บทที่ 64:ประกาศิตมรณะสายลมฤดูหนาวพัดกรีดผ่านหุบเขาอิงผา ส่งเสียงหวีดหวิวประหนึ่งวิญญาณพเนจรที่กำลังร่ำไห้โหยหวนหาความยุติธรรม แสงแดดรำไรยามบ่ายที่พาดผ่านยอดไม้ มิได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บในใจของ ซูเหยียน เจือจางลงแม้แต่น้อย แต่มันกลับยิ่งขับเน้นความอ้า...