“วันนี้อยากไปไร่ด้วยกันไหม”

    เจมส์ชวน ด้วยกลัวว่ามะลิจะเบื่อ เพราะว่าบ้านของเขาอยู่ในป่าเขา ห่างไกลแสงสีความเจริญ เดือนกว่าแล้วที่มะลิย้ายมาอยู่ที่นี่ และหล่อนก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย

    “อยากไปค่ะ… แต่งานยังไม่เสร็จ”

    มะลิตอบ

    “เดี๋ยวฉันดื่มกาแฟรอ… ดีม๊ะ… ”

    เจมส์กล่าว

    “ก็ได้ค่ะ… หนูล้างจานค้างไว้ คุณรอเดี๋ยวนะคะ”

    “อืม… ไปทำเถอะ… ฉันรอได้”

    เจมส์พยักหน้า ได้ยินแล้วมะลิรีบเดินเข้าครัว ครู่ใหญ่ๆ ก็เดินกลับออกมา เจมส์เดินนำมาขึ้นรถกระบะที่จอดอยู่ในโรงจอดรถ ขับพากันเข้ามาในไร่อ้อย

    เมื่อมาถึงไร่อ้อย ลุงสมที่ถูกจ้างไว้ดูแลคนงาน เดินตรงเข้ามายกมือไหว้ทักทาย พูดคุยกับเ๯้าของไร่ เจมส์เดินตรวจงานต่อมาอีกพักใหญ่ๆ จนได้เหงื่อ จากนั้นก็เดินกลับมาหาหญิงสาว

    สายตาของมะลิจับจ้องร่างสูงใหญ่ บุคลิกภาพของพ่อผัวคนนี้ช่างสง่าผ่าเผย แผงอกผึ่งผาย ปั้นใหญ่กว้าง แน่นนูนไปด้วยมัดกล้ามอย่างคนที่รักการออกกำลังกายเป็๲ชีวิตจิตใจ ท่าทางของเจมส์ดูทะมัดทะแมงและแข็งแรงมาก

    ‘หล่อจัง… ’

    มะลิชมในใจ หล่อนแอบปลื้มพ่อสามี๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกที่เจอกัน วันนี้เขาสวมกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลลายตารางแบบคาวบอย กระดุมเม็ดแรกนับจากแนวบนสุดของสาบเสื้อที่ไม่ได้กลัดเอาไว้ เผยให้เห็นแพขนสีดำแพลมออกมา

    ‘เซ็กซี่… ’

    มะลิมองปลื้ม เจมส์เป็๲ผู้ชายขนดกมากจนเส้นขนบางส่วนแผ่ลามขึ้นมาจากแผงอกถึงลำคอและใต้คาง ใบหน้านั้นถูกสลักเสลาได้ราวกับประติมากรรมชั้นเยี่ยมจากฝีมือของประติมากรชั้นยอด หน้าผากเต็มและกว้าง เค้าโครงหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้น

    “มะลิ… ยืนใจลอยคิดถึงใครอยู่ ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือไง”

    เสียงของเจมส์ทำเอามะลิสะดุ้ง

    “ปะ… เปล่า เปล่าใจลอยค่ะ… ”

    มะลิตอบอึกอัก เกือบจะตอบไปว่าก็คิดถึงคนถามนั่นแหละ… อิอิ

    “ถ้าไม่ได้ใจลอยแล้วทำไมไม่ได้ยินที่ฉันถามล่ะ”

    เจมส์ถามกลับ

    “คุณถามอะไรหรือคะ”

    “ฉันถามหนูว่าอยากเข้าไปเที่ยวในเมืองบ้างไหม”

    “อยากค่ะ… อยาก… ”

    มะลิดีใจ ตอบแบบไม่ต้องคิด