ผู้าุโแห่งตระกูลหลงมองทุกคนด้วยความรู้สึกตื้นตัน สุดท้ายสายตาก็หยุดลงบนตัวหลงเหยียน ต้องใช้คำพูดเป็หมื่นล้านคำในการแสดงความรู้สึก หากไม่มีหลงเหยียนในงานแข่งขันล่าสัตว์ ชีวิตเด็กอายุน้อยในตระกูลหลงต้องจบในเทือกเขาหยุนหลัวแน่ เมื่อกลับมาถึงเมืองั หากไม่มีหลงเหยียน พวกเขาคงถูกตระกูลเซียวเล่นงานแล้ว และวันนี้หากไม่มีหลงเหยียน ตระกูลหลงต้องถูกตระกูลเซียวจัดการแล้ว
ทั้งหมดนี้เป็เพราะฝีมือของหลงเหยียนเพียงผู้เดียว เกิดการพลิกผันมากมาย คนตระกูลหลงไม่าเ็ อีกทั้งในบรรดาคนตระกูลเซียวตรงหน้า เซียวกงเป้ายังตายไปด้วย
การกระทำเช่นนี้ แม้แต่ผู้าุโเองยังไม่สามารถทำสำเร็จ กลับกลายเป็หลานผู้นี้ที่ทำสำเร็จ ในตระกูล นอกจากผู้าุโแล้ว ราศีหลงเหยียนปกคลุมทั่วตระกูลเหนือหลงอีผู้เป็บิดาด้วยซ้ำ
คนอายุน้อยในตระกูลหลง หลงอวี่ซีและคนอื่นๆ เดินขึ้นมาพูดความในใจ “หลงเหยียน หลายวันมานี้ต้องขอบคุณเ้าจริงๆ หากไม่ใช่เพราะเ้า ตระกูลหลงของเราคงไม่เหลือแล้ว เมื่อก่อนข้าไม่ชอบขี้หน้าเ้า มักหาเื่เ้าเป็ประจำ อย่างไรก็ตาม ข้าขอให้คำมั่นว่าหลังจากวันนี้จะไม่ทำแบบเดิมอีก!”
“ใช่แล้ว ข้าก็ด้วย ข้าหลงเซ่าโหยวขอรับประกันว่าจะไม่ทำแบบเดิมซ้ำอีก”
หลงเหยียนเงยหน้าขึ้นกวาดตามองทุกคน ความเคียดแค้นในใจหายไปนานแล้ว ถ้ายังแค้นใจก็ปลดปล่อยทั้งหมดลงบนตัวคนตระกูลเซียว จะว่าไปแล้ว การที่ตระกูลหลงเสียหลงเอ้าอวีนั้นเป็เื่ที่น่าเสียดายมาก
หลงเหยียนนึกถึงหลงเอ้าอวี เขาพยักหน้ากับทุกคนพร้อมเดินไปหาหลงจ้านผู้เป็ลุงสอง
“ท่านลุง ข้ารู้ว่าท่านต้องรู้สึกเสียใจมาก ทว่าแค้นของเอ้าอวีก็ได้ชำระแล้ว วันนี้เซียวกงเป้าตายแล้ว ท่านก็ควรปล่อยวางบ้าง อย่างไรแล้วคนตายฟื้นกลับมาไม่ได้”
หลงจ้านเงยหน้าขึ้นมองหลงเหยียยด้วยความตื้นตันแล้วจับมือหลงเหยียนแน่น “เหยียนเอ๋อ เหยียนเอ๋อ เื่เมื่อก่อนล้วนเป็ความผิดข้า ลุงทำผิดต่อเ้า ความจริงแล้วการตายของเอ้าอวีเป็เพราะข้า ข้าทำให้เขาต้องตาย ข้าผิดเองที่ไม่รู้ ยังยอมไปเป็ไส้ศึกให้ไอ้สารเลวนั่นอีก ข้าสมควรตาย”
เมื่อพูดจี้ใจ หลงจ้านก็ก้มหน้าลงด้วยความเ็ป หลงหยุนฉีวางราชสีห์หิรัณย์ในมือลงแล้ววิ่งเข้ามากอดหลงจ้าน
“ท่านพ่อ ท่านยังมีข้า ท่านยังมีพวกเราทุกคน…”
บรรยากาศในตำหนักเปลี่ยนไปเพราะหลงจ้าน ทุกคนจมเข้าสู่ความเศร้าโศก
ผู้าุโพูดขัดจังหวะ
“ในเมื่อเื่มันผ่านไปแล้ว เราตระกูลหลงต้องรวบรวมกำลังอีกครั้ง จากนั้นเรายังต้องเผชิญหน้ากับคนตระกูลเซียวอีก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคนตระกูลเซียวรวมไปถึงเว่ยเวยกำลังนั่งรอในหอรวมจิต
ผลการแข่งขันล่าสัตว์ยังไม่ได้ประกาศ นี่เป็ประเด็นที่ทุกคนกำลังรออย่างใจจดใจจ่อ
ไม่เพียงแค่นั้น คนในเมืองัต่างก็อยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วใครคือผู้ชนะและยังโชคดีได้ไปตระกูลอู่ตี้แห่งเมืองหยุนจง
ผู้าุโนำทุกคนในเผ่าเดินไปยังหอรวมจิต ขณะนั้นเอง ผู้ดูแลเผ่าเดินเข้ามารายงานหลงอี บอกว่าเหล่ามหาอำนาจในเมืองมากันอย่างพร้อมเพรียง รออยู่ด้านนอกตำหนัก
“คนเยอะเพียงนี้ หอรวมจิตคงต้อนรับไม่ไหว…”
ผู้าุโโบกมือ พาทุกคนไปยังสนามฝึกยุทธ์ด้านหลังจวน ระหว่างนั้นก็ส่งคงไปบอกข่าวเว่ยเวยและตระกูลเซียว
สิ่งที่คนในเมืองพูดถึงกันมากที่สุดในวันนี้ก็คือตระกูลเซียวและตระกูลหลงแย่งชิงอำนาจ ข่าวนี้กระจายออกไปเร็วยิ่งนัก บอกว่าเซียวกงเป้าซึ่งเป็คุณชายแห่งตระกูลเซียวตายแล้ว
อีกทั้งคนที่ฆ่าเขายังเป็นายน้อยหลงเหยียนแห่งตระกูลหลง พร์ที่เหนืุ์ของเขาอยู่ในสายตาคนทั้งเมือง ความคิดเห็นของคนส่วนมากคืออยากเห็นชายหนุ่มผู้มีพร์
ตอนนั้นเซียวเชียนมั่วและเซียวหลานเฟิงโดดเด่นในเมือง ทว่าเมื่อหลงเหยียนปรากฏตัว ความโดดเด่นพวกเขาก็หมองลง…
ไม่นาน ทุกคนก็อยู่รอในสนามฝึกยุทธ์ คนแรกในตระกูลเซียวมาถึง เซียวหยุนเหว่ยเดินก้มหน้าผ่านสายตาทุกคนไป
สำหรับคนตระกูลเซียว กิริยาของพวกเขาต่างไปจากเดิมแล้ว เหล่าผู้มีอำนาจในเมืองหรือตระกูลใหญ่ต่างๆ ล้วนชี้นิ้ววิจารณ์ตระกูลเซียว เห็นได้ชัดว่าภาพลักษณ์ที่พวกเขาสร้างมานานพังลงแล้ว คนตระกูลเซียวนั้นเป็เหมือนหมาป่าในคราบมนุษย์
เมื่อผู้าุโและคนตระกูลหลงปรากฏตัวในสนามฝึกยุทธ์ โดยเฉพาะเวลาที่ทุกคนเห็นหลงเหยียน เสียงปรบมือก็ดังลั่น ไม่รู้เพราะอะไร ใบหน้าของผู้าุโเปี่ยมไปด้วยความปลื้มปีติ เขาภูมิใจในตัวหลานคนนี้มาก
สิ่งที่ทุกคนแสดงออกนั้นชัดเจนยิ่งนัก อีกทั้งบางคนยังแสดงถึงความเป็มิตรต่อหน้าตระกูลเซียว
บ้างก็แสดงความจริงใจ หากตระกูลหลงเจอปัญหา พวกเขาพร้อมให้ความช่วยเหลือทุกเมื่อ เพราะสำหรับพวกเขาทุกคนแล้ว เมื่อผลการแข่งขันชัดเจน หลงเหยียนต้องเป็ตัวแทนที่ถูกส่งไปเมืองหยุนจงแน่
ทุกการกระทำในวันนี้อยู่ในสายตาของเซียวหยุนเหว่ยทั้งหมด เขากำหมัดแน่น เล็บมือทิ่มเข้าไปในเนื้อ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็เพราะหลงเหยียนทั้งสิ้น หลงเหยียนทำให้ตระกูลเซียวต้องล่มจม ทำให้พวกเขาต้องก้มหน้าไม่กล้าสู้หน้าใคร
“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน สักวันข้าต้องฆ่าเ้ามาล้างความคับแค้นในใจข้าให้ได้” แววตาเขาเืเย็นอย่างถึงที่สุด
หลงเหยียนไร้ความเกรงกลัวพร้อมจ้องเซียวหยุนเหว่ยกลับ สองตระกูลนี้มีผลต่อเมืองัมาก ครั้งนี้คนกว่าครึ่งเมืองัมากันหมด ทุกคนต่างก็รอคอยข่าวการประกาศผู้ชนะของตัวแทนจากตระกูลอู่ตี้ ครั้งนี้ทุกคนต่างก็แสดงความไม่พอใจต่อตระกูลเซียว แล้วมองหลงเหยียนด้วยแววตาที่เป็ประกาย
ทันใดนั้น หลงเหยียนที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งระลอกหนึ่ง นั่นคือผลมาจากิญญายุทธ์ที่แข็งแกร่ง ไม่นานเขาก็พบว่าในกลุ่มคนจำนวนมาก มีชายวัยกลางคนที่อายุประมาณสี่สิบกว่าปีซ่อนตัวอยู่
คนผู้นี้มีดวงตาคมคาย จ้องมาทางหลงเหยียนด้วยสายตาเฉียบคม มุมปากประกายรอยยิ้มที่เยือกเย็น ทำให้หลงเหยียนอดตัวสั่นไม่ได้ ทว่าไม่นานร่างเขาก็กะพริบหายไปจากสายตาหลงเหยียน
ความรู้สึกประหลาดบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ เพราะเขารู้สึกได้ถึงความกลิ่นอายความชั่วร้ายจากชายผู้นั้น
“หรือเขาเป็คนของสำนักบงกชมาร? ไม่สิ ประมุขของสำนักบงกชมารคืออู่หยา นางไม่เคยให้ความรู้สึกน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน หรือว่า…” หลงเหยียนไม่กล้าคิดต่อ เพราะคำว่าสำนักมารผุดขึ้นมาในความคิดของเขา
ร่างของชายวัยกลางคนหายไป หลงเหยียนเงยหน้าขึ้นมองไปยังผู้าุโแห่งตระกูลหลงที่อยู่บนเวทีด้านหน้า ในใจรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย ในเมื่อผู้าุโมีพละกำลังสูง คงไม่มีใครกล้าก่อเื่ในจวน อีกทั้งยอดฝีมืออย่างเว่ยเวยก็อยู่ในนี้ด้วย แล้วผู้ใดจะกล้าหาเื่
อีกสองวันต้นเซียนหอมหมื่นลี้ก็โตเต็มที่แล้ว ทว่าเ้าหมอนั่นปรากฏตัวที่นี่ เกรงว่าอู่หยาจะถูกรังแกจึงกลับไปรายงานเขา ทว่าสุดท้ายก็แค่ทำให้หลงเหยียนรู้สึกถึงการมีตัวตนของเขาเท่านั้น
หลงเหยียนลองครุ่นคิด คนของสำนักมารยังไม่รู้ว่าหลงเหยียนก็รู้เื่เซียนหอมหมื่นลี้เช่นกัน ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่แน่ใจก็คือฝ่ายตระกูลเซียวจะรู้เื่ต้นเซียนหอมหมื่นลี้หรือไม่?
อีกเื่หนึ่ง ประมุขอู่หยา มารร้ายที่หญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงนั่นต้องมีสัญญากับตระกูลเซียวแน่ ไม่อย่างนั้น ศิษย์สำนักมารคงไม่เสี่ยงชีวิตมาปรากฏตัวในตระกูลหลงหรอก
หลงเหยียนััได้ถึงรังสีสังหารนั่นแล้ว คาดว่าเป้าหมายของเ้าหมอนั่นต้องเป็หลงเหยียนแน่…
--------------------