เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องเข้ามาในเพิงพักสังกะสีผุพังที่ฉันเรียกว่า "บ้าน"

ฉันนั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ จ้องมองถุงพลาสติกใบเล็กในมือด้วยแววตามุ่งมั่นราวกับกำลังมองทองคำแท่ง ภายในถุงนั้นบรรจุ "หนังยางวงสีแดง" จำนวน 100 เส้น ต้นทุน : 1 HP

"การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรศึกษาข้อมูลก่อนตัดสินใจ..." ฉันพึมพำสโลแกนยอดฮิต ในโลกอนาคต ยางพวกนี้แม่ค้าแถมมากับถุงแกงฟรีๆ หรือไม่ก็กวาดทิ้งถังขยะ แต่ที่นี่... พ.ศ. 2480 กว่าๆ วัสดุที่ "ยืดหยุ่น" และ "ทนทาน" หายากยิ่งกว่าเพชร! เชือกกล้วยก็เปราะ เชือกปอก็สากมือ

ฉันลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากผ้าถุง "เอาล่ะ... ได้เวลาเปิดตัวนวัตกรรมเปลี่ยนโลก!"

...

ตลาดสดท้ายชุมชน

บรรยากาศในตลาดยามเช้าเต็มไปด้วยความหดหู่ ข้าวของแพงหูฉี่ แม่ค้าแม่ขายหน้าตาบอกบุญไม่รับ ฉันเดินกอดอก สแกนหา "เหยื่อ" (เอ้ย ลูกค้า) รายแรก

เป้าหมายล็อก!"ป้าสาย ขายแกงถุง"

ป้าสายกำลังหน้าดำคร่ำเครียด มือไม้สั่นเทาขณะพยายามมัดปากถุงแกงร้อนๆ ด้วย "เชือกกล้วย""ปึด!" เสียงเชือกกล้วยขาดดังโพละ! แกงเขียวหวานร้อนๆ กระฉอกรดมือป้าจนแกสะดุ้งทำถุงหล่นพื้น "โอ๊ยยย! อีเชือกบ้า! ขาดอีกแล้ว! วันนี้ข้าทำแกงหกไปสามถุงแล้วนะโว้ย!"

ป้าสายโวยวายลั่นตลาด ลูกค้าที่ยืนรอก็ทำหน้าเซ็ง

จังหวะนี้แหละ!

ฉันเดินอาดๆ เข้าไปประชิดแผงขายแกง "ป้าจ๊ะ... เชือกกล้วยมัน 'เอาท์' ไปแล้วจ้ะ ยุคนี้เขาต้องใช้สิ่งนี้"

ฉันชู "ยางวงสีแดง" ขึ้นฟ้า แสงแดดกระทบผิวยางวาววับราวกับอัญมณี ป้าสายหรี่ตามอง "อะไรของเอ็งนังแดง? ไส้เดือนตากแห้งเรอะ?"

ฉันกลอกตาบนเบาๆ ก่อนจะงัด๭ิญญา๟นักขายตรงออกมาใช้ "ไส้เดือนที่ไหนกันป้า! นี่คือนวัตกรรมจากโลกตะวันตก เรียกว่า 'วงแหวนพันปี' ยืดได้ หดได้ ทนทาน ทนร้อน ไม่เปื่อยยุ่ย ไม่บาดมือ!"

ไม่พูดเปล่า ฉันหยิบถุงแกงร้อนจี๋ใบใหม่ขึ้นมา (ป้าสายร้องห้ามเสียงหลง) ฉันรวบปากถุง แล้วจัดการใช้ยางวงตวัดรัด...รัด 1... รัด 2... รัด 3!เปรี้ยง! (เสียงดีดหนังยางปิดท้ายเพื่อความเท่)

ปากถุงแกงถูกรัดแน่นสนิท น้ำแกงไม่ซึมแม้แต่หยดเดียว แถมยังดูสวยงามเป็๞ระเบียบ "ลองดึงดูสิป้า" ฉันท้า

ป้าสายรับถุงแกงไป ลองดึงๆ ทึ้งๆ ที่ปากถุง ยางวงยืดออกตามแรงดึงแล้วเด้งกลับสภาพเดิม ไม่ขาดผึงเหมือนเชือกกล้วย ตาป้าสายลุกวาวเป็๲ประกาย!

"เฮ้ย... มันเหนียวจริงว่ะ! แถมใข้ง่ายนิดเดียว ไม่ต้องมานั่งผูกเงื่อนตายให้เจ็บนิ้ว!" ลูกค้าที่ยืนมุงเริ่มฮือฮา "นังแดง! ข้าเอาอันนึง!" "ข้าด้วย! จะเอาไปรัดถุงน้ำพริก!"

ฉันยิ้มกริ่ม ดึงยางวงออกจากถุงมาคล้องนิ้วโชว์ "ใจเย็นๆ จ้ะทุกคน ของดีมีน้อย นำเข้ามายากลำบาก..." (โกหกหน้าตาย ก็แค่กดซื้อจากในหัว) "ราคาไม่แพง... 1 เส้น แลกกับ ไข่ไก่ 1 ฟอง หรือ ข้าวสาร 1 กำมือ!"

"โห... แพงจังวะ!" ป้าสายบ่นอุบ แต่ตามองถุงแกงที่รัดยางวงสวยงามตาละห้อย "แพงแต่จบนะป้า ไม่ต้องเทแกงทิ้งเพราะเชือกขาด ประหยัดเวลาแถมลูกค้าประทับใจ... เอ้า! ใครจะเอาบ้าง!"

การตลาดแบบ Pain Point (จี้จุดเจ็บ) ได้ผลเสมอ ป้าสายกัดฟัน "เออๆ! ข้าเอา 10 เส้น! แลกกับแกงถุงนึงแล้วกัน!"

หลังจากนั้น มหกรรม "ยางแลกของ" ก็เกิดขึ้น แม่ค้าขายผักอยากได้ไปรัดกำผัก อาแปะร้านชำอยากได้ไปรัดสมุดบัญชี เด็กวัดอยากได้ไปดีดใส่เพื่อน (อันนี้ฉันห้ามไม่ทัน)

เพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมง ยางวง 50 เส้นแรกของฉันกลายสภาพเป็๲ :

• แกงถุง 2 ถุง
• ข้าวสาร 1 ถุงเล็ก
• ไข่ไก่ 5 ฟอง
• และเงินสดอีก 3 บาท (ซึ่งถือว่าเยอะมากในยุคนี้!)

ฉันเดินหอบของพะรุงพะรังกลับบ้านด้วยใจฟูฟ่อง [สรุปผลประกอบการ : ต้นทุน 1 HP -> กำไรประมาณ 500% (ในรูปแบบปัจจัยสี่)]สะใจโว้ยยย! นี่แหละวิถีแม่ค้า!

...

ตะวันตกดิน

ฉันกลับมาถึงเพิงพัก จัดการโซ้ยข้าวกับแกงเขียวหวานฝีมือป้าสายจนพุงกาง HP ของฉันฟื้นคืนกลับมาเต็มเปี่ยม [HP : 100 / 100] แถมยังมีของกินตุนไว้สำหรับพรุ่งนี้อีก

"ชีวิตดี๊ดี... ถ้ารู้ว่าเป็๲แม่ค้าแล้วรวยงี้ น่าจะขายยางวง๻ั้๹แ๻่ชาติที่แล้ว" ฉันลูบพุงอย่างมีความสุข เดินไปหลังบ้านเพื่อจะล้างจานที่ตุ่มน้ำ

แกรก...

เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพงหญ้ารกทึบหลัง "เล้าเป็ดร้าง" ฉันชะงัก หูผึ่งทันที ขโมยเหรอ? หรือหมา?

ฉันวางจานลง คว้าไม้หน้าสามที่วางพิงตุ่มน้ำขึ้นมาถือกระชับมือ ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้พงหญ้านั้น หัวใจเต้นตึกตัก

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

เสียงหายใจรุนแรง หอบกระเส่า เหมือนคนใกล้ตาย กลิ่นคาวเ๧ื๪๨ลอยโชยมาแตะจมูกชัดเจนยิ่งกว่ากลิ่นแกงเมื่อกี้

ฉันแหวกพงหญ้าออก แสงจันทร์สาดส่องลงมาให้เห็นร่างของ "ชายหนุ่ม" ในชุดเครื่องแบบทหารไทยสีกากี สภาพของเขาดูไม่ได้... เสื้อชุ่มโชกไปด้วยเ๣ื๵๪สีแดงฉานที่ไหลออกมาจากแผลเหวอะหวะที่หน้าท้อง ใบหน้าซีดเผือดเปื้อนฝุ่นโคลน

เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาคมกริบแต่โรยแรงคู่นั้นจ้องเขม็ง ในมือเขากำ "ปืนพก" แน่น และปากกระบอกปืนกำลังเล็งมาที่หน้าผากฉัน!

"อย่า... ร้อง..." เขาเค้นเสียงแหบพร่ายิ่งกว่ากระดาษทราย "ถ้าร้อง... ผมยิง..."

ฉันยืนตัวแข็งทื่อ ไม้หน้าสามในมือสั่นระริก หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาแจ้งเตือนตัวแดงเถือก

[ตรวจพบภัยคุกคามระดับสูง!]

[ภารกิจฉุกเฉิน : ช่วยเหลือ 'ตัวละครลับ' หรือ ปล่อยให้ตาย?]

[คำเตือน : ชายผู้นี้มีค่าหัวนำจับสูงลิบลิ่ว!]

ซวยแล้วไงนังแดง...