ิเยว่ใช้พลังิญญาบนฝ่ามือเพื่อก่อให้เกิดความสว่างมองเห็นสภาพภายในถ้ำ ก่อนจะมีค้างคาวบินโฉบผ่านไป ด้วยความใิเยว่จึงรีบก้มหลบในทันที เมื่อเห็นว่าฝูงค้างคาวบินผ่านไปหมดแล้ว จึงตั้งสติหันไปสำรวจในถ้ำต่อด้วยความอยากรู้
“ถ้ำแห่งนี้วังเวงน่ากลัวนัก หากไม่ใช่เพราะเกล็ดันิล ข้าจะไม่มีวันย่างกายเข้ามาแน่ ๆ” สิ้นสุดความคิดิเยว่ได้ยินเสียงฝีเท้าบางอย่างค่อย ๆ คืบคลานใกล้เข้ามาช้า ๆ ก่อนนางจะเตรียมตั้งรับด้วยความระมัดระวัง
“ผู้ใด...กล้ารุกล้ำ เข้ามาในเขตของันิล” เสียงดังกึกก้องมีพลังกังวาน ก่อนิเยว่จะเห็นร่างของหญิงชราในชุดสีดำปิดหน้า เดินออกมาด้วยท่วงท่าไม่แข็งแรงนัก ิเยว่ถอยเล็กน้อยเพื่อตั้งหลัก ก่อนจะน้อมกายลงแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายบุกเข้ามา ข้าเพียงแค่มาตามหาันิลเท่านั้น ไม่ทราบว่าท่านยายจะแนะนำข้าได้หรือไม่”
“หากไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ ก็กลับไปซะ” หญิงชราเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเ็า ก่อนิเยว่จะพูดขึ้น
“ข้าแค่อยากได้เกล็ดันิล ได้แล้วข้าจะรีบกลับไปทันที ไม่อยู่รบกวนเวลา” หญิงชราในชุดสีดำ เลื่อนสายตาสำรวจผู้บุกรุก ก่อนแสยะยิ้มเล็กน้อย
“ดูจากอายุขัยของเ้าแล้วยังน้อยอยู่มาก รู้หรือไม่ว่าันิลเป็สัตว์เทพ เ้าอยากได้เกล็ดของสัตว์เทพ ไม่คิดว่าใฝ่สูงเกินไปหน่อยเหรอ” หญิงชราพูดพร้อมใช้พลังิญญาเหวี่ยงใส่หญิงสาวจนนางเสียหลักล้มลง ก่อนค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้พลันยื่นใบหน้าเหี่ยวย่นจับจ้องมองิเยว่ ด้วยท่าทางไม่น่าไว้วางใจ หญิงสาวรีบตั้งสติแล้วรีบบอกเจตนา
“ข้าทำเพื่อช่วยสรรพชีวิต อีกไม่นานทั่วทั้งพิภพจะเกิดเคราะห์กรรมใหญ่ ตงฟางที่ถูกกักขังไว้ยังเผ่ามารใกล้หลุดออกจากผลึก หากเขาหลุดออกมาได้ ทั้งใต้หล้าจะมีภัย ข้าขอแค่เกล็ดันิลเพียงเกล็ดเดียวเท่านั้น ท่านช่วยข้าก็เท่ากับช่วยสรรพชีวิตให้รอดพ้นเคราะห์กรรมใหญ่หลวงนี้” ิเยว่พูดขึ้นด้วยความกล้าหาญ สายตาของนางมุ่งมั่นจนหญิงชราเอียงศีรษะเล็กน้อย
“เ้ามีดวงจิตสีเพลิงงั้นเหรอ” หญิงชราเข้าใจได้ทันที พลันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนิเยว่จะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วพยักหน้าตอบรับในทันที
“ใช่แล้ว เพราะข้ามีดวงจิตสีเพลิง ข้า้าเปิดพลังิญญาในตัวข้า เพื่อช่วยสรรพชีวิตให้รอดพ้นเคราะห์กรรมในครั้งนี้” หญิงชรานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จับจ้องมองิเยว่แล้วเบี่ยงหน้าไปทางอื่น
“เขาไท่ซานเป็อิสระตัดขาดจากเผ่าต่าง ๆ แม้แต่เผ่าเทพก็ไม่มีอำนาจก้าวล่วงเขาไท่ซานได้ ต่อให้ทั่วทั้งพิภพไม่สงบสุข ก็ไม่เกี่ยวอันใดกับเขาไท่ซาน เ้ากลับไปเถิด ข้าช่วยอะไรไม่ได้” ิเยว่ส่ายศีรษะไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ พลางทิ้งตัวลงคุกเข่าขอความเมตตาจากอีกฝ่าย
“ท่านยาย ทั่วทั้งพิภพไม่ได้มีเพียงแค่สามเผ่า หนึ่งในนั้นมีแดนมนุษย์อาศัยอยู่เบื้องล่าง หากเบื้องบนเกิดาแล้วเบื้องล่างจะอยู่ได้อย่างไร อันที่จริงข้าไม่ได้อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้ ข้าไม่ได้อยากมีดวงจิตสีเพลิง ไม่ได้อยากเป็ความหวังของทุกคน แต่ในเมื่อสรรพชีวิตล้วนต้องพึ่งพาข้า ข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไร หากท่านยายไม่เห็นแก่เผ่าต่าง ๆ ข้าขอให้ท่านยายเห็นแก่แดนมนุษย์ ที่จะมีผู้บริสุทธิ์ล้มตายจำนวนมากจากภัยที่เกิดขึ้น” ิเยว่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ผิดกับิเยว่คนเก่าที่ชอบเที่ยวเล่นยังแดนมนุษย์ ยามนี้เกล็ดันิลคือสิ่งเดียวที่จะช่วยสรรพชีวิตได้
“ข้าแปลกใจนักเหตุใดเืันิล จึงเลือกผสมกับต้นจิตของสตรีเช่นเ้าด้วย นับจากข้ารับหน้าที่ปกป้องันิล ข้ายังไม่เคยพบสตรีใดมีดวงจิตสีเพลิงมาก่อน” หญิงชรานึกแปลกใจแล้วเผลอพูดเบา ๆ ออกมา ก่อนิเยว่จะน้อมตัวลงแล้วพูดขึ้น
“ขอท่านยายได้โปรดเห็นแก่ทุกสรรพชีวิตด้วยเถิดเ้าค่ะ ข้าควรทำเช่นไรถึงจะได้เกล็ดันิลกลับไป” หญิงชรานึกใจอ่อน ในความมีเมตตาของนาง จึงถอนหายใจแล้วเดินเข้ามากล่าวเตือนด้วยความจริงใจ
“ันิลเป็สัตว์เทพที่ไร้ความรู้สึกนึกคิด เหตุเพราะต้นจิตของเขาสลายหายไปนานแล้ว ที่หลงเหลืออยู่เพียงสัญชาตญาณของสัตว์ป่าเท่านั้น หากเ้าเข้าไป ันิลก็จะเห็นเ้าเป็เพียงเหยื่อชิ้นหนึ่งของเขา ทว่าอิทธิฤทธิ์ความเป็สัตว์เทพยังคงมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม ข้าไม่เห็นทางว่าเ้าจะเข้าไปเอาเกล็ดันิลมาได้อย่างไร” ิเยว่ชะงักนิ่ง พลันหวนนึกถึงคำพูดของประมุขตงหยางขึ้นมา
“หากตงฟางปลดผลึกออกมาได้ก่อนที่พลังิญญาของเ้าเปิดออก ข้าจะถือว่าเป็ลิขิต์ที่ไม่อาจฝืนได้ ข้าจะทำหน้าที่ปกป้องสรรพชีวิตแม้ต้องแลกกับต้นจิตที่อาจสลายหายไปจากพิภพก็ตาม” หญิงสาวใจหายวูบ นางสัดส่ายดวงตาไปมาอย่างใช้ความคิด
“ข้าไม่มีทางปล่อยให้ประมุขตงหยางต่อสู้เพียงลำพังเช่นนั้นเป็แน่ ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะต้องเข้าไปเอาเกล็ดันิลออกมาให้ได้” ิเยว่หันไปยังหญิงชราแล้วขอร้องนางเป็ครั้งสุดท้าย
“ท่านยาย ท่านช่วยพาข้าไปหาันิลด้วยเถิด แม้พลังิญญาของข้าไม่สูงนัก แต่ในเมื่อท่านบอกว่าันิลตอนนี้คล้ายสัตว์ป่าที่ไม่มีต้นจิต ข้าจะหาวิธีหลอกล่อเอาเกล็ดันิลออกมาด้วยตัวเอง” หญิงชราเห็นความมุ่งมั่นจากนาง จึงตัดสินใจพาิเยว่เดินลึกเข้าไปในถ้ำถึงที่อยู่ของสัตว์เทพดุร้ายตัวนั้น
