ไป๋ฮวาหน้าแดงจัดเหมือนถูกไฟลวก กำลังจะเบือนหน้าหนี แต่กลับถูกมือแกร่งจับปลายคางให้สบตานิ่ง“คืนนี้…ให้ข้าอยู่กับเจ้าเงียบๆได้หรือไม่ ข้าแค่อยากฟังเสียงหายใจของเจ้า…ใกล้ๆ”ไป๋ฮวาพยักหน้าเบาๆซางหลางยิ้มมุมปาก…ยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็นกลีบดอกเหมยแห้งปลิวต...