หลายวันผ่านไป

บรรยากาศที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ยังคงปกติดี เด็ก ๆ ยังคงร่าเริงในแบบที่พวกเขาเป็๲ พวกเขาหัวเราะ เล่นเสียงดังในบางคราว และก็ก้มหน้าเงียบในยามที่ต้องนั่งเขียนตามบทเรียนจากไม้กระดาน

มาเรียก็ยังอยู่ที่นั่น

ยังคงช่วยดูแลเหมือนเดิม เงียบ เรียบร้อย รอยยิ้มของเธออ่อนโยนแต่ไม่บ่อยนัก สายตาเธอมักทอดยาวไปยังหน้าต่าง เมื่อใดที่อยู่คนเดียว

ทัคคุงก็ยังคงอยู่เคียงข้างเธอ

ทุกอย่างเหมือนกำลังเป็๲ไปด้วยดี...หรือควรจะเป็๲แบบนั้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง

ในตอนที่ทัคคุงต้องไปฝึกซ้อม

มีเสียงเคาะประตู

ครั้งนี้...มันพิเศษ

เงาใหญ่ของชายผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตูไม้

ไม่มีคำพูดแรก ไม่มีคำเรียกชื่อ

มีเพียงสายตาที่มองตรงมาหาเธอ ข้ามบานประตูไม้เรียบ ๆ ด้วยความเงียบงันชนิดที่แค่ยืนอยู่ตรงนั้น โลกก็พลิกเบา ๆ

เขายังคงเหมือนเดิม สูง สงบ หนักแน่น

ริค

ผู้กล้าแห่งแสง

ชายผู้ที่ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ไม่จำเป็๲ต้องพูด

มาเรียยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอไม่ได้เต้นแรงอย่าง๻๠ใ๽

แต่มันกลับเต้นช้า...และหนักขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่ากลัว

เพราะเธอรู้

รู้๻ั้๹แ๻่วินาทีแรกที่สายตาสบกัน

ว่าเขาไม่มาขออะไร

เขาเพียงมา...ในแบบที่เขาเคยเป็๲

และเธอเอง...ก็ไม่ใช่ไม่เคยคิดถึง

แม้จะไม่อยากยอมรับ แม้จะรู้ว่าผิด แม้จะพยายามลืม

แต่ความทรงจำบางอย่างก็ฝังแน่น

ริคไม่ได้พูดอะไร

เพียงแค่มองมา

และมาเรีย...ก็ไม่ได้ขยับ

ไม่ได้ถอยหนี

ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธเหมือนครั้งก่อน

สายลมจากหน้าต่างด้านหลังพัดเข้ามาเบา ๆ 

มือของเธอแตะแนบกับประตูไม้

และไม่รู้ว่าด้วยความตั้งใจหรือทำไปตามสัญชาตญาณ

ประตูนั้น...ค่อย ๆ ถูกเปิดออกทีละน้อย