หลายวันผ่านไป
แสงอาทิตย์สายสาดลอดผ่านต้นไม้ แต่สำหรับลุค ความสว่างนั้นกลับไม่อาจทะลุทะลวงความมืดในหัวใจได้เลย หลังจากวันนั้น…วันที่เขาเห็น “พี่สาวมาเรีย” กับตาตัวเอง ภาพเ่าั้ก็ไม่เคยหายไปจากหัว ไม่ว่าจะพยายามเบี่ยงหนีสักกี่ครั้ง มันก็ยังชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
เสียงครางพร่า เสียงหัวเราะหยาบต่ำ กลิ่นคาวในห้องหิน ความอับอายที่บังคับให้เขาต้องปลดปล่อยต่อหน้าพวกมัน… ทุกอย่างมันยังหลอกหลอนเหมือนฝันร้ายที่กลายเป็จริง
เขานั่งก้มหน้าอยู่ในลานว่าง มือกำแน่นจนเส้นเืปูด หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงน้ำตาของมาเรียที่หันมาสบตาเขาในห้องนั้น ใบหน้าสวยที่ครั้งหนึ่งเคยอบอุ่นที่สุดสำหรับเขา กลับกลายเป็ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและคราบอับอาย
“พี่สาวมาเรีย…”
เขาพึมพำแ่ ๆ ดวงตาสั่นไหว
ไม่รู้ว่าเป็เพราะความสงสาร ความเจ็บ หรือเพราะความหื่นบิดเบี้ยวที่ฝังลึก ทุกครั้งที่นึกถึง เขากลับรู้สึกเืสูบฉีดลงไปที่ท้องน้อย หัวใจเจ็บ แต่ร่างกายกลับทรยศ มันคือความจริงที่เขาเกลียดตัวเองยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
่นี้เขาพยายามใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา เดินตลาดตอนเช้า ดูแลรูริ นำทางฟีน่า แต่ลึก ๆ แล้ว ใจเขาไม่เคยปกติอีกเลย
ฟีน่าเริ่มสังเกตได้ ว่าทุกครั้งที่เธอเดินเคียงข้าง ลุคมักหันหน้าหลบ แต่แอบเหลือบตามองเป็ระยะ แววตานั้นไม่เหมือนสายตาของเพื่อนร่วมทาง แต่เป็สายตาที่เต็มไปด้วยบางสิ่งที่เธออ่านไม่ออก คล้ายทั้งโหยหา ทั้งเ็ป ทั้งแอบซ่อนความลับบางอย่าง
“คุณลุค…่นี้ดูเหนื่อย ๆ นะคะ”
ฟีน่าเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน
ลุคสะดุ้ง เงยหน้ามองเธอเพียงชั่ววินาที ก่อนจะก้มลงทันที
“แค่…นอนไม่ค่อยหลับครับ”
คำโกหกที่เขารู้ว่ามันไม่เนียนเลยสักนิด เพราะทุกคืนเขานอนไม่หลับจริง ๆ แต่ไม่ใช่เพราะฝันร้ายธรรมดา มันเพราะภาพของเธอ กับภาพของพี่สาวมาเรียที่ซ้อนทับกันจนเขาแทบขาดใจ แต่มือของเขากลับหยุดไม่ได้ เขาแทบไม่ได้นอนเลย
ด้านรูริก็เช่นกัน… หลังจากที่เธอใจปล่อยตัวเองคิดถึงนิค ร่างกายเธอก็ไม่เหมือนเดิม ทุกครั้งที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้าน รอยยิ้มคมเข้มและแววตามั่นใจของเขาทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้าน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดจากอก
เธอพยายามทำเป็ปกติ แต่ยิ่งหลบตา มันกลับยิ่งชัดว่ายังมีบางอย่างผิดปกติ
“รูริ ดูเหมือนเธอจะไม่สบายใจเลยนะ”
นิคเอ่ยถามตรง ๆ เสียงทุ้มต่ำแต่จริงใจ
“มะ…ไม่ค่ะ! ฉันสบายดี!”
เธอตอบเสียงสูง ก้มหน้าจนผมยาวปิดบังแก้มที่แดงจัด
ในใจเธอสั่นไหว ภาพคืนนั้นคืนที่เธอใช้มือเล็กถูร่องตัวเองจนเสร็จด้วยจินตนาการว่าโดนเขาบังคับ ยังคงชัดเจน และยิ่งชัดขึ้นเมื่อเธอได้ยินเสียงเขาจริง ๆ ใกล้หู
เธอเกลียดตัวเองที่ฟินกับภาพนั้น แต่ร่างกายกลับยังเร่าร้อนทุกครั้งที่คิดถึง
บรรยากาศในบ้านไม้เล็ก ๆ แปลกไปอย่างชัดเจน ลุคกับรูริต่างก็พยายามปิดบัง แต่ท่าทีและแววตาที่เปลี่ยนไปกำลังบอกความจริงออกมาโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว
สำหรับฟีน่าและนิคมันเพียงแค่เื่เล็กน้อยที่น่าสงสัย แต่สำหรับลุคและรูริ มันคือาแและความลับที่กัดกินใจ…ความลับที่วันหนึ่งต้องะเิออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
