“พรืด...”        หลังจากสิ้นเสียงของมู่ชิงอวิ้น พลันได้ยินเพียงเสียงหัวเราะเหยียดหยันของมู่จี้หง เขามองมู่ชิงอวิ้นที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ราวกับมองตัวตลกก็มิปาน        รอยยิ้ม ช่างน่ากลัว พาให้คนที่เห็นตัวชา        “เด็กดี แน่นอนว่าพ่อย่อมจำเจ...