๆ ปรากฏว่าบริเวณแผ่นหลัง้าเืซึมออกมาจนขยายเป็วงกว้าง เขาลองใช้มือเรียวแตะไปชุดสูท เลือกสีแดงฉาดเลอะติดมือ
“ฉันไม่เป็ไร”
ฟาโรตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะมองสบตากับเด็กหนุ่มก่อนคลี่ยิ้มออกมา มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนยิง จึงรู้สึกชินชากับเหตุการณ์พวกนี้
“เืออกเยอะขนาดนี้ บอกไม่เป็ไร คุณเป็บ้าเหรอ !!! ให้ลูกน้องไปโรงพยาบาลเถอะ”
ในขณะที่เด็กหนุ่มโวยวายเสียงดังลั่นรถ ลูกน้องคนสนิทของฟาโรมองหน้ากันแล้วยกยิ้มร้ายออกมา
“ไปโรงพยาบาลไม่ได้หรอก มันไม่ปลอดภัย”
แม้ว่าจะเป็โรงพยาบาลในเครือมาฟิเอโลก็ใช่ว่าจะปลอดภัย พวกมันรอซ้ำเขาแน่นอน ที่สำคัญกว่าจะไปถึงโรงพยาบาลเขาคงเสียเืเยอะเกินไป เพราะจุดที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ห่างจากโรงพยาบาลหลายร้อยไมล์
“แต่แผลคุณ”
ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันแน่น คิ้วเรียวขมวดมุ่น ั์ตาคู่สวยมองาแของร่างสูงอย่างเป็กังวล หากอีกฝ่ายเป็อะไรไปเพียงเพราะช่วยเขาไว้ เขาคงรู้สึกแย่มากๆ
“คาลโลกลับบ้าน เธอสบายใจได้ที่นั่นมีทั้งหมอและพยาบาล”
“ครับ”
ลูกน้องคนสนิทตอบกลับด้วยรอยยิ้มกริ่ม ขับรถมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ของฟาโรทันที ซึ่งแน่นอนว่าคฤหาสน์หลังนี้ไม่ใช่สมบัติของตระกูล
“คุณ คุณ ! ฟาโร”
เด็กหนุ่มเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าร่างสูงข้างกายนิ่งเงียบไป มือเรียวสะกิดเบาๆเพราะกลัวจะกระทบกระเทือนไปถึงาแ
“หืม ?” คิ้วหนาของฟาโรเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนหันไปมองร่างบางด้วยความสงสัย
“เปล่า ผมเห็นคุณเงียบ”
“เป็ห่วงเหรอ ?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างหยอกล้อ มองสบตากับอีกฝ่ายด้วยแววตาเ้าเล่ห์
“ครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ มองไปยังเืที่ไหลไม่หยุดด้วยความเป็กังวล
“มองหน้าฉันสิ”
“…” เดียร์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อตามที่เ้าตัวบอกโดยไม่ได้รู้เลยว่า ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ทำให้ปลายจมูกของเรานั้นชนกันพอดี เขารับรู้ได้ถึงลมหายใจของเราที่ัักัน หัวใจดวงเล็กสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าฝ่าดงะุเมื่อครู่
“อย่าขยับนะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวลก่อนจะขยับริมฝีปากหนาลงมาแนบชิดบนอวัยวะเดียวกัน
นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้
- ไทย
- English
© สงวนลิขสิทธิ์ 2022 Glory Forever Public Company Limited ( jinovel.com )
