ตุลย์ยกเบียร์ขึ้นกระดกดื่ม อดไม่ได้ที่จะมองเรือนร่างลุงนวยด้วยความชื่นชม

    แกเป็๞ผู้ชายตัวใหญ่มาก กล้ามเนื้อเป็๞มัด ที่อกมีเส้นขนสีดำเป็๞แพแผ่กระจายไปทั่ว

    จะว่าไปก็ดูคล้ายลูกครึ่งที่มืเชื้อแขกหรือไม่ก็ฝรั่ง แต่ตุลย์ก็ไม่ได้ละลาบละล้วงถามเ๱ื่๵๹ส่วนตัว

    “โปรแกรมเที่ยวแถวนี้ก็มีทั้งตกหมึกกลางคืน ดูปลาโลมา ดำน้ำตื้นที่เกาะกลางทะเล หรือเช่าสปีดโบ๊ทขับไปเที่ยวเกาะก็มี ขึ้นอยู่กับว่าเอ็งชอบแบบไหนล่ะ”

    ลุงนวยตอบ

    “ว้าว… น่าสนุกทั้งนั้นเลยครับ”

    สิ่งที่ลุงนวยบอกทำเอาตุลย์ตื่นเต้น

    “น่าสนใจทั้งนั้นเลยครับ… แบบนี้เห็นทีว่าผมคงต้องค้างหลายคืน… ”

    “เอ็งจะค้างกี่คืนก็ได้… แต่ว่าคืนแรกให้รอดก่อนเถอะ… ”

    ลุงนวยกล่าวติดตลก

    “งั้นในระหว่างนี้ผมขอจ้างลุงเป็๲ไกด์นำเที่ยวส่วนตัวนะครับ… ได้ป่ะ… ”

    ไอเดียสนุกๆ ผุดวาบเข้ามาในหัวของตุลย์ รู้สึกถูกชะตากับลุงนวยขึ้นมาอย่างประหลาด

    “ไม่มีปัญหา… ว่าแต่ตอนนี้ก็ใกล้ค่ำแล้ว เ๱ื่๵๹เที่ยวคงต้องรอไว้พรุ่งนี้เช้า ตอนนี้เดี๋ยวลุงเตรียมอาหารเย็นให้ก่อนดีกว่า… ”

    ปกติลุงนวยไม่ค่อยได้ทำอาหารกินเอง แกมักจะออกไปซื้อแกงถุงในตลาดนัด

    “ผมอยากกินต้มยำกุ้งครับ… เดี๋ยวเราออกไปซื้อกุ้งซื้อปูมากินกันนะครับ”

    ตุลย์ออกความเห็น

    “ได้… ลุงรู้จักร้านขายอาหารทะเลหลายร้านแถวนี้ มีของดีของสดทั้งนั้น แต่ต้องขับรถออกไป… ”

    “ไม่มีปัญหาครับลุง… ”

    ในเวลาต่อมา

    กลับจากซื้อของเพื่อทำอาหาร ลุงนวยรีบเข้าครัวเพราะกลัวว่าตุลย์จะหิว

    ใช้เวลาไม่นานนักก็ได้กลิ่นต้มยำกุ้งโชยออกมาจากครัวเล็กๆ ที่อยู่หลังบ้าน

    “ว้าว… กลิ่นต้มยำหอมโชยมาถึงหน้าบ้านเลยครับลุง… ”

    ตุลย์ชะโงกใบหน้าผ่านกรอบประตูเข้ามา เห็นร่างสูงใหญ่กำลังยืนถือทัพพีคนต้มยำในหม้อ

    “เสร็จแล้ว… เอ็งรอเดี๋ยวนะ… ”

    ลุงนวยตักต้มยำใส่ชามกระเบื้องสีขาว

    “มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”

    ตุลย์เดินเข้ามาใกล้

    “เอ็งช่วยหั่นผักชีให้ที… ”

    ลุงนวยกล่าวขณะตักต้มยำใส่ชาม

    “ได้เลยครับ… ”

    ตุลย์ขยับเข้ามายืนใกล้กับโต๊ะ ตั้งอยู่ข้างเตา คว้าเอาผักชีลาวมาหั่น

    เมื่อลุงนวยเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของชายหนุ่มก็หัวเราะขำ

    “โถ… ใครเขาหั่นกันยังงั้นล่ะ หยาบไป… หั่นให้มันละเอียดหน่อย… ”

    ว่าพลางเหลือบมองผักชีหั่นกระท่อนกระแท่น ดูก็รู้ว่าตุลย์ไม่เคยทำมาก่อน

    ก็แน่ละสิ… อยู่บ้านตุลย์เป็๞คุณหนู รอบตัวมีแต่คนรับใช้ วันๆ แทบจะไม่ได้หยิบจับอะไรเอง

    “เดี๋ยวลุงทำให้ดู… ”

    ลุงนวยขยับเข้ามาข้างหลัง แนบลำตัวเข้าหาตุลย์ สองแขนกำยำโอบล็อกร่างน้อยๆ ของตุลย์ไว้ตรงกลาง และมันทำให้ตุลย์ใจเต้น

    “สุงสอนให้… หั่นแบบนี้นะ… ”

    มือใหญ่ที่วันๆ จับแต่แหอวนจนหยาบกร้าน เอื้อมมาจับมือตุลย์ที่เล็กเรียวนุ่มราวกับมือผู้หญิง สอนให้จับมีดหั่นผักชี

    “ค่อยๆ… ระวังคมมีดด้วย… ”