เกิดใหม่เป็นทารก เสียงของข้าคือเสียงของมหาเต๋า
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
ณจุดสูงสุดของพลัง จ้าวแห่งหุบเหวมืดเคยก้าวข้ามขอบเขตจิติญญา ทะลวงสู่ ขอบเขตก่อร่างิญญา เป็ตัวตนอันยิ่งใหญ่ที่แท้จริง!
"แม้ว่าข้าจะเหลือพลังเพียงหนึ่งในสิบ แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะสังหารเ้า!" เสียงอันเย็นเยียบของจ้าวแห่งหุบเหวมืดดังก้อง
เมื่อแสงสว่างจางหาย หมอกปีศาจอันดำมืดปกคลุมทั่วหล้า ทุกผู้คนเพ่งมองไปยังบรรพชนหลิน ก็พบว่าบนแขนของเขามีาแลึกถึงกระดูก
แต่เพียงชั่วพริบตา าแนั้นกลับสมานตัวดังเดิม!
บรรพชนหลิน มิรั้งรอ! เขากระชับกระบี่ ก่อนจะทะยานเข้าห้ำหั่นกับจ้าวแห่งหุบเหวมืดอีกครั้ง!
ทั่วทั้งโลกเงียบสงัด ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงกระบี่ปะทะกับหมัดปีศาจ ผู้ชมล้วนตกตะลึง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่ครึ่งคำ!
บนท้องนภา สองยอดฝีมือต่อสู้กัน หนึ่งใช้หมัด อีกหนึ่งใช้กระบี่ ทุกกระบวนท่าทำให้์ะเื ผืนดินสั่นไหว! พลังปราณิญญาปะทะกับพลังปราณปีศาจอันดำมืด ประกายแสงขาวดำพาดผ่านฟ้าดุจอสนีบาต!
คลื่นพลังจากศึกนี้ รุนแรงถึงขั้นฉีกกระชากมิติ!
จิติญญาแห่งโลกสั่นะเื กฎเกณฑ์์ปั่นป่วน คล้ายว่า ทั้งโลกกำลังจะพังทลายลง!
ทว่า ทุกผู้คนล้วนเห็นได้ชัด—บรรพชนหลินกำลังตกเป็รอง!
เขาถูกจ้าวแห่งหุบเหวมืดกดดันอย่างต่อเนื่อง ไร้หนทางตอบโต้!
"เ้าเป็ใครกัน ถึงกล้ามาต่อกรกับข้า? ในโลกนี้... ผู้ใดเล่าจะเป็คู่มือของข้า?!"
เสียงของจ้าวแห่งหุบเหวมืดเย็นเยียบประหนึ่งน้ำแข็งหมื่นปี ฝ่ามือของเขากดลงมาจากเบื้องบน บดขยี้กระบี่ที่คละคลุ้งไปทั่วนภา ก่อนจะซัดหมัดเข้าใส่ บรรพชนหลินร่างลอยกระเด็นออกไป!
แต่แล้ว ทุกคนก็ต้องตื่นตะลึง พวกเขาพบว่าบนฝ่ามือของจ้าวแห่งหุบเหวมืด กลับเต็มไปด้วยร่องรอยความเน่าเปื่อย แม้แต่โลหิตและน้ำหนองก็ยังไหลออกมา มีโซ่ตรวนพันธนาการอยู่โดยรอบ สีดำของโซ่ตัดกับกระดูกสีขาวซีดอย่างน่าสะพรึงกลัว
เขา... ยังไม่หายดีจากาแในอดีต!
หากอยู่ในจุดสูงสุด เขาจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด?
ผู้ใดกันเล่าจะเป็คู่ต่อสู้ของเขา?
เมื่อเห็นภาพนี้ จิตใจของเหล่าคนตระกูลหลินเย็นเยียบลงทันที!
บรรพชนหลินพลิกกายจากห้วงอากาศ ทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้ง หมายจะสู้ต่อ ทว่าหากเปรียบกับจ้าวแห่งหุบเหวมืดแล้ว... เขากลับดูด้อยค่าเสียเหลือเกิน
พลังของจ้าวแห่งหุบเหวมืด ลึกล้ำราวมหาสมุทร คลื่นพลังปราณปีศาจซัดสาดออกมาราวกับจะบดบังตะวัน!
ขณะที่บรรพชนหลิน เส้นผมขาวโพลน เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ร่างกายของเขาโงนเงน แม้จะพยายามยืดอกเชิดหน้าสู้ แต่ เงาจิติญญาที่ลอยอยู่ด้านหลังกลับสั่นไหวราวเปลวเทียนกลางสายลม
เพียงแค่นี้ ทุกคนก็พอจะเห็นแล้วว่า ศึกนี้ไม่มีปาฏิหาริย์!
"ต่างกันราวฟ้ากับเหว" นี่คือสิ่งที่ผู้ชมทุกคนคิด...
หลังจากนั้น ทุกการปะทะ บรรพชนหลินต้องทุ่มสุดตัว แต่เขาก็ยังมิใช่คู่มือของจ้าวแห่งหุบเหวมืด เขาถูกโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า เืกระอักออกมาไม่ขาดสาย!
บรรดาผู้สังเกตการณ์ต่างทอดถอนใจ
"ยุคสมัยของเขาสิ้นสุดลงแล้ว..."
"ยอดฝีมือของเมืองฉีซาน ผู้ครองยุคกว่าหมื่นปี สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ก่อนจะก้าวข้ามสู่ขอบเขตจิติญญา"
"ไม่มีสิ่งใดหลีกหนีความตายได้... ทุกสิ่งล้วนถึงจุดจบ... บางทีวันนี้อาจเป็จุดจบของตระกูลหลิน!"
"จ้าวแห่งหุบเหวมืด... ไร้เทียมทาน! ต่อให้บรรพชนหลินเข้าสู่ครึ่งก้าวจิติญญาแล้วอย่างไร? สุดท้ายก็ยังไม่อาจหนีพ้นเงื้อมมือเขา!"
บางคนส่ายหน้า บ้างก็แค่นเสียงเยาะเย้ย
แต่สำหรับผู้คนแห่งตระกูลหลิน... พวกเขากลับจ้องมองชายชราในอากาศ ผู้ที่แม้จะถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังคงยืนหยัดต้านทานเพื่อปกป้องพวกเขา!
หัวใจของพวกเขา แทบจะแตกสลาย!
"ท่านบรรพชน!!!"
หลินเป่า! หลินฮ่าว! และเหล่าผู้าุโของตระกูลหลินต่างพุ่งออกไปทันที!
พวกเขาไม่อาจทนมองได้อีกต่อไป! หากต้องตาย... ก็ขอสู้เคียงข้างบรรพชน!
"รีบไปซะ! พาเสวียนเอ๋อร์หนีไป!"
"ข้ายื้อเขาไว้ได้ไม่นาน!"
เสียงอันหนักแน่นดังกึกก้องในจิตใจของเหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลหลิน เต็มไปด้วยความอ่อนล้าและหมดหนทาง แต่ก็แฝงด้วยความเ็ปบางอย่าง
ชายชราผู้ยืนอยู่กลางฟากฟ้า ร่างของเขาเปรอะเปื้อนด้วยโลหิตไปทั่ว เสื้อคลุมขาวเปลี่ยนเป็ชุดโลหิต ผมขาวสะบัดพลิ้วท่ามกลางลำแสงกระบี่ที่สาดซ่านอยู่ในพลังปราณปีศาจ
พลังมหาศาลแผ่กระจายออกมา น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด!
แต่คนของตระกูลหลินเบื้องล่าง... ดวงตาพวกเขาแดงฉาน!
ให้พวกเขาหนีงั้นหรือ? ให้ทอดทิ้งบรรพชนแล้วหลบหนี? เป็ไปไม่ได้!
"ไปเถอะ! ไปเดี๋ยวนี้! พาเสวียนเอ๋อร์ไปให้ไกล!"
เสียงะโของซวนถงดังกึกก้อง เขากระชากแขนหลินฮ่าว พร้อมกับซวนชางหลิน รีบเตรียมตัวออกเดินทาง!
เป่ยเฉินจ้าน กำหมัดแน่น เขาไม่พูดอะไรอีก นอกจากกัดฟันแล้วพุ่งตัวจากไป!
เพราะบรรพชนหลิน... ไม่อาจต้านทานต่อไปได้อีกแล้ว!
พวกเขาต้องรีบจากไปโดยเร็ว แม้ว่าคนของตระกูลหลินจะไม่กลัวความตาย และแม้ว่าพวกเขาจะไม่อยากหนี แต่พวกเขาต้องปกป้องเมล็ดพันธุ์แห่งตระกูลหลินไว้!
"พี่สะใภ้ ไปเถอะ!"
เป่ยเฉินจ้านคำราม ก่อนจะพุ่งไปคว้าแขนเสวียนอวี่หมายจะพานางหลบหนี!
แต่ทันทีที่เขาััร่างของนาง... กลับรู้สึกได้ว่าขยับนางไม่ได้เลย!
และก่อนที่เขาจะออกแรงดึง ั์ตาของเขาพลันเบิกกว้าง!
เพราะว่า...
ที่หว่างคิ้วของทารกในอ้อมแขนของเสวียนอวี่... เกิดรอยแยกขึ้นมา!
ดวงตาสีทองแนวตั้งปรากฏขึ้นมา!
และยิ่งไปกว่านั้น...
ั์ตาคู่นั้น... เหมือนจะบรรจุจักรวาลและห้วงความว่างเปล่าของโลกเอาไว้!
"หลินเสวียน...!"
เขา... ได้ดูดซับปราณม่วงมหาศาลและเสียงแห่งมหาเต๋าจนสมบูรณ์แล้ว!
เขา... ค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วระดมพลังทั้งหมดที่มี...!
เพื่อขยับนิ้วเพียงนิ้วเดียว!
---
[ติ๊ง! บรรลุเงื่อนไข: ขยับนิ้วเป็ครั้งแรก!]
[ในกาลก่อน ณ ยุคา ได้มีจักรพรรดิของโลกอันกว้างใหญ่… ิญญาแท้ของเขาเป็นิรันดร์ ััิญญาของเขาไม่อาจถูกทำลาย และเขามีสุดยอดวิชาอันไร้เทียมทาน...]
[หนึ่งนิ้ว... กักขัง์และปฐี!]
[สองนิ้ว... ทำลายขุนเขาและสายน้ำ!]
[สามนิ้ว... ทำลายสรรพชีวิต!]
[สี่นิ้ว... ทะลวง์!]
[ห้านิ้ว... ะเืจักรวาล!]
[ได้รับสุดยอดวิชา: ดัชนีสยบ์!]
---
เสียงคำรามะเืเลื่อนลั่นมาจากฟากฟ้า!
จ้าวแห่งหุบเหวมืดยืนหยัดอยู่กลางพายุหมอกมืด ร่างของเขาปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายอัปมงคลอันแปลกประหลาด
ถึงแม้ว่าเขาจะ าเ็สาหัสและอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์ แต่กระนั้น...
เขายังคงเป็ยอดฝีมือระดับจิติญญาขั้นที่4!
ทุกครั้งที่เขาโจมตี แสงสีดำจะพลุ่งพล่าน เืของเขาก็เดือดพล่านตามไปด้วย
มือขนาดมหึมาอันเต็มไปด้วยาแและกลิ่นอายอัปมงคลปลดปล่อยพลังปีศาจอันหนาแน่น แผ่กระจายปกคลุมทั่วทั้งผืนฟ้าและแผ่นดิน!
---
เบื้องล่าง บรรพชนหลินยืนหยัดด้วยเสื้อคลุมขาวที่เปรอะเปื้อนโลหิต
ในมือของเขายังกำกระบี่ยาวแน่น แม้ว่าเขาจะอยู่ในระดับครึ่งก้าวจิติญญาแล้วก็ตาม แต่ความอ่อนล้าก็เห็นได้ชัด
ปราณโลหิตของเขาค่อย ๆ อ่อนแรงลง
ทุกครั้งที่เข้าปะทะกับจ้าวแห่งหุบเหวมืด ปราณโลหิตของเขาจะถูกกลืนกินไปมหาศาล!
หากไม่ใช่เพราะปราณม่วงลึกลับที่ช่วยเสริมเขาไว้ และหากไม่ใช่เพราะทุกประกายกระบี่ของเขาแฝงไปด้วยเสียงแห่งมหาเต๋า...
บรรพชนหลินคงพ่ายแพ้ไปตั้งนานแล้ว!
แต่แม้จะอยู่ในสภาพนี้...
เขาก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้!
แม้ว่าความตายจะคืบคลานเข้ามา เขาก็ยังต้องรักษาชีวิตของลูกหลานตระกูลหลินไว้!
---
บนท้องฟ้า จ้าวแห่งหุบเหวมืดยังคงยืนสงบนิ่ง มือไพล่หลัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความดูแคลน
"นี่คือพลังของเ้าหรือ?"
"แม้ว่าปราณม่วงนี้และพลังแห่งมหาเต๋าจะลึกล้ำเพียงใดก็ตาม แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เ้าควร!"
"ในฐานะผู้ที่ก้าวสู่ระดับจิติญญาได้เพียงครึ่งก้าว แต่กลับทนรับกระบวนท่าของข้าได้มากถึงเพียงนี้... เ้าก็นับว่าสมควรตายอย่างสมเกียรติแล้ว!"
นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้
- ไทย
- English
© สงวนลิขสิทธิ์ 2022 Glory Forever Public Company Limited ( jinovel.com )
