‘น้ำอ้อย’ สาวแม่ลูกอ่อนวัยยี่สิบกว่าๆ เมียของ ‘ไอ้เล็ก’ ที่เป็๲หนึ่งในทีมก่อสร้างของ ‘เสี่ยเบิ้ม’ รับงานซับคอนแทรกก่อสร้างคอนโดมาจากบริษัทก่อสร้างรายใหญ่อีกทอด บ่นด้วยสีหน้าเศร้า ไม่คิดว่าสามีจะโดนย้ายไปทำงานที่อื่นกะทันหัน

    “โถ… พี่ก็ไม่ได้อยากไป… แต่เสี่ยสั่งพี่ขัดไม่ได้”

    เล็กหมายถึงเสี่ยเบิ้มผู้เป็๲นายจ้าง  

    “ฉันย้ายไปด้วยนะ”

    น้ำอ้อยไม่อยากห่างผัว

    “คราวนี้คงไม่ได้… ”

    สามีส่ายหน้า

    “ทำไมล่ะ… ”

    “ที่เชียงใหม่ไม่มีที่พักเหมือนที่นี่”

    เล็กหมายถึงการพักอาศัยของคนงานที่ต้องนอนในตู้คอนเทนเนอร์ วางเรียงกันเป็๞แถวยาวอยู่ในแคมป์งานก่อสร้าง

    “โธ่… งั้นฉันคงต้องกลับไปอยู่บ้านนอกแล้วสินะ”

    เสียงของหญิงสาวฟังดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

    “ไม่ต้องกลับ… รอพี่อยู่นี่แหละ เสี่ยเบิ้มบอกว่าให้เอ็งอยู่ที่นี่ได้ และยังอนุญาตให้พี่กลับมาทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์”

    เล็กบอกกับภรรยา

    “แบบนี้ก็ดีสิพี่… ถ้าฉันกลับไปอยู่บ้านนอกก็ไม่มีงานอะไรให้ทำ”

        “เอ็งไม่ต้องทำอะไรหรอกนะ… เลี้ยงลูกเราให้ดีก็พอแล้ว เ๹ื่๪๫ทำงานหาเงินปล่อยให้เป็๞หน้าที่ของพี่เถอะนะ”

    เล็กรู้ว่าน้ำอ้อยเป็๲คนขยัน อะไรที่ทำแล้วมีรายได้หล่อนไม่เคยเกี่ยง ทั้งงานงานเบา แต่ถ้าเลือกได้ เล็กก็อยากให้เมียรักเลี้ยงลูกอย่างเดียว

    “เออ… แต่เสี่ยเบิ้มยังบอกอีกด้วยว่าเอ็งอยากทำงาน เสี่ยจะให้เอ็งทำงานเป็๞แม่บ้านปัดกวาดเช็ดถูดูแลสำนักงานของเสี่ย”

    เล็กบอกเ๱ื่๵๹ที่เพิ่งคุยกับเสี่ยเบิ้มมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่ หลังจากโดนเรียกตัวไปพบแล้วรู้ว่าตัวเองจะต้องย้ายไปทำงานที่เชียงใหม่

    “จริงหรือจ๊ะ ดีจัง… เสี่ยเบิ้มนี่ใจดีจัง ถ้าได้ทำงานฉันจะได้มีรายได้อีกทาง”

    ดวงตาของแม่ลูกอ่อนวาวขึ้นด้วยความดีใจ เมื่อรู้ว่าตัวเองจะมีรายได้เพิ่มอีกทาง อย่างน้อยช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายที่ตอนนี้ต้องพึ่งพาเงินของสามีอยู่ฝ่ายเดียว

    อีกสามสัปดาห์ต่อมา

    “อ้อย… พรุ่งนี้หนูว่างไหม”

    เสี่ยเบิ้มถาม ขณะน้ำอ้อยกำลังก้มๆ เงยๆ กวาดห้องทำงานที่ดัดแปลงมาจากตู้คอนเทนเนอร์ ข้างในติดแอร์เย็นฉ่ำ มีโต๊ะทำงานและโซฟา เวลาเข้ามาที่ไซต์งานเสี่ยเบิ้มมักจะนั่งทำงานประจำอยู่ในห้องนี้

    “ว่างจ้ะ… เสี่ยมีอะไรหรือจ๊ะ”

    น้ำอ้อยถามพลางหันมองมายังร่างสูงใหญ่ กำลังเดินเข้ามาในห้อง