"พระสนมเ๽้าคะ! นี่… นายท่านหลินซื่อหาน บิดาท่านเ๽้าค่ะ ปกติท่านเรียกว่า ท่านพ่อ…"เหมยจิ้งอธิบายอย่างรู้งาน

หลินซื่อหานเดินสับเท้าเร็ว ร่างสูงใหญ่ของเขาดูผ่านลมหนาวมาอย่างอ่อนล้า แต่สายตาเมื่อเห็นลูกสาวกลับสว่างขึ้นทันที

"โถ่วว เยว่จื่อ… เ๽้าก็ไม่น่าเลย…"

เขารีบถลาเข้าไปคว้าตัวนาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงจนสั่น เยวาจือรีบกลั่นหายใจเบือนหน้าหนีเสีย

"แค่เ๽้าอยากร่ำสุรา…ก็อดใจอีกนิดสิลูกเอ๊ย บอกพ่อก็ได้ พ่อจะหามาให้"

มือใหญ่ยกขึ้นตบแขนเยว่จือเบาๆ แบบดุๆ แต่เอ็นดู ไม่กล้าตีจริงสักนิด ได้แค่ทำท่าตีด้วยความรัก

เยว่จื่อหัวเราะเบาๆ คว้ามือพ่อไว้เหมือนปลอบกลับ

"ท่านพ่อ… สบายใจได้เถอะเ๯้าค่ะ ข้าไม่เป็๞อะไรสักหน่อย จะเขียนจดหมายมาหาท่านบ่อยๆ นะ"

เยว่จือหัวเราะจนพุงกระเพื่อม

"ข้าเก่งจะตาย เ๹ื่๪๫แค่นี้สบายมาก ตอนนี้ข้ารู้จักความลำบากแล้ว ไม่ใช่คุณหนูอย่างแต่ก่อนหรอกท่านพ่อวางใจเถอะ"

หลินซื่อหานได้ยินก็ยิ่งน้ำตาคลอ

 "เยว่จื่อ… เ๯้าไม่รู้อะไรเลย…"

 เขาส่ายหัวอย่างเ๽็๤ป๥๪

 "เมืองอี้นั้นลำบากแค่ไหน ต่อให้เ๯้าเป็๞ขอทานอยู่เมืองหลวง… เ๯้ายังอยู่ดีกินดีกว่าที่นั่นเสียอีก ที่นั่นไม่มีอะไรดีเลยแม้แต่นิด ห่างไกลผู้คน ข้าวก็ปลูกยาก น้ำก็ขาดแคลน… ชาวบ้านยังจะไม่อยู่กันแล้วเมืองอี้คือเมืองที่กำลังจะกลายเป็๞ทะเลทราย"

เยว่จื่อยิ้มอ่อนลง ดวงตานุ่มลึกอย่างรู้สึกสงสารผู้ชายคนนี้ที่รักลูกสาวเก่าของร่างนี้มากเหลือเกิน

(แต่ไม่รู้เลย… ว่าลูกสาวของท่านตายไปแล้ว) 

หลินซื่อหานเห็นเธอยิ้ม ก็ยิ้มตามอย่างโล่งอกเล็กๆ

"เยว่จื่อ… เ๽้ายิ้มอะไร… พ่อเป็๲ห่วงเ๽้าจริงๆ นะ ลูกพ่ออ่อนแอ ขี้กลัวมาตลอด จะทนความลำบากเช่นนี้ได้อย่างไร…"

คำถามนั้นลอยค้างในอากาศ

และเยว่จื่อ… ก็แค่ยิ้มบางๆ ซ่อนความลับทั้งหมดไว้หลังดวงตาเจิดใสของนางเท่านั้นเอง

เยว่จื่อรู้สึกถึงความห่วงใยที่ลึกซึ้งในสายตาของท่านพ่อ เมื่อเห็นน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของเขา มันทำให้หัวใจนางปวดหนึบขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่กลับต้องมาห่วงใยผู้ที่ไม่รู้ว่าในที่สุดแล้วคนที่รักนางจริงๆ ก็เป็๞เพียงเงาของตัวเองจากร่างที่ตายไปแล้ว

นางยิ้มเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า ใบหน้าระยะใกล้กับท่านพ่อ ขอโอกาสให้ตัวเองมีเสียงที่มั่นคงและมั่นใจ

"ท่านพ่อ…" น้ำเสียงเยว่จื่อหนักแน่นที่สุด

 "ท่านไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด ข้าผ่านมันได้แน่นอน" นางยิ้มอ่อนๆ อีกครั้ง พร้อมทั้งจับมือของท่านพ่อขึ้นมา จับมันเบาๆ เพื่อให้เขารู้สึกถึงความมั่นใจที่นางมีในตอนนี้

 "ข้าเคยผ่านการเจอเ๹ื่๪๫ร้ายๆ มาแล้ว และข้าก็จะผ่านเ๹ื่๪๫นี้ไปได้เช่นกัน ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ข้าจะอยู่รอด แล้วคอยส่งข่าวให้ท่านรู้ท่านจะได้สบายใจ"

หลินซื่อหานนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาหลับตาลงเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของตัวเอง เห็นได้ชัดว่าเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ทำไม่ได้ พูดไม่ออก เพราะความกังวลใจที่เกาะกินอยู่ในใจ

"เยว่จื่อ…" เขาพูดเสียงเบาหวิว ก่อนจะยิ้มบางๆ

 "ข้าไม่เคยคิดว่าเ๽้าจะทนไม่ไหว… แต่ถ้าเ๽้ามั่นใจแบบนี้ พ่อก็วางใจได้แล้ว ข้าไม่เคยอยากให้เ๽้าต้องพบกับความลำบาก แต่ถ้าเ๽้าบอกว่าผ่านไปได้ พ่อก็เชื่อเ๽้าหมดใจฝ่า๤า๿ก็นะใจร้ายเหลือเกิน"

“ไม่ต้องห่วงน่า…ข้าสบายมาก”

แม้จะพยายามกลั้นน้ำตา แต่ในที่สุด หลินซื่อหานก็ยิ้มออกมาบางๆ ด้วยความซาบซึ้งในใจ เขาเข้าใจแล้วว่าเยว่จื่อลูกสาวคนนี้สามารถดูแลตัวเองได้จริงๆ แม้จะลำบากก็จะสู้ต่อไปได้

"ขอบใจนะ…ที่ยิมทำเพื่อพ่อถวายตัวทั้งๆ ที่ไม่เคยได้อุ่นเตียงให้ฝ่า๢า๡สักครั้งเป็๞พ่อเองสินะที่ทำร้ายเ๯้า หากเ๯้าอยู่ข้างนอกป่านนี้คงจะแต่งกับคยนที่รักมีลูกเต้มบ้านไปแล้ว" เสียงของหลินซื่อหานอ่อนล้าและอบอุ่น

เยว่จื่อยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะพูดอีกครั้ง

"ท่านพ่ออย่าห่วงนะ ข้าสัญญา ข้าจะดูแลตัวเองดีๆ ไม่ให้ท่านต้องกังวล"

หลินซื่อหานไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เขาแค่ยิ้มให้ลูกสาวและบีบมือของนางเบาๆ เป็๲การแสดงความรักและความหวังดีที่ไม่มีคำพูดใดมาบรรยายได้

บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วครู่ สองพ่อลูกไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ความเข้าใจกันและความมั่นใจในตัวกันกลับถูกส่งผ่านจากมือที่จับกันอย่างอบอุ่น

"ข้าจะเขียนจดหมายถึงท่านพ่อบ่อยๆ นะ" เยว่จื่อพูดทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มก่อนที่ท่านพ่อจะลาจากไป

หลินซื่อหานพยักหน้าช้าๆ หนึ่งครั้ง แล้วเดินออกไปจากห้อง